29. okt, 2019

Drie jaar en 153 dagen zonder Sunshine

Wat een gedoe zeg! Ik had een blog vooruit geschreven en niet eens zondag een blog geplaatst. En dan loop je nog achter het verhaal aan. Nou ja, nu maar proberen weer gelijk te komen met het heden maar ja, ik heb zo ontzettend veel te vertellen. Ik heb natuurlijk vanaf zaterdag ochtend niet meer geschreven en dan stapelt alles zich op. Zeker als je dingen doet, die je normaal niet doet. Anders kan je je er nog met een makkelijk ‘het gewoonlijke’ vanaf maken. Dat gaat nu niet dus ik moet schrijven alsof mijn leven ervan afhangt. Ja, ik kán wel eens overdrijven. Maar dat is ook een talent. Toch? Ik kan het ook niet helpen.

In elk geval, ik heb mijn vorige blog al maar geplaatst. En het is nu bij half negen in de avond. De wekker van snoepietijd gaat nu, dus dat gaat voor. Dat is ook weer geregeld en ik zie dat ik snoepjes moet bestellen want dit is het laatste blik. En dat gaan ze niet redden. Daar ben ik met een paar dagen doorheen. Erg normaal hoor, als je het onder vier katten moet verdelen. Jammer dat die dingen zo duur zijn. En het is voor Rainbow echt het enige dat hij lust, buiten het natvoer. Lastig ventje maar ja, zo lief is hij, dat je hem alles vergeeft. En nu is het alweer bij half tien, en ik ga er maar even mee stoppen. Ik zal morgen wel verder schrijven, als ik uit school kom. Woensdag heb ik veel te leren, dat weet ik nu al. Want er komt een toets aan, van de apotheek lessen en dat is me een berg. Daar wil ik woensdag uittreksels van maken.

En ik denk dat dit een klusje is, dat de hele dag, zo niet langer, in beslag zal nemen. En daar is vandaag op school nog een taak bijgekomen, die vreselijke presentatie. Die moet ik nog iets beter in elkaar gaan steken, dan hij nu zit. Nou, heel fijn. Daar ben ik lekker zoet mee en de komende weken zeker ook nog met leren en het stampen van de lesstof in mijn hoofd. Van de generieke vakken vind ik het minder belangrijk als ik daar slecht mee zou scoren. Al zou ik dat ook niet echt prettig vinden natuurlijk. Maar met deze apotheker lessen, daar wil ik gewoon goed mee scoren. Dinsdag, vandaag dus, heb ik veel te vragen. Nu is het al weer dinsdagavond, ik ben al thuis uit school. Ik begrijp zelf niet hoe ik mijn hoofd erbij heb kunnen houden vandaag, maar het is me gelukt de dag door te komen.

Het liefst zou ik gewoon op de grond gaan liggen om nooit meer op te staan maar helaas, die optie is me niet gegeven. Ik zal er hoe dan ook doorheen moeten, ik moet het dragen. Ik heb in mijn leven al zoveel klappen en trappen gekregen, toch ben ik er nog steeds niet aan gewend. Maar daar wil ik het niet over hebben, ik heb onder alles wat me al jaren kapot wil hebben een streep gezet. Daar ben ik klaar mee en nee, die deur gaat ook niet meer open. Dat kan nu niet meer, er is net even een grens teveel over gestapt en ik kan daar nooit meer overheen stappen. Dit litteken gaat veel te groot worden. Maar goed, vanaf vandaag ga ik verder zonder die mensen door het leven en dat zal voor mij echt stukken beter zijn. Stukken minder pijn en geen trappen op mijn ziel meer. Dat zal een hoop schelen en veel rust geven.

Maar goed, ik wilde dus gaan vertellen vanaf het punt dat ik Karina van de trein ben gaan halen. Dat is veel belangrijker. Want, oh hemel, wat hebben wij veel meegemaakt dit weekend. Als ik ongeveer even veel schrijf als anders, doe ik er nog de hele week over, voor ik bij maandag ben. Kan je nagaan. Dus ik hoop het een beetje beknopt maar toch met de juiste essentie nog behouden, te kunnen vertellen allemaal. De cits beginnen echt aan de logeerpartijtjes te wennen van Karina. Ze mag er alles mee, aaien zelfs! Ja, dat lijkt normaal maar ik heb aparte beestjes natuurlijk. En dan is dat al heel wat hoor, neem het maar van me aan. Ik heb haar cadeautjes meegegeven, voor de kerst alvast. Zij gaf mij ook cadeautjes, eentje mocht ik van haar nu open maken. De andere staat in de kast, voor de kerst. Eerder mag ik het niet open maken, van haar. En ze is streng hoor!

