12. okt, 2019

Drie jaar en 136 dagen zonder Sunshine

Gisteren was ik pas bij zeven uur thuis in de avond, ik had echt totaal geen puf meer voor een blog. Ik was echt doodmoe. En ik had de afgelopen 2 dagen alleen maar gestaan, en dat voelde ik wel. Natuurlijk donderdag die enorme stressdag met al die drukte. Gisteren was het lekker werken maar wel met enorm veel te doen. Ik zou met Saskia gaan zitten om ook van haar nog het aanschrijven te leren maar ja, ook daar kwam niets van. Hopelijk gaat het komende week wel lukken want ik moet daar meer bedrevenheid en kennis in krijgen. Dat niet alleen ik vind dat ook wel het leukste deel van het werk. Hier krijg je echt met van alles te maken.

Dus de volgende keer, als je die etiketjes ziet op je medicijnen, bedenk dan dat daar heel veel werk en controle achter zit. Die komen niet zomaar vanzelf uit een apparaatje rollen, daar zit veel werk en veel kennis aan vast. Ik heb daar vroeger zelf ook nooit bij stilgestaan en ik denk verder ook vrij weinig mensen rondlopen die dat wel gedaan hebben. Zowel, dan hebben ze ooit iets met een apotheek te maken gehad, in de werksfeer, dat kan niet anders. Apart is dat eigenlijk wel. Er is zoveel waar we gebruik van maken, zonder dat we in de gaten hebben hoeveel werk er aan vastzit of zelfs maar hoe dat logistiek in elkaar zit.

Zo was de taxi- en vervoerswereld altijd een ver van mijn bed verhaal. Wel een grappig verhaal trouwens, jaren voordat ik er kwam werken. Ik belde mijn moeder op, die mijn oma op visite had. Maar door een heel aparte samenloop van omstandigheden, pakte mijn moeder de telefoon op, exact voordat hij had overgegaan van mijn poging tot contact. Zij wist dus niet dat ik aan de lijn hing al, want zij wilde, zo bleek uit het gesprek dat ik hoorde tussen haar en mijn oma, een taxi bellen voor oma. Ik besloot om heel stil te zijn en had al een enorme voorpret, die dat vreselijk moeilijk maakte om vol te houden.

Ik hoorde dat ze op de telefoon het nummer draaide, je had toen nog van die draaischijven. Ze zou hem niet over horen gaan maar je hebt natuurlijk wel eens dat iemand direct opneemt toch? Dus dat was geen probleem. Het was volgens mij in een tijd dat tante Lien, een typetje van Wieteke van Dort, erg populair was en met mijn beste Indonesische accent riep ik door de hoorn; “Goedenafend, taxicentrale, wat kan ik voor u doen?” Mijn moeder herkende mijn stem gelukkig niet, ik denk door het accent en het schier onmogelijke van mij aan de lijn krijgen op deze manier. ‘Ja, ik wil graag een taxi bestellen voor zo snel mogelijk’, zegt ze tegen mij. “Oké, en waar mag de taxi naartoe komen?”, zeg ik weer in mijn beste Indisch.

Mijn moeder noemt haar adres en zegt waar de taxi naartoe moet, en ik blijf even stil, want ik weet nog niet wat ik wil gaan doen. Het moet wel iets grappigs zijn. Opeens ging het vanzelf. “Oh, nee mevrouw, daar kan ik geen taxi heen sturen”, zeg ik tegen ma. ‘Wat? Waarom niet? Wat is dat nou weer voor iets raars!’, hoor ik ma roepen. “Ja mevrouw, er gaat daar steeds een oude dame met de taxi, en die doet heel lelijk tegen de chauffeurs en ze wil ook nooit betalen. Ik heb hier een melding bij dit adres en ook bij dat andere adres waar de taxi dan heen moet. Wij kunnen u dus niet vervoeren.” Mijn moeder begint een argument, hoe achterlijk dit is, dat oma nooit zoiets doet, nou dat zou ze heus wel durven hoor maar goed, dit keer was ze onschuldig. Oma staat boos te mopperen en schelden op de achtergrond, die is woest. En uiteindelijk kan ik mezelf niet meer inhouden.

Ik schater het uit want ik kon niet meer bijkomen! Mijn moeder zegt tegen mijn oma; ‘nou gaat dat gekke wijf ook nog zitten lachen. Ook gek, het lijkt Ria wel!’ Je kunt je wel voorstellen, dat het even duurde voor ik had uitgelegd dat ik het echt was, en hoe het toeval zo wilde zijn, dat zij wilde bellen, net terwijl ik haar belde. En dat ze daarom de telefoon niet had horen overgaan maar dat ik haar wel al aan de lijn had, voor ze het nummer ging bellen. Ze kon er maar niet over uit. Oh was hebben we daar met zijn allen nog weken lang lol over gehad en ik dacht er opeens aan nu, en ik vind het nog steeds leuk eigenlijk. Zoiets zal je niet zo snel gebeuren en ik heb er direct het meeste van gemaakt. Ik weet dus echt wel hoe ik mijn kansen moet pakken. Die moet je dan wel krijgen natuurlijk maar ik weet het wel!

