10. okt, 2019

Drie jaar en 134 dagen zonder Sunshine

Wat een dag was het vandaag. Echt hoor, eerst waren Randah en ik samen, maar we kwamen nergens aan toe. De receptorder bleef maar liggen en de voorraad ook. Ik was continue aan de telefoon en Randah continue aan de balie. Er zat bijna geen pauze tussen. Bizar was het gewoon. Later bleek, dat men vergeten was om er nog een assistent bij te plaatsen maar degene die kwam, was er pas tegen twaalven en liepen we al uren achter het verhaal aan. En zo is het gebleven, zo achterlijk druk. Dan ook nog eens de bezorger die naar de dokter moest. Die helpt normaal ook met medicijnen bij pakken en archiveren. Dit keer dus niet. Ik ging pas rond half twee eten en Asham ook. Mijn hemel zeg, mijn voeten vielen er bijna af.

Het waren ook allemaal enorm grote recepten ook nog eens. En dan ook nog zo dat er veel niet klopte. Ik voelde me gesaboteerd zowat. Ik flapte er van alles uit en daar lagen de dames dan gelukkig wel dubbel om. We hebben wel gelachen maar meer omdat we anders waren gaan huilen. Ik heb nog nooit zoveel telefoontjes beantwoord als vandaag. Het vervelende is dan ook nog, dat je nog lang niet alles weet. Ik kan al heel veel zelf oplossen hoor. Maar er zijn dingen waarvan ik echt nog niet weet hoe het zit. Grotendeels allemaal te maken met het systeem of bepaalde werkwijze die ik nog niet ken.

Ik herkende, door de cursus maandag, een boel anti stollingsmiddelen en door school een middel, dat voor, of eigenlijk tegen, Parkinson is. Ik zeg ze; ‘ja, dit herken is, dit is een neurotransmitter met een toegevoegde enzymremmer.’ Levidopa met Carbidopa was het, en Randah ging het gelijk opzoeken. Ze moest me helemaal gelijk geven. Ja, dat wist ik heus nog wel, want ik was er de halve woensdag mee bezig geweest. En alsof ze me aan het helpen waren, kwamen alle uitgezochte middelen de revue passeren vandaag. Ik vind dat leuk! Dat je het dan weet. Dat moet straks op mijn examen ook zo lukken, dan zit ik goed. Toen Asham kwam kreeg ik een dikke knuffel. Die meiden zijn grotendeels allemaal zo lief! Ook voor elkaar en ze gaan zo leuk met iedereen om. En ze betrekken mij er ook gelijk bij.

Nu ik op Poldervaart geweest ben, zijn ze ook anders door de telefoon. Zij weten nu met wie ze te doen hebben, ik niet want ik zag er 35 tegelijk. Allemaal leuke meiden met moeilijke namen. Ik weet er nog een paar hoor, maar echt niet allemaal. Toen ik weg ging, kreeg ik weer van Randah een dikke knuffel. Ze verontschuldigde zich, dat het zo druk was geweest, dat ik niet had kunnen aanschrijven vandaag. De lieverd! Alsof zij het zo druk had gemaakt. Het zijn allemaal van die schatjes eigenlijk. Toch wel leuk en het verbaast mij enorm. Ik ben het tegenovergestelde gewend. En dan heb ik het over collega’s met dezelfde functie hoor, want er liepen daar ook genoeg lieverds rond maar daar werkte ik niet rechtstreeks mee. Hopelijk blijft dat zo daar en als dat zo is, dan wil ik er ook wel blijven. Of dat kan is een ander verhaal.   

Ik zat te scrollen op LinkedIn van de week en zag een post van iemand, die me hartstikke raakte. Ik kon me er helemaal in vinden. En dan besef je je ook, dat er heel veel vanaf hangt of je wel of niet op de juiste plek zit, of belandt, wat je werk betreft. En dat je eigenlijk, mocht je niet op juiste waarde worden geschat, of je wordt tekort gedaan, dat je dan verder moet. Het is helaas zo, dat je geld moet verdienen om rond te komen en die beperking, zorgt ervoor, dat je dat niet zomaar durft. Daarom alleen al zou het hebben van een basisinkomen voor iedereen een zegening zijn. Het gaat ooit gebeuren voor iedereen en overal maar het is nog wel ver weg. Denk ik toch, helaas.

