31. okt, 2019

Drie jaar en 155 dagen zonder Sunshine

Ja, je kan niet zeggen dat ik niet weet wat een cliffhanger is. Dat is een hanger aan een cliff. Dat is de blonde versie van het antwoord. Oké verder met het verhaal. Die tickets waren dus weg! Oh mijn hemel. En wat nu? Ik zag een meneer met zijn telefoon de tickets laten scannen. Eh ja, maar ja, ik heb ze op mijn pc staan. Niet in mijn telefoon! Oh als ik daar nou aan gedacht had, had ik ze er even opgezet. Goeie leer voor de volgende keer. Maar daar heb ik nu niets aan. Karina keek alsof ze een baby was, wiens lolly is afgepakt zonder reden. Ik weer die tas binnenste buiten keren, niets! Nou ja, en ik zie mezelf zo die tickets erin doen. Ik weet het 100% zeker maar ja, zo gaat het in mijn leven. Al jaren en jaren. Dingen verdwijnen zowat waar je bij staat.

Niets aan te doen. Wat kan ik nu nog doen. Oh wacht, ik heb een mail gekregen van de grote schijn, omdat ik tickets heb gekocht en die kan ik misschien laten zien? Niet dat de ticketnummers erop staan maar wel aan mij persoonlijk gericht. En ik kan me legitimeren. Dus wij langs de zijkant van de hekken bij de ingang naar het meisje wat er staat. Ik leg de situatie uit en laat haar de mail zien, gericht aan Ria Niemeijer en zeg dat ik me kan legitimeren. Zegt ze, dat we gewoon door mogen, wat haar betreft, ze gelooft ons wel. Oh wat een opluchting! Want het ruikt en klinkt wel allemaal al geweldig en we hadden er ons zo op verheugd! Onze hele avond had anders verpest geweest. En nu mogen we toch naar binnen. Hulde aan het meisje bij de ingang, want we hadden ook echt tickets maar ja, waar ze gebleven zijn?

De Grote Schijn was een ervaring op zich. Maar helaas zijn er grote groepen mensen, die niet voor die ervaring gaan, maar gewoon als groepsuitje of zo. Ik snap dit niet helemaal. Kijk kinderen, dat was ook irritant hoor, wat dat betreft, denk ik dat ze een deel met, en een deel zonder kinderen moeten doen. Want ik zou ze dat ook niet willen ontnemen. Maar wel, bijvoorbeeld vanaf later op de avond, onder de 12 geen toegang of zo. Of een avond met en een avond zonder kinderen. Maar dat is meer omdat zo de ervaring voor anderen wordt weggenomen. Maar ik irriteerde me zeker niet aan de kinderen. Die kan je dan nog begrijpen. En het was soms ook leuk, als je ze hoorde griezelen en hun fantasie gebruiken. Nee, dan die grote groepen pubers en jong volwassen. Flarden van gesprekken: ‘Nee en zondags gaan we dan altijd wat anders doen. Ja, Harry komt dan ook, die komt altijd als er te zuipen valt” en dan keihard hè, alsof haar conversatiepartner doof was. Wat ook zo leek te zijn omdat die net zo hard schreeuwend antwoordde.

Of nog een flard: ‘Dat komt omdat jij wit bent, witte mensen lopen niet zo soepel.’ Er wordt geantwoord; ‘Ik voel me nu wel gediscrimineerd’ waarop weer wordt gereageerd met ‘witte mensen kan je helemaal niet discrimineren’. Ik moest er wel om lachen eigenlijk. Zou ze zelf beseft hebben, hoe discriminerend ze bezig was? Duidelijk niet. Maar dat harde praten was elke keer als je een stukje wilde filmen. Ik heb maar 1 wat langere filmpje dat ik heb opgenomen, en ik heb alles nog met camera rechtop gefilmd, hartstikke fout. Dat langer filmpje was mogelijk omdat daar de muziek iets harder was. Maar de camera had moeite met focus in het donker afwisselend met fel licht. Jammer, maar helaas. Ik vond het prachtig in elk geval.  

