9. okt, 2019

Drie jaar en 133 dagen zonder Sunshine

Krijg ik net een herinnering in mijn mail. Hoe dat eigenlijk werkt weet ik niet, want bij de ene verjaardag doet dat ding dat wel en bij de andere weer niet. Maar deze herinnering, voor mijn moeders verjaardag morgen, die had ik niet nodig gehad hoor. Het deed me alleen even heel sterk aan haar denken. Dat gebeurt regelmatig maar dan vooral als je zo’n tikkie krijgt en denkt; ‘oh ja joh? Nou toevallig is ze nog lang niet jarig!’ Maar daar kan dat ding ook niks aan doen natuurlijk. Geen idee waar het vandaan komt, ik weet ook niet dat ik het heb ingesteld ooit. Het zal wel maar ik herinner me er niets van. Van mijn moeder des te meer.

Van de week, zondag was dat, ja ze zit erg in mijn hoofd de laatste tijd, schoten de tranen in mijn ogen. Studerend met een muziekzender op de achtergrond, is niet altijd geheel zonder afleiding. Ik hoorde het liedje ‘mama I love you’ van de Spicegirls. En dat raakt je dan, bij mij op meer dan één manier. Want ooit, toen was mijn dochter van huis weggelopen, om pas jaren en jaren later weer contact te zoeken. Ik was daar erg kapot van, dat lijkt me logisch. En toen, precies in die periode, was dit liedje een grote hit en het raakte me elke keer. En op een karaoke avond, zong de dochter van een vriendin, dit liedje voor haar moeder en toen brak ik en ben ik naar buiten gelopen. Dat kwam keihard boven zondag en dan raakt het je nog een keer en eens zo hard.

Gisteravond keek ik graag weer naar die datingserie, met die pianiste, Iris. Het leert me erg veel over mezelf. Bovendien vind ik het erg moedig, zoals zij dat doet. Ik ben eigenlijk ook een beetje zo. Ik ben een ‘pleaser’, in allerlei soorten relaties. Je wilt het mensen graag naar de zin maken. En dan nog zo, in mijn geval, dat het zelfs ten koste van jezelf kan gaan. Zij probeert dit pleasen nu af te leren en ik leer op de bank met haar mee. Ik wil zo ook niet meer zijn nu. Het is wel genoeg geweest met mezelf opzij zetten. Daar ben ik veel en veel te ziek van geworden uiteindelijk en veel te lang ook nog. Maar ik heb er veel van geleerd. Dat dan weer wel. Het is niet mijn taak om ervoor te zorgen, dat iedereen het altijd maar naar zijn zin heeft. En dat is dan vaak, behalve ik. Ik mag het ook naar mijn zin hebben, dat is juist de bedoeling.  Trouwens, dat is niet eens hoe liefde hoort te zijn. Vooral die van ouder tot kind.

Mensen, en ik vlak mezelf niet uit hoor, denken vaak, dat je in liefde dan alles maar goed moet vinden. Dat dat bij houden van hoort. Maar dat is juist niet zo. Liefde kan ook heel streng zijn, als dat nodig is moet het zelfs. Al is dat echt niet leuk om dan toe te passen. Toch moet je, juist uit liefde, durven zeggen, tot hier en niet verder! Dat kan uit liefde voor jezelf zijn maar meestal is het uit liefde voor die ander. Want je wilt toch ook juist, dat de mensen waarvan je houdt, het beste uit zichzelf halen? Dus soms moet je, ook al doet het juist bij jou ook nog dubbel zoveel pijn, een grens durven trekken en zeggen, daar ga je niet meer overheen. Als je dat bij peuters niet doet, dan leren ze niks. Maar dan vindt iedereen het normaal.

Maar zo geldt het voor alle leeftijden toch? Soms is het nodig, om niet toe te geven, om die grens echt te trekken. Of die ander ervan leert? Ja, dat is aan hun maar jij hebt dan in elk geval je best ervoor gedaan. En als het dan alleen op die manier kon, dat het jou zelf ook erg pijn deed, dan is dat het uiteindelijk wel waard. Dan is iemand toch gegroeid, door jouw pijn. En dan is dat een mooie beloning, al heb je er dan zelf voor moeten lijden. Als ze niets leren ervan, tja, dan is het erg jammer van al die moeite maar toch, omdat jij het ervoor over had, is het in elk geval toch goed geweest voor jouw eigen groei. Dus, hoe krom het ook lijkt en hoe pijnlijk ook, het heeft ten alle tijden zin gehad. En als jouw pijn zorgt voor iemand anders groei, dan is het mooi. Tenminste, zo zie ik dat. Al kies ik ook voor minder pijn in mijn leven hoor, mocht ik het voor het kiezen hebben. Alleen heb je dat niet.

