21. okt, 2019

Drie jaar en 145 dagen zonder Sunshine

Ik zat gisteren nog even verder te dromen, over het verhuizen op zich. Hoe zou het gaan, waar zou ik terecht komen, dat soort dingen? Krijg ik een prachtige 55+ met een enorm balkon? Een beneden-huisje met tuin? En waar? Mij maakt dat niet zo uit. Mijn tante begreep dat nooit maar ik heb het haar uitgelegd, ik ben nu toch ook altijd alleen? Wat maakt het dan uit waar je woont? Nu begrijpt ze het wel. Het zal nog wel jaren gaan duren dan hoor, als ze gaan slopen, denk ik toch. Dat was met mijn broer ook zo. Dat duurde echt jaren en jaren. Maar goed, ik heb nog even. En als ik dan een leuke baan heb, en mijn art kan blijven maken en verkopen op markten, als dat goed loopt tenminste, dan kan ik misschien nog wat erbij sparen en zelfs het klussen laten doen? Voor het zover is, over een paar jaar, moet kunnen! Dat ik dan niets zelf hoef te doen, die vloer, maar kom het leggen.

Dat behang kies ik, maar kom het maar behangen, meneer de behanger. Die kleuren muurverf en glansverf en dan gewoon schilders inhuren. Dan graag nog genoeg geld hebben om te kijken, wat moet er nieuw. Dan kan je dat vast kopen en neerzetten in het nieuwe huis. Zo wil ik zeker een nieuw bed hebben, en daar maak je dan je slaapkamer gelijk omheen in orde. En ik denk toch wel een nieuwe bank, een mooie hoek weer of, als het kan en groot genoeg is, een U-bank. Lijkt me geweldig! Dan kan je kijken, wat gaat mee, wat doe ik weg en wat knap ik op om te verkopen. De kastjes van kistjes kunnen mooi in een schuur of balkon. Of, beter nog, in de hobbykamer die ik hoop te krijgen. Dat is mijn droom. Alles gelijkvloers, een grote huiskamer, grote slaapkamer met ruimte voor zomer- en winterkleding en dan nog een extra kamer voor de hobby en katten, die ik dan kan combineren daarin.

Als al het nieuwe staat, dan zie je wat je nog meer nodig hebt van thuis en de rest kan weg. En dan is het klaar en dan laat je heerlijk goed erkende verhuizers laten komen. Zelf doe je niets, je laat hen alles in pakken en over brengen. Misschien sluiten ze nog wel dingen voor je aan, zoals tv of zo? Ondertussen heb ik daar dus weinig aan moeten doen, als het goed is, aan die hele verhuizing. Behalve vlak ervoor de katten overbrengen, die natuurlijk wel opgesloten moeten kunnen worden. Ze kwijt raken daar? Dat nooit! Ach ja, wat zo’n brief je al niet kan laten dromen hè. Alleen het verhuizen en het wennen van de katten daar, lijkt me al een heel avontuur! Ik ben zo benieuwd hoe ze dat ondergaan.

Ik weet dat katten aan hun eigen plek hechten en hier in dit huis, zijn de drie tuxedo’s alleen maar gewend en ze zijn nooit ergens anders geweest. Ze kennen niets anders meer. Alleen Aurora heeft een andere voorgeschiedenis. Die oude straatmadelief gaat het maar om 1 ding, mij. Als ik er ben, vindt zij het prima. Dat weet ik. Hoe het voor de andere 3 zal zijn, ik heb geen flauw idee. Wel moet ik zorgen dat mijn adres gegevens goed komen op de sites waar de chips van de cits zijn geregistreerd. Voor het geval Sunshine opeens besluit weer op te duiken, omdat er nu een tuin is of zo? Je weet maar nooit en ik moet wel vindbaar blijven. Alleen al om die reden. Oh wat spannend allemaal!

