24. okt, 2019

Drie jaar en 148 dagen zonder Sunshine

Nou, ik ben wel een beetje klaar met school nu. Rekenen heb ik niet gedaan, dat waren van die hoofdpijnvraagstukken. Niet dat ik het niet kan maar echt alleen als het moet. Zo vervelend en ook weet ik al dat het toch niet meetelt. Nu ben ik ambitieus genoeg om sowieso voor alles goede cijfers te willen halen. Soort van misplaatst eergevoel of zo? Ik weet het niet, maar een slecht cijfer of een slechte beoordeling, daar hou ik niet zo van. En ik bevind me op onbekend gebied, wat deze opleiding betreft want hoe ze het daar geregeld hebben, ik vind het maar een bende. Zo ook hoe ons werk beoordeeld wordt.

Nu kreeg ik een opmerking op 1 van de ingezonden recepten maar ja, weer zo’n half half opmerking waarvan ik niet precies kan weten wat ze nou precies bedoelt. Dus tja, wat moet ik ermee? Nou, ik zeg, lekker wachten tot dinsdag en het dan persoonlijk vragen. Dan zal ik mijn woensdag daar wel aan besteden. Die 5 recepten verbeter met hoe zij het precies wil. Mijn partner/slachtoffer voor die ene presentatie opdracht, is vorige keer speciaal blijven zitten. Ze ging vragen hoe we dan wel het plan van aanpak moesten maken. Oké ze kreeg richtlijnen, appte mij dat het miniem was, muggenziften dus. Maar goed zij zou het aanpassen en dan was het goed.

Krijgt ze vandaag commentaar, weer niet goed maar richten jullie je eerst maar op die presentatie. Nou heel fijn. Item nummer 2 waar we dinsdag even voor moeten blijven bij de docente. Diepe zucht. Ik kreeg in elk geval mijn loopbaan opdrachten terug. En die had ik ook via de SMART methode moeten maken en dat heb ik echt niet gedaan. Bekijk het even. Ik ben 57, geen 27 met een loopbaan van 40 jaar voor de deur. Maar blijkbaar zijn ze dan wel goed. Fijn, die zijn gedaan. Helaas blijven ook die tijdrovende opdrachten in de komende blokken terug komen. Het moet maar dan.

Het wordt vanzelf een keer oktober 2020 toch? En ergens rond die tijd wil ik echt wel een diploma hebben. En als het even kan ook een baan. Maar ik heb een beetje rondgekeken op de capabel site, ook dat is een oerwoud van do’s en don’t’s en moet je maar weer zien hoe je eruit komt. Dus ook dat moet op voorhand even duidelijk gemaakt worden. Ik ben een bijter, ik zit rustig weer gewoon 2 woensdagen lang in de wacht aan de telefoon. Ik geef niet op, dat zullen ze ondertussen ook wel door hebben daar. Daar ben ik niet onduidelijk in geweest in elk geval. En dat is maar goed ook. Of ze gaan mijn telefoonnummer blokkeren, kan ook natuurlijk.

Vandaag een poging gedaan voor die 8e les te kijken hoe of wat, die komende dinsdag komt. Maar dat heeft nog geen zin. Ik begrijp ook een aantal dingen weer niet, want met de vorige 2 klassenopdrachten, die lijken ook ingestuurd te moeten worden? En die hebben we niet eens gedaan? Leg het maar uit. Dat wordt een hele lijst die ik dinsdag moet vragen. Mijn laatste stageopdracht van dit blok heb ik afgemaakt. Leuk, al die interacties uitzoeken. Wat kan wel en wat kan niet en wat zijn je acties. Voor mijn eigen lol had ik een lijst uitgeprint die op de computer van de apotheker stond. Een lijst van 30 meest gebruikte medicijnen. Of het een landelijke lijst is of van alleen ‘onze’ apotheek moet ik nog even vragen.

Ik ben ze op gaan zoeken bij het farmacotherapeutisch kompas en gekeken wat ze doen. Van die ik nog niet kende dan hoor. En dat waren er maar weinig moest ik tot mijn eigen verbazing vaststellen. Ik ken er al een behoorlijke berg zeg. Hoe ze heten, wat de werkzame stof erin is en waar ze voor voorgeschreven worden. Ik kon het van de meesten er wel uitflappen. Dat gaat dus eigenlijk redelijk snel. Als je je bedenkt dat ik voor 2 augustus alleen nog maar mijn eigen apotheek binnen was geweest om medicatie voor mezelf te halen. Grappig eigenlijk! Ik had dit 30 jaar eerder moeten doen.