Gelukkig heb ik die gekke katten. Die maken me zo aan het lachen. Soms wel nadat je je rot hebt geërgerd maar goed, grappig zijn ze wel. Zo ben ik gisteren echt, waar ik bij stond gewoon, hartstikke in de maling genomen door Skylar. Eerst werd ik even pissig maar ja, dan zie je toch wel de humor ervan in. Want wat deed het kleine rotzakkie nou? Hij wil altijd op het balkon, maar ja, als het zo fris is, ga ik hier niet zitten typen in mijn bontjas van de kou. Bovendien, hij is dan zelf ook niet buiten hoor. Hij wil alleen graag de deur open hebben, voor het geval hij naar buiten wil. Hij was al elke keer aan het jammeren en omdat het droog was, dacht ik, laat ik dan maar even de deur open doen.

Zo gedacht, zo gedaan en Skylar vloog naar buiten. Maar het was best fris, vooral als je hier stil zit te typen. Koude voetjes en handjes heb je zo en ik vond het welletjes. Ik keek om, nee geen Skylar op balkon. Ik stond op en ging de deur dicht doen. Tegelijkertijd vliegt Skylar als een idioot van de krabpaal, langs mij heen, zo het balkon op. Ik zucht diep en loop weer terug. Zo meteen dan maar. Hij komt ondertussen weer binnen en gaat op het aanrecht zitten. Maar ja, brrrr koud! Ik weer opstaan en voor ik bij de deur ben, schiet Skylar weer het balkon op. Ik mopper naar hem en stap naar buiten, hopend dat hij dan naar binnen zal vliegen. Maar hij weet precies wat hij doet.

Hij vliegt het balkon op, en gaat hoog in één van die manden zitten. Daar krijg ik hem niet zomaar uit en dat weet hij. Hij moppert naar me en ik onderdruk een grijns. Dit herhaalt zich zelfs nog een keer en ook Moonlight gaat meedoen. Ik word gewoon geterroriseerd door die twee! Moonlight is zo weer binnen, die is ook dun en heeft het sneller koud dan dat kalf van een Skylar. Ik heb het wel gehad en ga toch de deur dicht doen

Hij vliegt weer snel de mand in maar dat boeit me niet. Dan blijf je toch lekker de hele avond buiten, als je dat zo graag wilt? Mij best hoor. Met grote ogen zit hij te kijken naar hoe ik de deur gewoon dicht doe. Hij houdt me in de gaten en ziet me door het raam achter de pc gaan zitten. Subtiel hou ik hem in de gaten. Ik zie hem gewoon denken. Hé, dit is niet leuk zo. Hij komt de mand uit en gaat bij de dichte deur zitten. En dan gaat hij zitten jammeren. Ja, dag, je wilde toch zelf buiten! Ik laat hem lekker even zitten mekkeren. Jeetje wat kan dat beest gillen! Ik lach me stiekem een beetje rot van binnen. Heb ik hem even mooi te pakken!

Natuurlijk laat ik hem snel weer binnen en nu komt hij direct. Hij lijkt te begrijpen, als hij om wil draaien, dat ik gewoon die deur weer dicht zal doen. Dat wil hij toch ook niet. Eindelijk kan ik verder zonder rillen en ik ben vroeg gaan slapen want ik was bek en bek af. Voor vandaag vind ik het ook wel weer genoeg. Maar toch wil ik de link sturen van het bericht waar Sjoukje me in tagde; een kat die vlakbij waar hij woonde, werd terug gevonden. Hij was bijna 3 jaar weggeweest. Ja, door dit soort verhalen, blijft mijn hoop ook leven. En ook al sla ik zo nu en dan een blogje over, dat zal de link tussen mij en Sunshine niet verslappen. Wil je het ook lezen? Klik dan hier!  Ik blijf gewoon hopen, meer kan ik niet doen.