26. okt, 2019

Drie jaar en 150 dagen zonder Sunshine

Ik probeer wat vooruit te werken met mijn blogs. Nou ja, ik schrijf er nu vrijdag wel eentje, terwijl ik de laatste tijd dan doodmoe van de 2e stagedag kom en het niet doe. Maar het is nu ook zo, dat ik waarschijnlijk zondag geen tijd voor een blog zal hebben. Want ik ben pas na zessen thuis, en dan komen Ben en San ook mee eten hier. En zaterdag wordt het ook lastig, dus die schrijf ik nu maar gelijk even. Want dan gaan Karina en ik al vroeg weg hier, direct na een bijna te vroeg kattendiner rond vijf uur. De katten krijgen vroeg eten en dan gaan wij uiteten in restaurant De tuin van de vier windstreken. Oh daar zit ik zomers zo graag op het terras! Dan zit je er heerlijk aan het water van de Kralingse Plas, in het Kralingse Bos, met een prachtig uitzicht op de mooie skyline van Rotterdam. Heerlijk is dat! Ik weet dat de keuken goed is, maar echt gedineerd heb ik er nooit. We gaan het beleven want ik heb gereserveerd.

Bijna had ik het verkeerd gedaan. Ik dacht dat de ingang van ‘de grote schijn’, waar we naartoe gaan die avond, bij de ‘officiële’ ingang van het Kralingse bos zat. Maar ik zag een post voorbij komen, dat het zit aan de zuidoostkant. Ik kijken, oh jeetje, totaal de andere kant dus. En ik had bijna gaan reserveren aan die ‘verkeerde kant’. Mazzel dus, dat ik het zag en nu zitten we er dichtbij in één van de leukst gesitueerde restaurants van Rotterdam, vind ik dan. Wij mogen tussen 19u30 en 19u45 bij de grote Schijn binnen, met volle buiken. Ze laten groepen binnen per kwartier. Zodat iedereen van het moois kan genieten zonder als een grote massa, elkaar in de weg te lopen. Hopelijk houden we het droog en kunnen we wat mooie foto’s nemen. Het zijn fascinerende projecties, verrassende geuren en betoverende klanken! Zeggen zij zelf hoor. Nou, ik bén benieuwd!  In het donkere Kralingse Bos lopen en dan tussen mooie lichtshows lopen met heerlijke geuren in je neus en van die bijpassende geluiden in je oren, het lijkt me wel wat! Hopelijk houden we het droog en ver boven het vriespunt! Foto’s zullen volgen uiteraard. Hoop ik toch.

De katten zullen niet blij met me zijn want snoepietijd is al uren voorbij voor wij thuiskomen. Nou ja, voor ene keer pech hoor. Ik mag ook wel eens weg. Ik zat nog te denken om ze misschien in die timer eetbakjes te doen maar ik denk dat ze die dan slopen. Rainbow en Skylar durven dat echt wel, die doen een moord voor de snoepjes. Gevriesdroogde vis, je moet er wel van houden... Maar niet doen dan, zo’n timer bakje. Dan wordt de boel gesloopt en ze krijgen het toch niet open. Ze krijgen dan wel een paar extra, ter compensatie. Het is niet anders en die ene keer in het jaar dat het niet om hen draait, moeten ze me maar gunnen. Al denk ik dat ze daar niet echt een boodschap aan hebben hoor. Pech, snoep tijd weg! Ze krijgen genoeg, ik voel me bijna niet schuldig…

Van de week, ik weet niet of het nou op facebook was of op Instagram, kwam ik opeens een foto tegen van die prachtige briefjes van de Hollandse gulden, die we voor 2000 nog gebruikten. Ik werd geraakt door een flinke pijl nostalgie. Wat waren ze toch mooi hè! Ik heb het nooit prettig gevonden, om over te gaan op die euro en als ik zo onze mooie briefjes weer zie, dan gaat mijn hartje open. Raar is dat hè, zou dat komen omdat je ermee bent groot geworden? Op zich ook raar, want in al die jaren veranderde ons geld ook aan de lopende band. Maar die laatste versies waren dan ook wel prachtig. En dan de nicknames die we voor onze briefjes hadden.

Een ‘joetje’ voor 10 gulden, een ‘geeltje’ voor 25 gulden. Wat hadden we nog meer? Oh ja, ‘meijer’ voor 100, en rooie rug voor 1000. Wat ik wel heel raar altijd vond, omdat het een groen briefje was. Later werd me uitgelegd, dat iemand met zo’n briefje, dan een rooie rug had van het harde werken. Maar toen was ik volgens mij al ruim in de 30. Tja, nooit te oud om te leren, ik ben het levende voorbeeld van die kreet. Oh en een ‘knaak’ voor een muntstuk van 2,50. ‘Duppie’ of ‘dubbeltje’ voor 10 cent, ‘kwartje’ voor 25 cent. Het komt weer een beetje terug allemaal. Oh ja, ‘piek’ voor 1 gulden. Volgens mij hadden we niets voor een briefje van 5. Maar verbeter me maar als ik het fout heb hoor.