Het ging dus over dat ik niets wist van de taxiwereld. Tot ik er kwam te werken natuurlijk. Nu ben ik een vrij intelligente dame, en ik weet best wel hoe dingen in elkaar zitten. Alleen de nuances weet ik dan niet. Maar er zijn bijvoorbeeld mensen, die denken echt alleen maar in hun eigen wereld. Als ze een taxi bellen, en ze moeten er 10 minuten op wachten, zijn ze boos. Die mensen denken echt, dat er op elke hoek, van elke straat een taxi staat te wachten tot zij bellen en hij kan komen. Hoezo is hij er dan niet binnen 1 minuut? Of bij het Vervoer op Maat, dat was ook altijd zo lachen. Vooral als het had gesneeuwd. “Hoezo kan het busje niet komen?” Dat vroegen ze dan, als het overal dicht gesneeuwd was. “Bij mij in de straat is alles schoongeveegd hoor.” Ja, daar misschien ja, maar de andere straten niet! Maar dat begrijpen ze dan niet, of willen ze niet begrijpen, kan ook.

Eigenlijk zijn mensen vaak heel blasé en nemen ze alles wat ons zomaar het leven makkelijker maakt, totaal voor lief. Dat ligt ook aan het veel en veel te hoge tempo waarin we nu leven. En als je te hard gaat, kan je alleen maar crashen. Helaas maar al te waar. Waarom denk je dat iedereen zowat in een burn out terecht komt. Ja, ik weet het ook, er zitten echt een berg fakers bij hoor. Het is tegenwoordig erg makkelijk gediagnostiseerd ook. Maar geloof mij maar, en al diegenen die er echt een gehad hebben, of er, zoals ik, nog veel dieper zijn gegaan, het is echt geen pretje! Je gunt het je ergste vijand niet. En dat een taxi er niet is binnen twee minuten, tenzij je tenminste echt een keertje mazzel hebt, dat er eentje op de hoek vrij komt, is heel normaal hoor. We zijn allemaal zo ontzettend verwend. Alles moet direct en het liefst gisteren en nog van goede kwaliteit ook. En dan nog klagen als iets van 3 euro uit China niet zo gedegen in elkaar blijkt te zitten. Tja.

Zo zijn er vast wel duizenden beroepen waar we niets van weten, tenzij we er gewerkt hebben. Al weten we misschien wel dat een bakker  midden in de nacht opstaat, zodat wij vers brood hebben, hoe het voelt, om zo te werken, weten we niet. En oh wee als dat brood niet op tijd klaar ligt. We oordelen ook allemaal zo graag en zo snel. Zowat sneller dan het licht. Of ze iemand nu kennen of niet, het oordeel is er al. We doen het allemaal zo snel, dat het griezelig is. Wetend dat je dat toch ooit moet afleren. Ik las van de week iets, een tekst van Hans Stolp, prachtig! Een interessante man ook wel. Voor iemand die echt fel tegen elke religie is, toch wel een aparte want meneer Stolp is Pastor. Maar dan wel van een eigen soort geestelijke wetenschap, waarin ook reïncarnatie en karma een rol speelt. Dus die man is al een stuk verder dan de meesten. En uit zijn teksten blijkt dat ook wel. Daarom eindig ik met een prachtig manifest van hem.

"Manifest tegen onverdraagzaamheden en (religieus) fanatisme" >> Ik beloof ernaar te streven om het vertrouwen te bewaren in ieder mens, in christen, jood, islamiet of wie dan ook >> en ik beloof mij niet aan de angst voor wie of wat dan ook gewonnen te geven. >> Ik beloof ieder mens te eerbiedigen in haar of zijn religie en hem of haar met respect tegemoet te treden. >> Ik beloof bruggen te bouwen tussen mensen en geen muren op te richten die hen verdelen. >> Ik beloof dat ik mij niet schuldig zal maken aan een bot cynisme, aan respectloze eerlijkheid of aan een hooghartige gelijk hebberij. >> Maar ik beloof dat ik in ieder mens en in iedere overtuiging een facet van de ene waarheid zal trachten te zien. >> Ik beloof dat ik zal binden en niet zal scheiden, dat ik zal liefhebben en niet veroordelen en dat ik in ieder mens het licht van God zal zoeken. >> Hans Stolp

Ik kan alleen maar proberen me hieraan te houden. Ik doe mijn best!