28. okt, 2019

Drie jaar en 152 dagen zonder Sunshine

Ik zat nog een paar minuten te vullen voor ik Karina ga halen en ik moest een blog voor zondag hebben, of anders heb ik er eentje extra. Ik kan maar beter zoveel mogelijk geschreven hebben. Op de een of andere manier, lukt het me nooit het vast te houden, als ik voorloop. Ik wil dat altijd wel, zodat je dan altijd een blog op voorraad hebt, maar ja, die gebruik je dan toch weer snel en als je al zo weinig tijd hebt, maak je dan geen tijd voor een nieuwe, omdat het dan niet moet. Ik denk niet dat ik daar verandering in kan gaan brengen. Nou ja, je gaat er niet dood van, helaas… Nee hoor, ik ben niet suïcidaal maar ik heb dat al een jaartje of 20, ik weet wat er daar is en ik wil naar huis. Zo voelt dat. Maar het mag niet, anders was ik er al geweest. Maar deze bui komt dan ook omdat ik net naar filmpjes van Sunshine en Moonlight heb zitten kijken en dan wordt ik altijd zo erg verdrietig.

Niet eens om mezelf maar als ik dan zie hoe ‘heilig’ Sunshine was voor Moonlight. Hij adoreerde Sunshine echt, dat kon je in en aan alles merken. Sunshine was de veilige haven van de bange Moonlight, al vanaf ze samen hier kwamen. Door het  plotselinge wegrukken van Sunshine uit zijn leven, toen hij verdween, hebben wij samen wel een ijzersterke band gekregen, door het gedeelde verdriet. En die band is zo diep en zo mooi, dat het me af en toe de adem beneemt, als ik naar Moonlight kijk. Zo diep is mijn liefde voor hem, dat dan de tranen in mijn ogen springen. Toch had ik hem liever gelukkig zien blijven met zijn stoere broer. En ik ben zo’n emotionele tuttebel bij al mijn dieren hoor, maar bij Moonlight een schepje extra.

Ondertussen is Karina gehaald en het is weer als vanouds. Zoals dat gaat bij mensen die elkaars ziel herkennen, dat voelt als familie. Anders kan ik het niet uitleggen, het is eigen. En op de een of andere manier, vind ik met enige regelmaat mensen uit mijn eigen zielengroep, zal ik maar zeggen. Die groep, en iedereen heeft zo’n eigen groep, is al bij elkaar vanaf het ontstaan van de mens. En ook al heb je elke keer een andere vorm, je herkent elkaar altijd of direct of al heel snel. Hoe dichterbij iemand staat, hoe eerder je die ziel herkent. Dat heb ik met een paar mensen erg sterk en dat is altijd fijn.

Ik zat zaterdagmorgen vroeg, nog even naar het programma ‘Hart van Nederland’ te kijken. Daar lieten ze foto’s zien van die ‘bloedprik bende’. Ik was het ermee eens, wat ze zeiden, dat de criminaliteit een dieptepunt had bereikt met hun. Ik viel van de week dan ook bijna om van verbazing, van dat verhaal. Als je het niet hebt gevolgd, het gaat om een aantal mensen, die aanbellen bij oudere mensen. Eenmaal de deur open, overtuigen ze die persoon dat ze van de een of andere gezondheidsorganisatie zijn en bloed moeten prikken. Dat doen ze dan ook echt! En de ander die erbij is, rooft ondertussen je huis leeg.

Dan overtuigen ze die ouwetjes ook nog, dat ze nog een pil moeten slikken, en daar moet een euro voor gepind worden. Zo weten ze gelijk je pincode en pikken ze ook je pasje mee. Daarna halen ze op hun gemak die bankrekening leeg. Smerige schoften! Echt hoor, wat een lef en wat een totaal gebrek aan enig normbesef! Dat beroven van oude mensen, dat verklaart al hoe laf ze zijn. Maar dan ook nog eens gewoon echt bloed afnemen? Hoe zouden ze het vinden als dat bij hun oma of opa zou gebeuren? Maar ja, waarschijnlijk zou dat ze ook geen ruk kunnen schelen. Maar echt, ik was er even stil van. Zoveel onbewustheid, die nare mensen gaan nog een aantal nare levens tegemoet. Dat weet ik wel zeker want wat je een ander doet, zal jou ook gebeuren. Heel simpel eigenlijk en heel rechtvaardig.

Dan nog een andere bende, de bende van apothekers assistenten. Oh wat heb ik gelachen zeg, vrijdagavond, liggend op mijn bank. Ik zit in 2 whatsapp groepen van de apothekerswereld. De ene is gewoon van apotheek de Polder in Vlaardingen, waar ik stage loop. Maar we zijn deel van een groep van 4 apotheken. De Poldervaart, dat is een ziekenhuisapotheek, die bij het Franciscus Schiedam zit. Dan hebben we nog apotheek de Furiade in Maassluis en apotheek Rubroek, hier vlakbij mij in Rotterdam.  En daar zit bij elkaar toch een berg assistenten en stagiaires!