Ik zal het braaf in de kast laten staan. Ik kreeg een mooie schelp met een mooie spreuk erin. Er staat; ‘een vriend is als een parel in een oester, zeldzaam en heel kostbaar.’ Net iets anders dan ik zelf een paar maanden geleden voor haar had gemaakt. Ik had erin geschreven; ‘You have to put up with the sand to become the pearl. The world is your oyster! Dit komt uit Billy Fingers en dat boek, dat ik haar had aanbevolen, is ze helemaal dol op. En nu kreeg ik net zoiets van haar? Hoe bestaat het eigenlijk hè? Die artiest zag die schelp en kreeg hetzelfde idee als ik. Alleen heeft die persoon, een mooier handschrift dan ik. Maar wel een mooi stel schelpen zo bij elkaar. Toeval bestaat echt niet hoor! Dat zie je maar weer.

De cits kregen best vroeg te eten, en snoep tijd, tja, pech, mama weg! Die zouden ze tegoed houden tot we thuis kwamen dan maar. Ik had nog even gedacht, zal ik ze in een timer bakje doen? Maar ik weet hoe gek ze op de gevriesdroogde kip en tonijn zijn. Dan slopen ze die dingen. Maar niet doen dus. Ik had ze nog bijna geen eten gegeven ook, we waren al bijna weg en ik liep te treuzelen, omdat mijn gevoel dan zegt dat er iets niet klopt. Ik doe veel op gevoel want van mijn warhoofd moet ik het niet hebben. En daarom had ik, onder het toeziend oog van Karina, de uitgeprinte tickets in mijn tas gedaan.

Al heb ik aan Karina op dat gebied ook niet veel, zij is volgens mij nog erger verstrooid dan ik! Maar goed, tickets en mijn regenjack in de tas, want er was regen en wind voorspeld. Oh en mijn portemonnee waar ook mijn gsm in zit, dat zat ook nog in mijn tas. Wij weg en we gingen met het openbaar vervoer, want er was gezegd in de mail die ik kreeg van de grote Schijn, dat er geen parkeerplek zou zijn. Dan maar met de metro.

Wij waren er zo, dat gaat wel snel hoor. En ik als Rotterdamse, ben zo wegenblind als ik weet niet wat, en dus liepen we verkeerd. Tenminste, daar was ik bang voor. Helaas zit er geen richtingspijl op de navigatie en dat ding lijkt niet te werken, als je dat op ‘voetganger’ zet. Kan aan mij liggen hoor maar het pijltje wees wel naar boven, maar het streepje ging naar de andere kant. En als je dan ook nog blond bent, raak je echt in de war. Dan maar even vragen, daar heb je een mond voor gekregen, onder andere.

Eerst vroeg ik de weg aan een meneer, die snel wegliep zonder iets te zeggen. Nou ja! How rude! Karina verdedigde hem nog, want misschien was hij wel doof. Ja nou, echt niet, want ik had hem zien aarzelen. Even later, dacht Karina het aan een dame op de fiets te vragen. Die had haar bijna overreden en ik moest lachen om haar beteuterde gezicht. Welkom in een rijkere wijk van Rotterdam, waar ze zo vriendelijk zijn als staal zacht is. Maar de vrouw die op het hoekje haar tuin aan het opruimen was, zei ons dat we goed liepen. Dat was al wat we wilden weten.

Bij het restaurant aangekomen, de tuin van de vier windstreken heeft 2 prachtige molens staan, waren we nog maar net op tijd. Ietsje na half zes dan, maar dat mocht. Het viel me nog mee qua drukte. En het erge was nog, onderweg barstte het van de parkeerplaatsen! Als ik dat had geweten! Maar ja, we konden niet meer terug. Molens zijn voor buitenlanders equivalent aan Holland maar zoveel zijn er hier helemaal niet. Wel in de buurt hier, ook hier in het mooie Delfshaven. Die hele Kinderdijk vol molens in Alblasserdam. Waar staan er nog meer eigenlijk? Ik heb geen idee maar nee, zoveel zijn er niet meer in Nederland toch? Of wel?

Morgen ga ik wel verder, want er is nog veel leuks te vertellen. Oh we hebben zo ontzettend gelachen! Ik had er gewoon kramp van en Karina ook. Maar ja, dat is ook weer zo’n lang verhaal. Leuk hoor, maar wel lang. Dus dat is voor morgen. Geen idee tot wanneer ik het dan haal. Voor nu voel ik me totaal leeg. Ik ga de bank op, en daar zal ik wel in coma vallen dus misschien doe ik beter alles uit, ook het licht. Na snoepie tijd mag ik in een diepe slaap vallen. Kan mij niet diep genoeg zijn. Ik ben zo ontzettend op. Ik zou het niemand ter wereld willen geven, zoals ik me nu voel. Het is bijna niet te dragen, dat is een ding dat zeker is. Maar, morgen gewoon weer leuke verhalen hoor, want die lol, die hadden we zeker weten! Welterusten…