19. okt, 2019

Drie jaar en 143 dagen zonder Sunshine

Gisteren geen blog hoor, ik ben zo de bank op geploft. Nadat ik de cits eten had gegeven natuurlijk wel. Ik lijk wel najaarsmoe of zo. Het is alsof ik continu slaperig ben of zo. Nou ja, het zal wel weer overgaan. Ooit. Woensdag heb ik dan wel niets voor school gedaan maar wel voor Swan Market. Want ik heb geen idee of ik daar veel of weinig zal verkopen. Maar ik wil in elk geval niet het risico hebben om te weinig bij me te hebben. Teveel kan mee terug, dat is dan voor de volgende beurs alvast. Volgend jaar oktober ergens. In het voorjaar kijk ik wel bij Swan waar ze wat hebben en wanneer. En na volgend jaar, ga ik het eens per half jaar doen, als dit keer een succes wordt dan.

Anders heeft het geen zin en moet ik zeker na mijn studie niet meer zoveel schilderen. Maar goed, wie weet kan ik dan aan mijn nieuwe project beginnen. Het project nieuwe huis. Al ben ik bang dat dit nog wel even zal gaan duren. Toch, het komt allemaal op mijn pad want van de week lag er namelijk een brief van de woningstichting in de bus. Afgelopen jaar, al is dat volgens mij zelfs al langer geleden, zijn ze alle huizen komen keuren. Ook voor zo’n keurmerk maar ook alle andere dingen. Een dieptekeuring kan je wel zeggen. En daar hebben ze door gevonden dat de panden hier in slechte staat verkeren. Dat wil zeggen groter dan groot onderhoud. Met schimmel in de benedenwoningen en weet ik het nog wat meer, niet echt gunstig.

En nu gaan ze dan ook nog een bodemonderzoek doen. In maart horen we hier meer van. Want het zit er wel in dat die renovaties misschien zelfs sloop worden en in elk geval, wat het ook wordt, moeten de meeste mensen gaan verhuizen hier. Tja, heftig! Zeker voor de mensen die hier helemaal niet weg willen maar voor mij? FEESTJE!!! Want ik moest mijn transitievergoeding dan wel opeten, en kon ik daarvan niet meer verhuizen, maar nu kan ik het alsnog wel. Want moet je gedwongen verhuizen, door dit soort dingen, dan wordt je verhuizing vergoed. Mijn broer heeft ook een aardig bedrag ontvangen. Oké dat ben je dan ook wel kwijt natuurlijk maar spaar het maar eens bij elkaar!

Ik heb nooit iemand die helpt en zeker voor die zware dingen is het voor een vrouw alleen bijna niet te doen. En ik wist ook al niet hoe ik dat dan moest gaan doen. Maar nu, als dit feestje doorgaat, dan krijg ik centjes waarmee ik verhuizers in kan schakelen. Misschien ga ik wel zo luxe doen als mijn oma! Die huurde erkende en daardoor ook goed verzekerde verhuizers is en die kwamen alles inpakken, van de muur halen en weet ik het allemaal. Dan de verhuiswagen in, terwijl oma liep te kijken of ze het allemaal wel goed genoeg deden. Dan op naar de nieuwe woning, waar alles was geverfd en behangen en de nieuwe vloer al lag. Daar werd alles uitgeladen en door oma naar de juiste kamers geloodst.

Kwestie van even uitpakken en binnen een week was ze weer op orde. Dat lijkt mij ook wel wat zo op die manier. Natuurlijk moet je nog een hoop werk verzetten hoor. Toch is dit dan wel erg luxe. Want buiten het feit dat het jaren geleden is, en ik er nog steeds een hekel aan heb, ik word er ook niet jonger op. Nu is dat balletje wel gaan rollen maar volgens mij loopt dat zo snel nou ook weer niet. Bij mijn broer heeft het ook nog jaren geduurd, voor het echt zover was. En die panden daar, waren in nog veel slechtere staat dan hier. Al weet ik niet goed hoe het bij anderen is hier, want daar kom ik niet. Ik onderhoud zelf altijd alles netjes dus hier loopt het zo’n vaart niet eens. Al is wat onderhoud niet echt overbodige luxe inderdaad.