En het zijn echt allemaal vrouwen! Alleen al in deze groep zitten er 24 en dat zijn ze volgens mij niet eens allemaal. Gisteren hadden ze het over van alles en nog wat. En ik heb iets veroorzaakt geloof ik, met mijn ene foto van het zogenaamde geneesmiddel idiotikum want nu vlogen er veel meer van zulke posts door de ether, zo de app in. En ik lag helemaal in een deuk! Ik deed er nog eens een leuk filmpje bij, van een vrouw die zich vreselijk verslikt en koffie de tent door spuugt, omdat ze na het nemen van een slok in de lach schiet. Ik zei: ‘dames, echt, jullie zijn hilarisch! Ik lig hier dubbel, het is net een soap. Of nee, het is een sitcom. Oh, ik lig, het is een ligcom!’ Toen lagen de dames weer allemaal dubbel. Ik verzin nog al eens een woord, zoals de vaste meelezers hier wel weten. Toch zijn er nu mensen in mijn omgeving, die ook cits zeggen tegen mijn katten en dan moet ik daar toch wel om lachen.

Zo werkt dat. Maar het is al helemaal hilarisch nu iedereen van die leuke apothekers grapjes in gaat sturen! Ik doe de foto’s er hier bij, want ze zijn echt om te gillen zo grappig. Vooral in het hele verhaal dat er rond ging maar wat ik hier niet zal verklappen. Geloof me maar op mijn woord dat ik me tranen heb zitten lachen. Ik wist niet dat er zoveel grappige apotheek humor foto’s waren! Zo’n bende apothekers assistenten is dan weer een bende van een stuk betere orde! Ik heb in elk geval genoten van hun onderlinge gebabbel. Ik ken er maar een paar van, maar toch, ik kon het niet laten om mee te doen. En die ik ken zijn echt leuk allemaal, en daarom heb ik de rest ook maar over een kam geschoren. Moet kunnen en in dit geval alleen maar positief bedoeld.

Ik heb er een handje in, om negatieve dingen tot het positieve te draaien en vaak kan dat door gewoon een beetje humor te gebruiken. Zo kreeg ik van de week om mezelf de slappe lach, ja erg genoeg ben ik zo’n persoon die om haar eigen grappen kan lachen. Maar ja, het flapt er dan ook allemaal uit, en dan schiet ik er zelf van in de lach! Kan ik er wat aan doen? Ik ben soms echt wel grappig! Vind ik dan, maar ja, het is dan ook mijn soort humor. Nou, even ophouden met die flauwe grappen nu. Ik zat echt iets te vertellen.

Oh ja, dat omdraaien. Ik had iemand iets verteld en ik zat die avond zo bij mezelf te denken, mijn favoriete bezigheid, denken. En ik dacht; ‘goh, hoe lang ben ik nou al niet zo diep ongelukkig? Want hier in mijn blogs, dat is maar zo’n beetje van de laatste 3,5 jaar. En daarin zijn ook al zoveel drama’s te volgen, dat het echt niet normaal lijkt. Maar al die jaren daarvoor, waren niet anders eigenlijk. Ik ben nog niet bijgekomen van het ene drama of hup, daar is de volgende alweer. En ik zit zo terug te denken. Kom ik verdorie helemaal tot aan 1996, met aan 1 stuk door drama’s. Nou, dan ben ik zelf zo verbaasd! Zo dan! Zo lang al? Nou, dat is toch ook echt knap! Wie doet me dat nou na? En daar kan ik dan erg hartelijk om lachen.

Ik zie daar de humor dan ook weer gewoon van in. Zonder humor en mijn dieren, ben ik niks. Dat is mij wel duidelijk. En dat geeft ook niet. Ik zal ze erin moeten houden, bij wijze van spreken. En dat vind ik dan ook helemaal niet erg hoor. Dat vind ik juist heel erg fijn. Oh ik moet er niet aan denken om straks het toch een keer zonder dieren te moeten gaan doen. Als je echt oud wordt, dan weet je op een gegeven moment ook wel, dat je niet meer aan een dier moet beginnen.

Want stel, iets wat ik wel ga doen, dat je zo’n behoeftig dier uit het asiel haalt, en die raakt na een leven van ellende aan jou gehecht, en jij gaat dood, dan is dat ook weer zo zielig. Gelukkig weet je het niet altijd van tevoren. Maar ja, als je hoort, net als mijn moeder toen, ‘alvleesklierkanker’, ja, dan moet je geen katje of hondje gaan halen. Tot die tijd, hou ik altijd mijn diertjes bij me! Of ik neem er eentje bij om elkaar wederzijds nog wat van geluk te geven. Ik zou echt niet weten waar ik zonder mijn harige heerlijkheden zou zijn.