Ach ja, niets duurt voor eeuwig. Nou, echt wel hoor! Maar daar komen we vanzelf wel achter. Van dit leven op deze aarde, daar komt gelukkig wel een eind aan. Aarde is een zware leerschool maar wel broodnodig. En het is niet voor niets een cliché, waar je niet dood van gaat, word je wijzer van. Dat is niet zomaar uit de lucht komen vallen. Alles heeft een reden en niets is voor niets. Toch wel fijn om te weten. Vind ik dan.

Vrijdag de boel gedaan, zaterdag Karina halen (ik zit dit vrijdagochtend te typen) en dan even naar huis, koffer boven brengen en 2 boxen met spullen weer mee naar beneden, als we weg gaan, met het openbaar vervoer, naar het Kralingse Bos. Met de auto is geen doen daar. Ik heb gereserveerd tussen half 6 en 6 uur. Ik ben benieuwd hoe laat we weer thuis zijn. Niet al te laat hoop ik. Voor de cits en hun snoep maar ook omdat we zondagochtend al weer vroeg eruit moeten. Maar ik heb wel zin in die grote schijn hoor, het lijkt me prachtig! En ik zit dus nu te wachten op die mail van Swan Market, die me vertelt in welke shift we zitten voor het opbouwen, of meer inrichten van de kraam. En dat nummer moet ook op de parkeerkaart die ik al heb uitgeprint.

Ben en San willen ook wel weten hoe vroeg ze hier moeten zijn. En we kunnen daar niet te laat aan komen kakken, want die tijd heb je echt nodig. Er zijn drie shifts, van 8u30, 9u en 9u30. Aan de ene kant lekker die van half tien te hebben maar ja, wel weer erg weinig tijd om je kraam op te bouwen. Ik heb best een berg bij me. Mijn auto staat tjokvol, maar ja dat is zo gebeurt bij zo’n klein autootje. Als ik hard rijd op de snelweg, en ik steek mijn arm uit het raam, dan draait de hele auto een halve slag. Als ik er 2 had, kon ik rolschaatsen. Nou ja, overdrijven is ook een vak. Ik ben heel blij met Lila hoor! Echt mijn autootje, maar ze is wel snel vol.

Ik heb er zo’n 6 grote boxen in zitten. Dan Karina en ik voor. Karina met een grote tas op schoot, leest ze nu ook, en mijn grote schilderijfles tussen haar benen. Dan kan ze weinig tot niet bewegen tot we er zijn. Maar goed dat het hier vlakbij zit. Ik heb Ben en San al een foto gestuurd, zo van ‘dit moet er bij jullie nog in’, maar ze zeggen dat dit wel past. Nou oké dan. Oh ja en mijn lentepaard en twee stoelen, uiteraard inklapbaar, zitten ook al in mijn kleine autootje en dus meer kan er echt niet in. En dan maar hopen dat mijn broer mee mag rijden naar de laad en los plaats. Want dat is echt wel nodig. Ik hoop ook dat het vanaf daar niet al te ver is om te lopen met al die breekbare spullen.

Misschien moet ik meer doeken gaan maken voor de volgende Swan, ook een idee! Maar ja, ik heb nog zoveel potten en flessen staan, en die zijn ook zo leuk om te maken. Ik zal het nog wel zien. Wel ga ik me de komende maanden meer richten op het schilderen van de grote doeken die ik al heel lang in mijn hoofd heb. Zonder opdrachten en dat soort dingen, moet dat kunnen een keer. Met mijn paard ben ik, zij het in etappes, ook best lang bezig geweest en die is zo groot niet eens. Wel is het zo, dat ik nu ook in etappes moet werken, alleen nu niet door opdrachten maar door de studie en stage. Maar ik heb nog een paar van die grote doeken staan, die ga ik echt eerst doen.

Ik wil ook nog met dat vloeibare acryl leren werken. Lijkt me ook geweldig! Ik wil mijn grote orchidee doek nog eens een laag daarvan geven, dat vind ik geweldig spul maar ik weet er niets van. Misschien eerst maar ergens een workshop gaan volgen, is in Dordrecht volgens mij. Komt ook na de studie pas tijd voor, komt nog wel. Ik wil gewoon teveel. Ik zou graag zo’n hele grote kamer extra hebben, waar ik een studio van kan maken. Ik zend het nu het Universum in en eh, bedankt alvast Universum! Voor die grote studio aan huis, die ik straks heb. Dat ik zo de deur dicht kan trekken en alles kan laten staan zoals het staat. Want dat spul moet lang drogen, 24 uur of zo en ik heb vier van die vreselijk nieuwsgierige harigheden rond lopen, die zie ik er zo overheen lopen, met hun nieuwsgierige pootjes. Dat gaat niet goed komen hier, zonder zo’n extra kamer.

Nou, op naar Swan morgen. Hoe dat gaat, horen jullie denk ik maandag pas. Maar ja, wat in het vat zit verzuurt niet. Maandag moet ik in de ochtend online lessen volgen en daarna kan ik Karina even naar het station brengen voor de terugreis. Dan is het alweer voorbij, helaas. Dan kan ze nog even meekijken hoe dat gaat zo’n online klas, wel lachen eigenlijk. Benieuwd wat ze ervan gaat vinden en of ze het net zo’n onzin vind als ik. Er zouden meer vrijstellingen moeten zijn in die opleiding, gebaseerd op leeftijd en ervaring. Maar ja, nu is het nog niet zo. Er zijn ergere dingen natuurlijk, dus laat maar. Ik typ maandag wel weer verder!