Nou ja, allemaal maar weer even afwachten. In maart horen we er meer van. Ik ben wel heel erg benieuwd. Misschien moeten ze dan verplicht voor mij een ander huis vinden en ik EIS toch echt een 55+ woning, Alles gelijkvloers met een groot balkon in flat met lift of een beneden huis met een tuintje? Dat zou nog het mooiste zijn! Toch weet ik het diep van binnen al. Het komt gewoon allemaal precies zo op mijn pad, omdat het zo hoort. Want dit zei ik een paar jaar geleden al en ja, gedachten worden tastbare dingen, dat blijkt nu ook maar eens heel erg duidelijk. Alles gaat zoals het gaan moet, zelfs afscheid nemen van dingen en mensen waar je erg veel van houdt. Het is gewoon je pad. En op de mijne ligt me een berg rotzooi. Ik moet me er alleen niet door naar beneden laten trekken, tot het rotzooi niveau. Ik moet doorlopen, met mijn hoofd hoog en kin vooruitgestoken. Vol zelfvertrouwen, omdat ik weet dat ik het doe zo goed als ik kan.

Meer kan ik niet doen. En wat anderen ervan vinden? Dat ligt bij hen. Niet bij mij! Ik heb met pijn en moeite geleerd dat ik er ook mag zijn. Dat ik ook dingen voor mezelf op mag eisen en dat ik ook mag eisen dat ik gerespecteerd word, gewoon alleen al omdat ik een mens ben en er zijn nog veel meer redenen dan dat. Dat heeft lang geduurd bij mij, voor ik daarachter was. Ik had dat veel eerder moeten doen maar helaas, dat is dan jammer. En er zijn geen jammers. Je bent nooit te oud om te leren. En ik op deze opleiding is daar toch echt wel een bewijs van. Je bent ook nooit te oud om je jong te voelen. Ook hier weer geldt, wat anderen ervan denken? Het zal me een zorg zijn! Toen ik twintig was, voelde ik me ouder dan ik me nu voel. Dat zegt wel genoeg.

Er is 1 ding dat niet meewerkt en dat is mijn lijf. Die doet niet mee en die zie je dan ook langzaam, en gelukkig bij mij is dat wel heel erg langzaam, de slijtage erin sluipen. Maar toch, moet je zien over een jaar. En nu is het nog maar 2 dagen in de week dat je enkel staat en loopt. Maar dan, nadat ik een baan heb, misschien nog wel meer dagen. En dat vind ik ergens toch wel fijn. Ja, ik heb het erg zwaar gehad, die eerste paar weken maar toch, het begint al beter te worden. Ik ben nog te zwaar en als ook die hindernis weg is, gaat het alleen maar nog beter. Dus ik maak me totaal geen zorgen.

De afgelopen twee dagen heb ik, in verhouding met anders, ook weer meer gezeten. Ik ben dat aanschrijven aan het leren en daar zit veel aan vast. Dus het zal nog wel even duren voordat ik dit sneller kan gaan doen. Maar dat wil ik wel graag want ik leer er veel van en ik vind dit erg leuk om te doen en ook erg leerzaam. Gisteren zat Saskia, de apotheker bij me mee te kijken. Daar word ik dan wel weer erg onzeker van maar ja, dat ligt aan mij. Zij legt het wel heel fijn en duidelijk uit wat en waarom en hoe. Dat is fijner en je merkt dat ze dat goed kan, dat uitleggen en lesgeven. Volgende week even geen school en geen stage. Woensdag had ik al vrij van mezelf, en vandaag, zaterdag ook! Ik haal het echt wel in! Laat dat maar aan mij over. Ik heb al veel kunstwerken bij gemaakt, ik moet nog een paar dingen afmaken. Daar maak ik vandaag het begin van het einde van.  Zie foto, ik bén even bezig maar dan heb je ook wat!