3. nov, 2019

Drie jaar en 158 dagen zonder Sunshine

Ondertussen zijn we dus een week verder dan Swan en ook in die week is er weer heel veel gebeurd. Terwijl ik probeerde bij te benen met mijn blogs en alles wat er vertelt moest worden, ging het leven ook gewoon door. Nou ja, leven. Voor mij is het meer overleven. Maar dat geeft niet. Het zal een reden hebben. Oorzaak en gevolg uit mijn vorige levens en mijn hemel, wat ben ik een rotzak geweest ooit! Als ik dat geweten had! Dan had ik niet zo hard geroepen dat ze me maar alle lessen in dit ene leven moesten laten leren. Dan had ik mezelf even iets meer ademruimte gegeven. Toch, en dat kan je gek vinden, weten dat er geen onrechtvaardigheid bestaat in de kosmos, helpt mij het zware deel te dragen. En ik kan alle hulp gebruiken hoor, laat dat duidelijk zijn.

Als ik naar dit leven kijk, heb ik niets gedaan om deze klappen te verdienen. Maar dat is het punt nou juist, ik sta daar ook zeker niet alleen in want het geldt voor veel mensen, het heeft namelijk niets met dit leven te maken. En daardoor lijkt het onrechtvaardig maar het is het niet. Want ooit heb jij ook zoiets gedaan waardoor een ander zich zo slecht voelde of verdriet had. En je krijgt wat je geeft, al duurt het levens voordat het je ingehaald heeft. En ik moet dit leven erg langzaam zijn want ik wordt door alles ingehaald wat me nog inhalen moest. Het zal zo moeten zijn.

Maandag was nog wel lachen want ik moest natuurlijk online lessen volgen. Karina heeft die lessen gebruikt om te gaan lopen sjouwen. Jeetje zeg, die is me bezig geweest. Die begon al om zes uur, we waren net het bed uit, met boxen naar boven brengen. Ik vroeg of ze wel lekker was! Ja, ze had nu energie, net wakker. Dan maar gelijk doen. Maar ja, ik liep met mijn slaperige hoofd nog net niet wakker genoeg te zijn. Ik had daar echt geen puf voor maar Karina is net de witte tornado als ze net wakker is. Mr. Proper zoals ze in België zeggen, die reclames ken ik nog goed van toen ik in België woonde. En toen mijn lessen waren begonnen, kreeg ik lekker koffie van haar. Dat doe ik normaal altijd rennend snel tussendoor.

Karina kwam even meekijken met me, ze kon er wel om lachen. Ik zit haar zo van alles uit te leggen; “kijk, daar zie je de docent, en daar zie je dit, dat is de chat, daar kan je vragen beantwoorden en soms roept hij je en zet hij je microfoon aan.” “Ja, Ria, zit je aan de telefoon”, hoor ik opeens uit mijn laptop komen. Nou ja zeg, was de docent een vraag aan mij aan het stellen en dus hebben ze alles gehoord wat ik tegen Karina zei! Want ik zat niet op te letten en hij had mij dus iets gevraagd. Ik moest er wel om lachen hoor, de klas ook wel! Zo kan het ook natuurlijk. Ze controleren je zo soms ook want er zijn mensen, die de les aanzetten en dan lekker weg gaan voor een uurtje. Maar tegenwoordig vragen ze je dan om een smiley bij je naam te activeren zo af en toe, en dan halen ze de wegpiepers er snel tussenuit. Door schade en schande wijs geworden denk ik.

Na de lessen heb ik Karina weer op de trein gezet. Ze had ook nog eens de andere 2 boxen uit mijn auto gehaald. Ik hoefde alleen nog maar de stoeltjes mee naar boven te nemen en toen was mijn auto weer zoals hij weken geleden was. Netjes opgeruimd. Ik was erg moe, ik ben nog wat voor school gaan doen maar mijn ogen vielen dicht. Weinig geslapen natuurlijk maar ook een erg vermoeiend weekend gehad. Niets uitrusten maar leren. Maar door zo’n weekend, loop je nog achter ook eigenlijk. Ik moet echt na december even stage vrij vragen. Ik heb genoeg uren hoor. Ik zit nu al op 198 en het moeten er in het eerste blok maar 144 zijn. Er komt nog 3 weken aan 18 uur bij. Dan zit ik al in het tweede blok, in januari en dan kan ik de zeker weten achterstand even inhalen en uitrusten.