Want heb je zo’n basisinkomen, en doen ze lelijk tegen je, wordt je verkeerd behandeld of schatten ze je niet op je waarde, dan kan je, zonder in financiële problemen te komen, zo opstappen en zoeken naar een bedrijf waar ze je wel zien voor wat je waard bent. Niet alleen is dat voor jezelf ontzettend goed maar zal ook voor bedrijven goed zijn. Bovendien gaan ze dan toch anders met mensen om moeten leren gaan. Voor je het weet ben je dan namelijk een goeie kracht kwijt. Terwijl nu, weten ze heus wel dat je zo snel niet opstapt meer. Omdat het lastig is om een nieuwe baan te vinden. Zeker als het mensen zijn, zonder spaarpotje om de tussenliggende periode te overbruggen.

Dus het zou bizar veel gaan veranderen, overal. De wereld zou er stukken beter van worden, als je gewoon je vaste lasten en je eten kan blijven betalen, omdat je een basis inkomen hebt. Of zoals ik, dat je dan van je kunstverkoop kan gaan leven, omdat je een basis hebt en niet bang hoeft te zijn voor een krappe maand. Voor mij vind ik dat niet erg maar Rainbow zonder Cosma snacks, die erg duur zijn, dat kán gewoon echt niet. Het beestje zou erdoor getraumatiseerd raken. En dat wil niemand natuurlijk. Maar goed, laat ik het verhaal hier even vertellen, dat ik las op LinkedIn. Het was de aanleiding voor dit hele verhaal.

Hij werd ontslagen, maar heeft dit nooit zien aankomen.  Zijn ontslag was voor niemand een verrassing, behalve voor hemzelf. Ondanks het feit dat hij hard werkte, vonden ze dat hij weinig resultaat leverde. Hij was, zo zeiden ze, een gemiddelde werknemer op zijn beste dag. En hij wist van niets, maar hij deed ook zo hard zijn best. Een paar jaar na zijn ontslag, werkte deze persoon bijeen veel groter bedrijf. Hij zat op zijn plek en maakte een aantal keer promotie. Nu stuurt hij die hele organisatie aan. Toen ik hem vroeg wat hij nu anders had gedaan dan voorheen, vertelde hij het volgende: ‘Na mijn ontslag was ik een wrak. Het deed mij pijn data ik alles gegeven had en er niets voor terug kreeg, behalve mijn ontslag.

Ik heb nu helemaal niets anders gedaan. Ik heb geen nieuwe trucjes of vaardigheden geleerd of toegepast. Ik ben gewoon mezelf en ik doe mijn werk met dezelfde passie. Maar hier herkende men mijn toegevoegde waarde, daarom heb ik de mogelijkheid gekregen om door te groeien.’ Soms doe je je best maar niet op de juiste plek omdat ze jouw waarde niet herkennen. Daarna kom je op een plek waar je wordt gewaardeerd en men je kansen biedt. Het zal je passen als een maatpak. Het bestaat! Wanneer een bloem niet bloeit, verander dan de omgeving en niet de bloem!

En zo is het ook. En ja, ik voelde me er enorm door aangesproken want ik voel het ook een beetje zo. Ik heb mezelf een slag in de rondte gewerkt, met collega’s naast me die continue op whatsapp zaten of de hele dag op Facebook zaten. En ik heb daar nooit, maar dan ook nooit zoiets uitgehaald. Ik snapte dat ook niet want er was altijd zo ontzettend veel te doen. Niet dat ik nooit op Facebook keek hoor, maar geen uren, zoals die anderen. En dan hard roepen hoe druk ze het hadden en daar trapte iedereen in blijkbaar. Bizar vond ik dat, als er zoveel te doen is?! Maar ja, ze rekenden op van die dombo's als ik, die ten koste van hun eigen gezondheid zo hard bleven werken.  Nou, als je ziet hoe ziek ik ben geweest, door veel te lang zo hard door te blijven werken, dan snap je het wel. Dat is toch ook echt niet de bedoeling.

Ik merk het ook zoals vandaag, als het zo druk is, dat ik een soort van dichtklap een beetje. Dat gaat nog eventjes te ver. Nog een geluk dat ik nu stagiaire ben en dus die verantwoordelijkheid niet hoef te dragen maar het punt is, dat wil ik ook niet meer. Dus laat mij maar lekker gewoon assistentje zijn straks, dat is meer dan genoeg. Ik hoop dat dat kan! En dan was het de 3e verjaardag van mijn moeder, zonder haar. Ik heb geen 13 gezien. Zeker te druk met feesten daarboven? Ik hoop het!