Als je namelijk al dat geklets en de herrie weg kon denken, en je even op het spektakel richtte, dan was het prachtig! Maar, en we hebben het geprobeerd, het was nog niet eens 8 seconden even stil. Ja, daar zijn we op gaan letten. Maar de momentjes dat het dat even wel was, vond ik het prachtig mooi. De geluiden, heel sprookjesachtig, tot de soort van griezelige hartslag die overal steeds terug kwam. Het was allemaal echt mooi gemaakt. Schitterend. Oh als je dit in je eentje mocht doorlopen! Echt, dan had je de beleving van je leven! De heerlijke, soort bos- en mosachtige geuren, die je zo in je huis zou willen halen. Daar moet ik ze misschien even over mailen? Heerlijk!

En er waren bomen die niesten en dan spetterden ze je zo midden in je gezicht. Hilarisch en heel even een momentje enorm smerig! Ja, ik vond het echt de moeite waard. Misschien ooit nog eens maar dan heel laat op de avond of zo? De laatste ronde? Maar ja, die storende volwassenen lopen er dan ook nog steeds. Jammer hoor, dat ze er niet echt van wilden genieten. Het is wel echt een ervaring in elk geval. En toen moesten we nog terug. Eerst maar even bij boshut de Big nog wat gedronken. Meer om naar de wc te kunnen voor we naar de metro zouden lopen.

Doodmoe maar wel voldaan kwamen we pas heel laat thuis. Ik heb echt nog gezocht naar de tickets maar die waren dus ook niet hier in huis. Gewoon totalemente foetsie! Idioot hoor.  Maar ja, helaas wel iets dat ik gewend ben. Alleen Karina nog niet. Als ze hier vaak genoeg blijft komen logeren, zal ze het nog wel vaker meemaken. Mijn poltergeest is een echte plaaggeest en het is echt niet altijd grappig. Zoals nu. Als ik al dacht dat wij een kort nachtje zouden hebben, dan had mijn broer het nog slechter.

Die appte me, dat ze bij pretpark Walibi, waar ze een Halloween night hadden, pech hadden met de auto van de vrienden waar ze mee waren. Dat was ook een heel verhaal op zich. Die waren pas om half 3 ’s nachts thuis. Dat is pas een kort nachtje. Want de volgende ochtend, stonden ze al vroeg hier, voor koffie. Want ze hielpen me mee om alles naar Swan Market te brengen. Want dat heb ik ook nog steeds niet verteld. Ja, dat krijg je hoor, als er zoveel gebeurt tegelijkertijd. Ik ga straks wel weer gelijk lopen hoor. Of niet, ook goed. Oh wat een werk zit daar eigenlijk aan vast aan zo'n beurs of markt!

Ik ben er al een tijd mee bezig. Tasjes verzamelen van bio plastic, om dingen in te doen als ze verkocht worden. En papier en bubbel plastic voor het glaswerk. En dan alles in die boxen doen, en wel zo, dat het niet breekt. En dan stonden er in mijn wagen al 7 boxen op voorhand. Elke keer een box meenemen. De afgelopen week de resterende boxen in de gang, Ik kon mijn kont niet keren hier. Maar allemaal voor een goed doel, mezelf. Nou ja, voor de ruimte dan. Of er publiek zou zijn voor mijn spullen? Geen idee! Maar ja, dat moet je toch een keer proberen. Anders weet je het niet. Maar met glaswerk, zoals bij mij, is het wel al een extra gedoe, vind ik zelf dan hoor. Maar ja, ik ben niks gewend wat markten betreft. Ik was een Swan Market Virgin.