Voor elk blok is het trouwens 144 uur stage. Ik loop 9 uur op een dag stage, de anderen allemaal 8 uur. Dus ik heb een weekje vrij zo ingelopen. Volgende week ga ik de eerste 2 weken van januari stagevrij laten verklaren door de apotheker. Dan kan ik weer van alles inhalen. Ook nu loop ik alweer achter maar inhalen wordt lastig. Die presentatie moeten we dinsdag houden en zoveel leren, zo ontzettend veel leren. Ik weet niet of ik het er allemaal goed in zal krijgen hoor. Bovendien is het ook niet duidelijk waar het examen, of de toets dan, op 20 november over zal gaan. Dat zou de docente nog gaan vragen maar ja, dat is ze vergeten. Zij vergeet nogal veel. Ook mijn opdrachten heb ik nog steeds niet terug gehad. Heel vermoeiend hoor. Volgende blok hebben we haar ook nog.

De blokken erna krijgen we iemand anders en je hoort van iedereen die de andere docente gehad hebben, dat die stukken beter is. Toch het is een aardige dame hoor maar ik denk dat ze een beetje veel op haar bordje heeft. Het lijkt mij in elk geval een behoorlijk zware baan. Het is niet alleen het voor de klas staan maar het nakijken, dingen regelen en navragen en weet ik het nog wat meer allemaal. En dan is het daar met heel weinig echt goed georganiseerd, arme zij. Nee, mij niet gezien in die job hoor. Het is alleen voor ons een beetje lastig dat zij het er zwaar mee heeft. We komen vanzelf wel een keer bij het 3e blok, dan zien we het daar wel weer. Kan toch ook tegenvallen.

Ik begreep ook dat je je examen zelf moet aanvragen, plannen en regelen. Daar moet ik nog maar even achteraan want anders gaat het mooi mis. Ik las vanmiddag ergens, dat je, als je in september een baan wilt, en dus ook je diploma wilt hebben, dat je er dan in mei al iets mee moet doen. Eh. Nou, dat is ook wat! En ik kan het niet eens meer terugvinden, waar ik die informatie vond. Dat is het probleem daar een beetje, het is een beetje veel informatie door elkaar allemaal en zo kan je door de bomen het bos niet eens meer vinden. Maar komt goed, anders bel ik gewoon weer een dagje. Moet er niet aan denken om bij Capabel te werken, daar ben ik te georganiseerd voor. Dinsdag op school was het dus ook weer erg rommelig. De dag begon al rommelig. Want toen ik Karina naar de trein bracht maandag, zag ik tramlijn 4 rijden, achter het CS. Eh. Hé, dat kan niet, die rijdt nooit hier.

Ik weet het aan mijn vermoeidheid maar ik had het liever even nagezocht. Want de lijn is gesplitst. Vanaf waar ik opstap, gaat hij tot het Centraal Station en niet verder. Om naar het normale eindpunt te komen, kan je dan aan de achterkant lopen, een flink stuk lopen dus, waar tram 4 verder gaat. Ik moest er dus uit, en opeens een behoorlijk eind lopen naar school. Nog een geluk dat ik altijd te vroeg ben, zo was ik nu nog net op tijd. Ze waren al verbaasd dat ik er nog niet was. Hijgend ging ik zitten, ik had me rot gelopen! En op de terugweg was het er niet beter op en dan ben je nog moe ook. Maar ik dacht, omdat ik nog niet wist dat die lijn zo gesplitst was, dat ik dus aan de achterkant moest opstappen. Maar dat was dus niet zo. Ik was gezellig met iemand meegelopen en nu moest ik de pikdonkere voetgangerstunnel door lopen, tot ik weer bij de voorkant op CS stond. Jeetje zeg! Want een rot eind lopen was dat! En dan vanaf de tram ook nog een stuk naar huis, ik was op!

Ik ben op de bank in slaap gevallen en er is nog van alles privé ook gebeurd en puntje bij paaltje, kwam er op woensdag gewoon helemaal niets van schoolwerk of leren. Dat zit ik nu dit weekend maar te doen. Het is niet anders want dinsdag hebben Monique en ik die puntje puntje presentatie! En die heb ik vandaag wat meer opgepoetst en  uitgebreid. Hopelijk scoren we er goed mee komende week. Over de stage vertel ik in mijn volgende blog wel weer. Dan ben ik bijna weer bij. Tenzij er nog meer gebeuren zal. Ik denk het niet. Alles wat drama is, is nu uit mijn leven weg. Ik ga vanaf vorige woensdag met een lege lei beginnen. Nee, niet schoon, leeg. Dat is heel iets anders. Wie weet leg ik het ooit uit. Alles is leeg eigenlijk…