25. okt, 2019

Drie jaar en 149 dagen zonder Sunshine

Ik zat vanmorgen vroeg naar het nieuws te kijken. Wat een drama zeg, die baby van 8 maanden, die door de hond van zijn grootouders is aangevallen is overleden. De hond hebben ze in laten slapen. En als je dan even verder gaat denken, die ouders, die grootouders. In hoeverre gaat het hun levens beïnvloeden? Hoe moet je over zoiets heen komen? Voor wie dit erger is, kan je niet eens bepalen. Die ouders zijn hun kind kwijt, de grootouders hun kleinkind én hun hond. Maar die zitten bovendien nog eens met een levensgroot schuldgevoel, want het was wel hun hond. Als ze die hadden thuisgelaten, was het niet gebeurd. Maar ja, dat kan je niet weten van te voren.

De politie zwijgt over het ras. Dat kan betekenen dat het om een pitbull gaat, maar ook juist niet. Ik vraag me oprecht af hoe het heeft kunnen gebeuren. Juist omdat je, door dit soort dingen te weten, een herhaling kan voorkomen. Tenzij het beest een hersentumor blijkt te hebben en toevallig net flipte. Ongeacht, er zijn 5 levens verwoest. Voor die baby, die mag rechtstreeks door, naar de kindersfeer. En die heeft het daar erg goed. Maar dat weten die ouders helemaal nog niet, en die grootouders ook niet. En ik vraag me erbij af, is er nu karma voor die grootouders? Of is dit gewoon een dood op kosmische tijd? Niet iets dat die ouders zullen willen horen maar wel een mogelijkheid.

Ik heb het van dichtbij meegemaakt, dat er tegen een vader, die net zijn kind was verloren, werd gezegd ‘ze is gehaald door Onze Lieve Heer’ en die vader had toen bijna een moord gepleegd en ik kon me dat wel indenken. Nou ben ik té empathisch hoor, ik voel altijd alles van iedereen, ook geen pretje. Maar het is ook de reden waarom ik over zulke dingen nadenk. En ik denk altijd erg diep. Misschien wel omdat ik alleen ben en er geen diep gesprek over kan voeren, met iemand die ook de boeken kent. Dat vind ik altijd zo fijn als Karina hier logeert. Dan zitten we soms opeens heel diep in het een of andere vraagstuk, over kosmische wetten en fundamenten. Daar komen we vanzelf altijd wel. En dan leren we van elkaar.

Ik zou hele dagen over de boeken en hun inhoud kunnen praten. En voor alles wat je tegenkomt in het dagelijkse leven, is er wel een vraag of een verwondering over hoe dit of dat dan zit in het kosmische. En soms zit ik ’s avonds zo op de bank, tv staat aan maar het kan elk willekeurig programma zijn, ik zie er toch niets van. Ik denk. Zo ook over dit drama. Het enige wat ik nu kan doen, is die mensen alle kracht, liefde en wijsheid sturen. En hopen dat ze het gaan redden er doorheen te komen. Er is niets dat niet zonder reden gebeurd, hoe willekeurig het ook mag lijken. Maar ja, ook dat zijn dingen, die mensen nooit willen horen.

In verdriet is iedereen egoïstisch. Als iemand loopt te roepen, hoe God zoiets goed kan vinden en je gaat ze uitleggen hoe het zit, dan worden ze zelfs nog bozer. God doet helemaal niets. Ziektes zijn er door hoe de mens erop los geleefd heeft, we hebben ons zelf verzwakt. Dus daar heeft de Oerbron niets mee te maken. Heb je een zwaar leven? Ja, dan ben je zelf ook zo geweest ooit, als die mensen die jou leed geven. En soms ben je een leermoment voor een ander. Kan ook nog. Als je uitlegt dat alles eigenlijk bij jezelf ligt, dan worden de meeste mensen daar boos om. Want iedereen wil eigenlijk liever met hun vingertje naar iemand anders wijzen die de boosdoener is. Maar zo is het gewoon echt nooit.