En nu, na een snelle bak koffie, gingen we, allemaal met grote boxen, de tassen, nog last minute spullen, en mijn grote kerstfles op naar de Van Nelle Fabriek. En die zit hier gelukkig vlak achter. Want als het twee uur rijden was geweest, was ik daar niet vrolijk van geworden. Bovendien had ik het dan niet gedaan. Mijn broer reed achter me aan en we moesten een parkeerkaart pakken, om op het terrein te komen. En eenmaal daar, moest ik eerst maar eens even mijn kraampje gaan zoeken. En ik moet zeggen, dat is knap lastig. Ja, de platte grond had ik goed bekeken. Maar dat is wel even heel wat anders, als je dan in de werkelijke ruimte loopt.

Bovendien, waar ik dacht dat mijn kraampje stond, hadden ze geen nummer op gezet. En ik wilde niet de hele boel uit gaan pakken, als ik niet zeker was. Anders kan je straks al dat glaswerk weer opbergen. Maar ja, vind maar eens iemand van de organisatie. Eindelijk vonden we die, voor diegenen die op de hoogte zijn van de 13 van mijn moeder, mijn kraam-nummer: 184 wat opgeteld uiteraard weer 13 is. Hoi mam! Ik stond goed en nu zette ze het nummer erop. Dat hoefde niet meer maar goed. We konden gaan uitpakken. En waar ik zo bang was dat ik te weinig spullen zou hebben, had ik gewoon echt veel te veel. Ik had 2 kramen kunnen vullen. Nou ja, ik heb er dan ook de ballen verstand van. Alles is een goede leer voor de volgende keer, wat mij betreft.

Het was best lastig om alles neer te zetten. Volgende keer moet ik ook zorgen voor bijvoorbeeld dozen of kistjes, zodat je een soort van etages kan maken op de kraam. Want nu had je een plat stuk dat binnen no time vol stond. En omdat het maar één niveau is, zie je de achterste dingen niet goed. Ook weer geleerd, als ik ooit nog eens zoiets doe. Dozen dan, want kisten zijn te zwaar. Al moet het wel stevig zijn. Maar ja, voor wanneer? Want dat gaat nog even duren. Als ik had geweten hoe druk ik het nu zou hebben, en hoe zwaar, dan had ik het sowieso niet afgesproken maar toen ik de kraam boekte, was hier allemaal nog geen sprake van. Dat weet je dan ook niet van te voren. Ik zou wel meer dingen van te voren willen weten maar ja, dat gaat niet. Eerst diploma, dan baan, dan weer kijken hoe en wat.

We hadden een hele aardige maar vreselijk lompe buurman. Hij kwam zich netjes voorstellen en had bijna Karina d’r schedel gekraakt doordat hij zo’n hele lange dikke houten dwarsbalk, bovenop het kraampje, naar beneden liet vallen. Maar gelukkig had de beschermengel van Karina dienst want zij stapte net een heel klein stapje opzij. Ik zag het als in een soort van slow motion gebeuren en Ben en San geloof ik ook. Die waren ook nog bek af van de avond ervoor, waar ik alle verhalen ondertussen al over gehoord had. Arme lieverds en dan nu weer zo lopen sjouwen voor mij ook nog. Maar die dachten, na het zien van de buurman zijn acties; ‘wegwezen!’ Ah nee hoor, ze gingen bijslapen want ze waren kapot nog van de dag ervoor.

Ik moest maar een seintje geven, wanneer ze moesten komen helpen met de terug weg, als dat nodig was. Ze kwamen vanavond in elk geval wel chinees mee eten. Dat hadden we al afgesproken. Gelukkig hoefde hij niet de 12,50 parkeren te betalen, hij kreeg een laad en los kaart. Mooi, dat scheelt weer. Het was al heel snel 11 uur, de mensen begonnen een beetje binnen te druppelen. Het feest kon gaan beginnen. Ik was nog helemaal in de stress van het inruimen en zo. Daar ben ik gewoon te autistisch voor! Bij mij moet alles netjes en geordend en dat wil met zoiets niet zo. Die buurman en zijn lompheid, was daar denk ik een goed voorbeeld van. Maar daar vertel ik de volgende keer meer over! Cliffhanger nummer 2 na een wel hele lange blog!