17. okt, 2019

Drie jaar en 141 dagen zonder Sunshine

Gisteren heb ik iets gedaan, dat niet in mijn karakter ligt. Ik loop achter met dingen voor school en weet ik het allemaal wat ik ook nog eens moet leren. Half november ook nog eens de voortgangstoets en dan moet je het er allemaal wel in hebben zitten en ook al je opdrachten en toetsen gemaakt hebben. En ik voelde me echt een beetje opgejaagd en dat is niet prettig. En vooral niet na die vreselijk zenuwpijnaanval die ik vrijdagnacht kreeg. Ik werd al bang voor deze twee dagen. Dus ik dacht, ik doe lekker rustig aan. Of nou ja, rustig aan. Maar gewoon even iets minder op mijn bord. Of het nou kan of niet. Maar ik weet dat ik erg moet opletten met mijn grenzen en de daarbij behorende bewaking. En ik weet ook dat ik daar niet goed in ben.

Wat moet er echt vandaag, vroeg ik mezelf af. Als eerste werd dat wc doen en kleding opruimen in de walk-in-room. En dat stofzuigen ging zo lekker, ik deed het veel uitgebreider dan op het programma stond voor de woensdag. En als je daar dan zo lekker in zit, moet je daarvan profiteren. En dat deed ik dan ook. En omdat het zo lekker goed schoon was, vond ik ook dat ik gelijk maar even moest dweilen. Nou ja, en zo was het hele huis blinkend schoon om 11 uur. Oké, wat nog meer? Wat moet echt? Ik weet niet wat voor weer het volgende week is maar ik kan beter nu even een boodschappenkarretje gaan halen. Het miezerde smerig, zo lijkt het niet te regenen maar je wordt er natter van dan van een stortbui. Dan maar met de auto.

Ik wil al heel lang zo’n karretje, want ik neem altijd te veel mee en dan sjouw ik me een breuk. Maar het is ook handig om mee te nemen naar Swan Market ook. Vandaar. Toen ik vorige week dat zware pakket op ging halen, bij dat bloemenwinkeltje, had ik daar prachtige enorm grote witte orchideeën gezien! Dat zit naast het boodschappenkarretje-winkeltje. Mooi, kan ik gelijk zo’n mooierd meenemen. Ik was wel weer, geheel blond, vergeten dat daar van alles is afgezet en zo. Parkeren was hel maar ik vond een plekje. Afgelopen zaterdag heeft een kwartier parkeren in de stad me 10 euro gekost, omdat ik vergeten was dat puntje puntje ding uit te zetten.

Daar moest ik nu rekening mee houden, niet vergeten, stuurde ik naar mezelf uit. Hopend dat ik het straks bij het wegrijden niet zou zijn vergeten. Maar met mij weet je het nooit natuurlijk. Uiteindelijk was ik rond kwart over 2 weer thuis. En ik had zo geen puf om te gaan zitten leren! En toen dacht ik; ‘weet je wat, volgende week de hele week vrij, of nou ja, ik heb dan 2 dagen meer dan anders. Dan doe ik het dan maar allemaal!’ Dit weekend en de halve maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, en dan nog een halve vrijdag. Dat is allemaal voor school, afgewisseld met de laatste dingen voor Swan Market af maken. Maar 80% voor school, 20% voor Swan en in de avonden wat ik op de bank kan doen. Dat kan niet met alles natuurlijk.

Dan moet ik toch wel een beetje bij zijn voor die volgende week school weer begint? Ik hoop het wel, want ik zal mijn lijstje maar hier niet neerzetten. Ik krijg het er zelf benauwd van. Maar af en toe even een weekje niets, helpt wel. Helaas kan ik in de kerstvakantie niet stoppen met stage. Dan is het daar te druk en mag niemand vrij. Zelfs onbetaalde stagiaires niet. Ach, het is maar zo, ik ben toch alleen met de kerst, kan ik dan uitrusten. Want de 2e kerstdag is op een donderdag dus heb ik dan die week maar 1 dag stage. Scheelt toch weer. Met kerst huiswerk maken, ik kan me de tijd niet heugen! Maar deze blijft me de rest van mijn leven bij.

Ik kreeg nog een mailtje terug van Zooplus trouwens. Ze hebben mijn beklag doorgestuurd naar de desbetreffende afdeling. Dit was nadat ik gedreigd had mijn, toch wel aanzienlijke, maandbedrag ergens anders te besteden. En als ze er niets mee zouden doen, zouden er vast wel meer mensen die stap nemen. Ik had ze netjes uitgelegd hoe het gegaan was, dat ik met een pakket van 26 kg moest lopen sjouwen. En dat ik dan niets had aan de online makkelijkheid-factor van bestellen. Dat ik dan beter bij een tuincentrum mijn auto kon parkeren, dan kon ik in elk geval het karretje nog naar de auto rijden. Iets wat nu ook niet kon. En ik denk dat de boodschap wel is overgekomen. Ik had ook gezegd dat ik wel iets wilde betalen, als ik zelf kon kiezen wie er komt en wanneer.

En nu krijg ik op mijn eerstvolgende bestelling 10% korting, of ik heb die code nu, die is tot zomer volgend jaar geldig. Mooi, want dan wacht ik tot begin volgende maand en bestel ik alles in ene keer en ook nog wat duurdere dingen erbij voor de maanden erna. Dat scheelt! Ik ben normaal niet zo’n uitgenaste maar nu moet ik wel. Ik kan dat pas weer loslaten als ik een baan heb. Tot die tijd, van alles profiteren wat ik tegenkom wat dingen goedkoper maakt. Nooit iets voor mij geweest maar ja, nood breekt wetten.

Gisteravond een leuke nieuwe tok show zitten kijken. Allemaal kippen, vrouwen dus. Maar ik vond het geen gekakel hoor. Ik vond het echt leuk! En ik ben niet eens zo’n tv kijker. Maar het stond toevallig op en waar ik normaal voor 75% in een spelletje zit, zat ik nu gelijk in de show. Veel humor, leuke vrouwen die wat te zeggen hebben ook. En het ging ook nog eens over het fenomeen ‘dick pics’. Dat mannen je dus snel een foto sturen van hun geslachtsdeel. Ja, daar heb ik ook mijn deel van gehad, toen ik nog datete. Eindelijk is het grote raadsel dan verklaard voor mij. Want ik snapte er nooit iets van, wat ze er nou mee dachten te bereiken. Ik heb het wel eens gevraagd maar dan waren ze gegeneerd. Dat vond ik helemaal dubbel! Lullig hoor, dat ik geen antwoord kreeg!

Om nog even terug te komen, op die grote witte orchidee; Ik heb hem! Oh wat is hij mooi! En oh wat is hij, of zij, groot! Bizar groot! Ik heb hem bij mijn moeders foto gezet. Daar zou ze helemaal weg van zijn geweest. Al weet ik wel zeker dat ze daar, waar ze nu is, veel en veel mooiere bloemen hebben. Deze is toch wel heel erg mooi hoor! Ik heb hem/haar op de foto gezet. Ik ben er weg van in elk geval. Hij is zowat zo groot als mijn hand! Prachtig gewoon! Ik weet niet of ik hem zelf ook ooit weer zo groot terug kan krijgen, ik denk het helaas niet. Maar goed, wie weet? En nu is het bijna 19u45 en ik wil even banken. Morgen weer een dag en misschien ook een blog, of anders zaterdag, hoop ik toch. Voor nu, over en uit.