Maar echt en diep naar jezelf kijken, dat is best eng ja. Maar je leert er wel heel veel van. Want als jij weet waar jouw zwakheden zitten en waar er nog slechte eigenschappen zitten, dan kan je er ook wat aan gaan doen. Maar zover zijn de meesten nog niet. Die vinden dat ze zelf alles maar mogen doen, maar oh wee als ze het terugkrijgen van iemand. Dan is het huis te klein! Dan worden ze woest; ‘hoe durft iemand zo te doen tegen ze!’ Ze beseffen niet eens dat ze zelf ook zo doen. En dat zal er als eerste moeten komen. Het besef van hoe je zelf doet, hoe je zelf bent. Dat kan natuurlijk alleen maar, door kritisch naar jezelf te kijken. Maar dan ook echt kijken, naar het goede maar ook naar het slechte in jezelf. Pas dan zie je wie je echt bent.

Ik kan en ik durf dat. Ik heb dat gedaan en ik doe het regelmatig. Ik vind het ook niet prettig hoor, om naar een nare eigenschap te kijken. Dat is niet fijn en al helemaal niet prettig om toe te geven, dat je zo bent of dat er nog zoiets lelijks in je zit. Maar ja, als je niet kijkt, dan kan je het niet zien en er ook niets tegen doen. Want, als je het zelf nou al zo naar vindt, dat je er niet eens echt naar wilt kijken, denk je dan niet dat het tijd wordt om er iets tegen te doen? Ik bedoel maar… Toch is zelfreflectie één van de moeilijkste dingen die we kunnen doen. Maar je groeit er wel het hardste door. Probeer het maar eens een keer. Oh en er zit nog genoeg in mij, dat verbeterd moet worden hoor. Ik ben er nog lang niet!

Maar ik kijk wel, dat wel. Ook naar het verleden. En dan zie je dat, daar waar je ooit wees naar een ander als de schuldige, dat je het heel vaak zelf was. Niet leuk hoor, maar wel eerlijker. En laten we wel zijn, eerlijk duurt nog altijd het langst. Vooral als je weet dat dood niet dood is, maar verder gaan. En je verliest niets van je persoonlijkheid hoor. Je blijft wie je bent en je blijft een individu. Maar je kan dit soort dingen maar beter weten en er iets mee doen, want daar zal je toch ooit aan moeten beginnen. En dat staat er ook op de Akasische Tempel, de Tempel der Ziel wordt die in de boeken van Rulof genoemd. Er staat “Mens ken uzelf” en dat is waar het begint.

Daarom weet ik ook dat al die drama’s in mijn leven, er zijn omdat ik ze zelf ooit veroorzaakt heb. Bovendien lijk ik in mijn enthousiasme boven te hebben uitgeroepen, voor ik aan dit leven begon; ‘weet je wat, geef mij al de resterende oorzaak en gevolg maar. Je kan er maar vanaf zijn!’ Ja, dat is typisch iets voor mij. En als ik naar de zich als een vloedgolf aaneenrijgende drama’s kijk in mijn leven, kan het bijna niet anders of ik heb dat op me genomen. Nu denk ik, ‘vuile idioot die je er bent!’ Maar ja. Ik zit er middenin en ik kan niet anders dan doorzwemmen of verzuipen. En iedereen weet ondertussen wel, dat ik nooit opgeef. Heb ik weer…

Genoeg de diepte in geweest vandaag. Even heel iets anders. Ik ga dit jaar geen boom opzetten. Maar ik ga het wel versieren, met lichtjes en allemaal leuke dingen. Ik heb die leuke kattenballen nog, die ik vorig jaar van Karina heb gekregen. En dat bracht me op een leuk idee. Ik heb 2 van die enorme grote kerstballen meegenomen, bij de Action. Dit zijn grote oud-roze ballen, en ik wil ook zulke paarse en zilveren ballen. Oh, of van die grote doorzichtige, dat kan ook!  En daar ga ik mijn katten op schilderen.

Echte mooie portretten maken dus maar ook een zooi van die katten situaties die grappig zijn in silhouette of zo. Van elke kat die ik gehad heb wil ik een portret. Al heb ik van Dizzy en Arnold niet zo van die mooie foto’s en van Mickey ook niet. Dat komt nog wel. En als ik dan in mijn nieuwe huis woon, ooit, dan ga ik wel de boom opzetten. En die hangt dan helemaal vol, met kattenballen. Ja, je bent een crazy catlady of niet! En als ik dan nog meer ruimte moet vullen, dan doe ik er alle honden ook nog bij. Want eigenlijk hou ik gewoon van alle dieren met een aaibaarheidsgehalte. Leukie!