20. okt, 2019

Drie jaar en 144 dagen zonder Sunshine

Vandaag moet ik wel wat gaan doen voor school echt. Buiten het lezen van gisteren dan. Ik heb de hele week nog hoor, ik mág ook wel even bijkomen van een paar erg drukke maanden. Vanaf begin augustus al loop ik te rennen en te vliegen. De stress van het digitale gebeuren van de opleiding en het vele, vele huiswerk. Dan nog een aantal grote emotionele dingen die er ook spelen. Je zou van minder al last hebben en ik kom ook nog eens rechtstreeks uit een somatische symptoom stoornis. Even 2 daagjes pikken voor mezelf, moet kunnen.

Gistermorgen een deel al gelezen, want dat is een flink hoofdstuk, die spijsvertering. En morgen daarmee verder en ook met het andere hoofdstuk uit het andere boek. Dan kan ik daarna mijn stageopdracht nummer 3 gaan maken. Die eerste 2 zijn al beoordeeld ook. En nog vrij goed ook. Die 3e is pittig, met allemaal interacties en hoe je die dan gaat oplossen. Als apothekersassistente mag je daar beslissingen in nemen. Artsen weten namelijk lang niet alles over medicijnen, hun indicaties en doseringen. Dan klopt er iets niet, zoals in 1 van mijn eerste weken. Bij oordruppels was dat. De arts had als dosering erop gezet 2 x daags 1 druppel in het aangedane oor. Oh daar hebben we ook allemaal speciale afkortingen voor. Want je moet het maar weten dat je bij ‘ods’ krijgt op  je etiketje ‘in beide ogen’ en ja, dat moet ik dus weten en nog tientallen afkortingen meer.

De apotheker zei toen, bij die 2 x 1 oordruppels, dat gaat niet eens helpen. En dan kan je het erbij gaan zoeken, maar zij wist het al uit ervaring, en ze maakte er 2 x 3 druppels van. Anders had het voor die patiënt niet eens zin gehad ze te nemen. En soms, krijgt een patiënt 2 medicijnen die elkaar beïnvloeden en dat is niet altijd goed. Dat kan zelfs gevaarlijk zijn. Daar zijn wij dus voor, wij bewaken dat en zorgen ervoor dat dit niet mis gaat. Door daar actie op te nemen, soms te overleggen met de arts die het voorschreef en dan komen we met suggesties hoe het beter kan. Ja, dat wist ik ook niet hoor. Ik dacht altijd dat die artsen juist alles wisten maar dat is dus echt niet zo.

Ja, vandaag liep totaal anders dan gepland. Dat kwam door een combinatie van slaapgebrek en algehele vermoeidheid. Vrijdag kwamen ze zowaar netjes zeggen dat ze, in het benedenhuis, een feestje zouden geven. Oké ja, wat moet je dan zeggen, sorry maar nee, gaat niet door? Dus ik heb ze veel plezier gewenst. In het begin van de avond vond ik het nog meevallen maar jeetje zeg, daarna ging het los, vanaf een uur of 11 zat ik mee te dreunen op de bank en dat tot een uur of 5 in de ochtend. Ik heb gelukkig een ‘ik erger me niet’ knopje, dat ik aan kan zetten naar believen. Het enige waar een ex van mij nuttig voor is geweest. Die tergde me zo, bewust, dat ik heb geleerd zo’n knopje uit te vinden als je het nodig hebt.

En gisteravond, deden ze het nog eens dunnetjes over. Ik vroeg me alleen af waar ze zin in hadden. Ik ben geen ouwe muts hoor, maar ik zou het niet leuk vinden. Ik heb mijn deel feestjes zeker wel gehad, maar toch, zo tekeer gaan in een heel klein huisje, doen alsof je een groot dance festijn bent? Het gaat me net ietsje te ver. Ik weet nu ook dat de muziek die ik af en toe hoor, van hen af komt. Maar daar heb ik me wel over verbaasd. Want eerst woonde die ‘ouwe’ hieronder. Die noemde ik zo want ik dacht dat hij echt zwaar bejaard was. Hij liep ook moeilijk, had een scootmobiel en hij ging zoveel jaar geleden verhuizen, ik denk een jaar of 7 geleden, rond mijn 50e. Hij is een jaar of 2 geleden overleden, dat kwam een andere buurman, die met hem optrok, me vertellen.

