15. okt, 2019

Drie jaar en 139 dagen zonder Sunshine

Zo weer een dag school voorbij. Volgende week even niet, maar ik loop zo erg achter met een aantal dingen, uitrusten zit er niet bij. Die tijd moet ik echt gebruiken om alles weer recht te trekken. Er staat ook bijvoorbeeld, dat iets 5 uur duurt om te maken. In de praktijk ben je daar minstens 10 a 12 uur mee bezig. En ik dacht dat het aan mij lag maar ja, de anderen hebben het ook. Zelfs de jonge meiden, die nog geen 20 zijn. Dus ze spiegelen het allemaal even mooier voor. Nu moet je voor het ‘loopbaan’ onderdeel de meest onzinnige dingen maken. Welke vervolgopleiding je zou willen doen, of waar nog meer je interesse ligt, en of je daar werk in kunt vinden.

Misschien leuk en nuttig voor als je 20 bent, maar voor mij? Rot op zeg! Excusez le mot! Daar ben ik echt veel en veel te oud voor geworden hoor. Moet je online van alles over opleidingen en functies gaan zitten zoeken. Dat heb ik gedaan voordat ik deze opleiding ging doen, zodat ik daardoor wist dat ik deze opleiding wilde doen. Snap je?! Misschien moet ik die ook maar in gaan vullen. Het blijkt dus, dat ik nog 3 weken heb, om 4 van die enorm tijdverslindende opdrachten te maken voor dat hele loopbaan gebeuren, dat voor en bij mij kant nog wal raakt. Maar, doe je het niet, dan krijg je geen diploma. Eigenlijk om triest van te worden.

Net als die achterlijke presentatie die we moeten doen in de week na de vakantie. Het is dan ook de bedoeling, dat je, want je bent in paren gedeeld en een opdracht gegeven, contact zoekt met elkaar. Dat je dan afspraken maakt om bij elkaar te komen, via skype of zo kan ook. Maar eh, niet rot bedoeld, ik heb de woensdag nog en ik ben single. Maar Monique heeft een gezin, en zij is ook nog eens BBL, wat wil zeggen dat zij 3 dagen aan het werk is. Oké, zij heeft dan wel geen online lessen overdags, die moet ze ’s avonds doen. Maar die ene vrije dag heeft ze erg nodig. En ik zou echt geen puf hebben om nu nog mijn laptop op te starten om lessen te volgen. Dat moet zij nu op dit moment doen namelijk. Vreselijk!

Dus het weekje rustig aan, waar ik op hoopte, dat gaat niet door. Dat wordt opdrachten maken en toetsen maken en weet ik het allemaal. Ik kan de spullen voor Swan Market toch niet naar de auto brengen want ik moet Karina van de trein halen zaterdags en dan heeft ze een koffer bij zich die ook de auto in moet. Dat is dan het nadeel van zo’n klein autootje. Voor de rest niets dan voordelen hoor. Maar ja, verder moet je er niet echt iets mee moeten vervoeren. Ik heb broer en schoonzus al om hulp gevraagd. Die komen die zondag ook even mee, om de boel mee naar beneden te sjouwen en in hun auto ook mee te brengen.

Want als Karina haar koffer hier binnen heeft, dan kunnen we, als we richting Kralingse bos gaan, naar de ‘grote schijn’, dan kunnen we allebei al een doos mee nemen. Dan de zondag ook allebei nog een doos. Dat zijn er al vier. Dan nog een keer naar boven met Ben en San en dan de 2 hele grote boxen meenemen en het paardenschilderij moet nog mee en mijn grote vodka fles met het kerstman schilderij, dat moet ook mee. Hopelijk heb ik dan alles. Ik moet mijn oplader niet vergeten, want betalen kan cash maar ook via tikkie of scannen. Hoop ik toch. Dus tja. Genoeg te doen nog maar het kan niet eerder gedaan worden. Er staan al 2 boxen in mijn auto en de stoeltjes liggen er ook al weken.

Hopelijk moet ik niks mee terug nemen. Maar dat zal absoluut teveel gevraagd zijn. Al weet je het nooit. Hopelijk hoef ik na zo’n drukke dag, niet nog eens 20 keer naar boven met boxen. Dan moet dat de volgende dag maar weer. Nou ja, we gaan het wel zien. Ik kijk er wel naar uit. Ik ben zo benieuwd! Vorig jaar, toen ik er zelf ook was met broer en schoonzus, had ik al zoiets van, hier wil ik ook wel staan. Want ik zag me spuuglelijke schilderijen, waar ze zoveel honderd euro voor vroegen. Nu weet ik niet of die verkocht zijn, en ik wil ook niet zoveel vragen hoor, ja als het het waard is, qua uren, zoals bij dot dingen. Ik had alleen zoiets van, nou dan horen de mensen ook wel iets mooiers te zien. En er waren ook mooie dingen hoor, maar die waren dan weer zo duur.

Er waren ook veel echt leuke dingen en vooral ook lekkere dingen. En allerlei eetstandjes van alle delen van de wereld zowat. We wisten gewoon niet wat we moesten kiezen en zijn toen uiteindelijk maar voor Mexicaans gegaan. Daar ben ik sowieso gek op, die kruiden en smaken. Al is voor mij altijd de Indonesische keuken niet te verslaan. Die staat eenzaam aan de top, ik kan er ook niks aan doen. Maar dan komt Italiaans en dat wordt direct gevolgd door Mexicaans. Verder moeten er nergens vetjes aan zitten of vis erin. Dan haak ik af in welk deel van de wereld dan ook. Ach, zo hebben we allemaal wat hè.

Ik ga eindigen vandaag met een prachtig klein stukje tekst van Hans Stolp. Daar zie ik tegenwoordig enorm veel van voorbij komen en bij sommige van die teksten, denk ik ‘heb je het over mijn leven soms?’ Zo toepasselijk is het af en toe. Dat geldt ook voor die kleine stukje. Dat heb ik pas ook gedaan en ik ben mijn eigen kant op gegaan. Gekozen voor mezelf, voor mijn eigenwaarde en voor wat ik van binnen voel. Hoeveel pijn het ook doet, het voelt toch ook erg goed. Omdat je diep van binnen voelt, dat het niet anders kon, dat ik goed zit met wat ik voel en hoe ik het voel.

En daarom ben ik dan ook weer een stuk dichter bij mezelf, zoals ik ben bedoeld. En toen ik dat bij mezelf zat te bedenken zo, kwam ik het gedichtje tegen. Mijn mond viel open, zo stond het er bijna woordelijk! Daarom wil ik het hier ook delen. Morgen deel ik een iets langere, omdat het ook over die keuze gaat, of er in elk geval mee te maken heeft. Het slaat ook op die situatie, dat leg ik morgen wel uit.  Maar voor vandaag dit kleintje:

Moedig<<Wees moedig, durf te luisteren>>naar wat je van binnen voelt en weet.>>Wat anderen ook zeggen,>>volg de stem van je innerlijk weten.>>Dan word je, zoals je bent bedoeld.<<Hans Stolp