Ik heb nu al een ander leven, vooral op emotioneel gebied en dat is erg wennen. Maar straks met diploma op zak een andere baan, ook al bijzonder. Pas als ik die baan heb, kan ik vrije dagen op gaan bouwen, die ik hard nodig zal hebben bij een verhuizing natuurlijk. Dan een totaal ander huis en die combinatie zorgt ook weer voor een totaal nieuw leven. Eigenlijk een soort van voorloper van het begin van het einde. Dat komt pas als ik met pensioen ga. Maar wie weet blijf ik dan ook wel 2 daagjes werken of zo? Voor het extraatje en de aanspraak? We gaan het allemaal wel zien. Maar spannend is het wel. Tot die tijd zal ik gewoon door moeten blijven gaan. Hoe zwaar me dat soms ook valt.

De komende week dus niets meer te schilderen. Alles is ervan opgeruimd nu. Dat is lang geleden zeg, dat ik zo’n net bureau had! Maar ik kan me storten op school en alles inhalen en zo. In december is er weer 2 weken vakantie, alleen niet van stage. Maar de 2e kerstdag is op donderdag, dus die ben ik dan toch vrij. Dat is wel lekker hoor! Maar 2 en 3 januari moet ik gewoon aan de slag. Alhoewel, misschien kan ik die vrij vragen? Dan heb ik echt een weekje verlof. Zonder schilderen en zonder Swan Market. Dan kan ik echt een slag slaan met school! Ik ga dat de eerst volgende keer eens peilen op de apotheek. Misschien wel een goed idee. Voordat ik weer zo moe ben dat ik een heel weekend crash, zoals het afgelopen weekend.

Zit ik braaf aan het huiswerk, zie ik dat ik mail heb van Pharmaknowledge. Ik heb het certificaat antistolling gehaald met een 9! Nou zeg, dat is even mooi! En ook op LinkedIn een berichtje van een recruiter/consultant in de farmacie branche, die me welkom heet in hun wereldje. Grappig zeg! Ja, hoe langer je erin zit, hoe meer je beseft dat het inderdaad een wereldje op zich is. Het is zeker niet voor iedereen, laat dat duidelijk zijn. Maar het geeft me ook wel weer zelfvertrouwen want ik blijk er wel goed in te zijn. Oké er komt nog wel meer kijken en ik weet heus wel dat ik nog heel veel te leren heb. Maar ik heb genoeg verantwoordelijkheidsgevoel en ik doe niet zomaar iets. Dus dat komt wel goed met mij, in deze beroepsgroep. Maar eh, eerste certificaatje is IN the pocket!

Dan komt van Swan Market ook allerlei informatie binnen. In een mail verwijzen ze naar een handout die ik met de beste wil van de wereld niet kan vinden. Ik heb ze al gemaild. Ook kan ik niet vinden wat mijn stand-nummer is. Hopelijk kom ik daar op tijd nog achter. Wat ik al zei, ze zijn al gemaild. Komt vast goed. Verder komt er vandaag ook bitter weinig van echt studeren. Ja, ik heb het enorme hoofdstuk ‘spijsvertering’ doorgeworsteld eindelijk. Ik wist al best veel, maar toch ook wel weer dingen niet. Ik vind het rete interessant allemaal! Morgenochtend, voor ik mijn haar ga wassen, ga ik lekker het boek lezen, Hoofdstuk 12 nu. Heel raar, al die hoofdstukken dwars door elkaar maar goed, het zal wel aan mij liggen.

In elk geval, ik heb een toets Nederlands gedaan en ik zit al een paar uur tegen die loopbaan opdrachten aan te hikken. Niks voor mij en ik vind het zo’n tijdverspilling dat ik nu daadwerkelijk tijd heb zitten verspillen. Rainbow vind het ook niks want die blijft me maar lastig vallen. Maar ik moet echt wat gaan doen, anders komt het nooit af en het telt verdorie nog mee voor je examen ook. Daar krijg ik het van hoor. Maar goed, ondertussen dus 4 opdrachten van Loopbaan gemaakt, ze zijn alle 5 compleet. Die kan ik afstrepen, in elk geval voor dit blok, dan nog 3 blokken van 10 les- weken te gaan… En om mijn dag echt goed te maken, kwam Aurora zomaar op tafel bij me zitten. Dat heeft ze nog nooit eerder gedaan of gedurfd!!! Mijn cits zijn zichtbaar blij dat ik lekker thuis ben. Toch nog levende wezens die blij met me zijn! Joehoe!! Nu eten want ik heb genoeg geschoold voor vandaag!