Toen kwam ik erachter, dat hij nog geen 2 jaar ouder was dan ik! Ik schrok me wezenloos! Serieus had ik gedacht dat we een jaar of 20 scheelden! Ik rekende hem bij de categorie van mijn moeder! Wat slecht leven al niet met je doet! Want hij was elke avond dronken. Van de port, die hij met tassen vol ging halen bij de Lidl. En dan draaide hij keihard muziek. Ook al zat hij 2 verdiepingen onder mij, ik hoorde het keihard! En gekker nog, als ik boven in mijn slaapkamer was, dan klonk het daar, nog een verdieping hoger zelfs, nog harder. Ik heb nooit begrepen hoe dat kon. Maar er moet iets zijn veranderd.

Nadat hij weg is gegaan, kwam er een andere meneer wonen. Die heeft nog nooit de tuin gebruikt, voor mij totaal onbegrijpelijk en die was een tijd geleden ook weer opeens weg en stond het een tijd leeg. Wel is het toen volledig opgeknapt, wat wel nodig was. Ik ben nog binnen gaan kijken. Ik had gehoopt meer plek te vinden dan ik inschatte, zodat ik misschien naar beneden kon gaan. Nog maar gelukkig dat ik dat niet gedaan heb, met die brief die ik nu heb gekregen. Maar het was zo piepklein, dat zou voor mij niet te doen zijn geweest. Ik zat nog te bedenken dat ik ze misschien kon vragen om de zolder buitenlangs te mogen houden voor mezelf. Maar nee, dan nog, te klein.

Wel met een flinke lap tuin en een schuur maar toch. Ik heb iets meer ruimte nodig dan daar te vinden was. Ik had niets kwijt gekund en alles weg moeten doen. En dan had ik nu nog net zo goed die brief gehad. Mezelf kennende had ik die tuin dan al omgebouwd in een gigantisch (katten) paradijs. Mooi en veilig afgezet en voor mij ook veel tuingenot. Maar goed, wie weet waar ik nu terecht kom? Dat moeten we nog maar afwachten. Ik weet niet hoe ze het gedaan hebben maar ik heb geluk. Want als ik de muziek van de mensen die er nu wonen ook zo hard had moeten horen, dan had ik wel echt gek geworden! Ze hebben iets afgesloten of geïsoleerd wat toen niet zo zat. Het is nu in principe te doen. Al was dit wel heel erg hoor vrijdag. Gisteren ging het nog wel.

Ik was alleen nog zo moe vandaag, ik was wel vroeg wakker maar mijn ogen bleven branden. Toen ben ik, na de cits eten te hebben gegeven, toch nog even gaan slapen. En toen heb ik de laatste hand gelegd aan de laatste dingen die ik nog mee wilde naar Swan Market. Oh we hebben wat te sjouwen. Ik kan mijn auto niet volbouwen omdat Karina en haar koffer nog opgehaald moeten worden zaterdag. Daarna moeten wij het doen in gedeeltes. Broer en San komen ook helpen want lang niet alles past in mijn autootje. Kleine Lila heeft niet zoveel plek helaas. Kijk maar op de foto en er staan er al 2 in mijn auto ook!

En van al dat gedoe allemaal, was ik vanmiddag nog niet lekker en heb ik weer liggen slapen. Nou ja, als je naar de afgelopen tijd kijkt dan is het niet gek. Ik ben alleen zo streng voor mezelf, nu vind ik het ook 2 verspilde dagen terwijl ik dondersgoed weet, dat je ook rusten moet. Als je niet goed voor jezelf zorgt, dan moet je het weer bekopen straks en laat ik daar nou net geen trek in hebben! Vanavond vroeg naar bed, alles voor Swan is klaar dus kan ik me mooi storten op het schoolwerk. Komt toch ook goed uit?