Maar ja, toen was ik te druk met andere dingen. Toen begon ik net te werken bij de Boumankliniek en zou ik binnen een paar jaar met de studie psychologisch assistente beginnen. Ik moet zeggen dat ik dat ook erg leuk vond toen. Toch, dit ligt me meer. En dat had toen ook zo geweest. Maar ja, alles gaat hoe het gaan moet. Het zal allemaal wel een reden hebben. Ik word nu in elk geval erg afgeleid van dingen die anders erg pijn zouden doen. Dus misschien is het daarom nu pas. Want er wordt voor je gezorgd altijd, zonder dat je er erg in hebt vaak.

Ik heb daarnet nog even 2 flessen versierd. Ik kan het niet laten hoor. Ik ging even iets wegzetten, daar waar ik een rekje vol flessen heb staan en ik zag er 2 uitsteken, omdat ze een andere kleur hebben. Die groene, die ik van de week had gedaan, was me wel bevallen maar dit waren een bruine en een soort van goud/groene. Die bruine had ik nog een mooi koperkleurtje voor liggen. Die goudgroene zou vast moois zijn met het zachte goud van de laatste reliëfverf aankoop. En ik had gelijk, de kleuren staan prachtig bij elkaar. Ik zei nog tegen Karina, ik hoop echt dat ik alles verkoop zondag. Niet eens om het geld hoor, maar omdat ik dan al die lege kratten weer kan vullen. Ik kan er toch niet mee stoppen.

Maar dan ga ik dingen maken en ze wegstoppen voor de volgende keer Swan. Over een jaar wil ik weer. Als dan hopelijk het diploma binnen is. Als je moet blokken is het niet handig. En anders doe ik dan de decemberversie en ga ik in de lente al beginnen aan kerst ontwerpen. Of zoiets. Wie weet wat er gaat gebeuren nog allemaal. Bij mij verandert toch altijd alles binnen no time. En ik zit al bijna weer te wachten op het volgende drama. Mijn tranen zijn bijna droog. Meestal komt er dan vanzelf weer iets waardoor je net niet instort. Of klink ik nu wel heel erg fatalistisch? Nou ja, het is toch zeker zo? Ik ben een dramaqueen maar dan niet zoals het normaal bedoeld wordt. Ik ben de echte!

Ik weet ook nog niet of ik het ga versieren hier. Al ben ik gek op de lichtjes en vorig jaar heb ik zulke mooie paarse gekregen van Karina. Die komen er zeker wel. Maar een boom opzetten? Ik hoorde vannacht ook weer zo’n raar knagend geluid. Ik maar proberen het te herkennen. Dat lukte niet. Zit die vegetarische Rainbow toch weer op een plantje te knagen. Het klonk inderdaad als een enorm knaagdier, vandaar dat ik het niet herkende. Ik schelden tegen hem. Hij boos weg. Ja dag, straks doet hij het bij de giftige exemplaren ook. Ik let wel op wat er in huis komt natuurlijk maar toch. Je weet maar nooit. Rare gozer, die Rainbow. Planten-kauwer.

Lag hij vanmorgen toch, toen ik met koffie op de bank zat te leren, naast Moonlight! Ze zijn natuurlijk allebei wel erelid van de zwarte kinnen club maar normaal gebeurt dit niet. Toen mijn mond geen dienst meer deed als vliegenval, kreeg ik toch de tegenwoordigheid van geest om mijn camera op die twee te richten. Je weet nooit wanneer dit zeldzame verschijnsel weer op zal treden. Ze bleven er rustig voor liggen, dat was op zich al positief. Dat is wel eens anders. Ook dat vredig naast elkaar liggen. Rainbow pest Moonlight altijd wel. Rainbow pest iedereen wel eigenlijk, nu ik erover nadenk. Mij ook. Maar Moonlight vermijdt hem meestal, of gilt naar hem van een afstandje. Alles, als hij maar uit de buurt blijft. Daarom is dit wel zo bijzonder. De wonderen zijn de wereld nog niet uit, zelfs niet uit mijn wereld. Joepie, er is hoop! (je zou mijn sarcastische blik hierbij moeten zien, hilarisch!)