4. nov, 2019

Drie jaar en 159 dagen zonder Sunshine

Vandaag is weer eens een erg zware dag voor mij maar ik zal er toch doorheen moeten. Het lijkt niet anders te mogen in mijn leven dus nu moet ik er maar eens aan proberen te wennen en net doen alsof het me vreugde brengt of zo. Weet ik veel, je moet toch wat hè. Dus we negeren wat overduidelijk is en blijven doen alsof er niets aan de hand is. Alles is zoals het hoort te zijn, dat dan weer wel, anders was het niet zo geweest. We gaan dan maar gewoon verder met verder gaan. Er zit niets anders op blijkbaar. De nieuwe week is alweer begonnen en ik zit nog half in de vorige, wat het schrijven betreft.

Die vorige week was wel de zwaarste week in mijn leven en ik dacht toch echt dat ik die al achter de rug had. Maar daar kan je gewoon niet aan toegeven, je zal er doorheen moeten en het moeten dragen. En hoe krom ik ook loop van het gewicht dat er op me ligt, ik moet verder. Ook al wil ik dat niet, ik moet. En daar moet je even je weg in vinden, dat moet even landen en een manier worden. Want er zijn van die dingen, die je de rest van je leven mee zal dragen en dit is er zo eentje. Maar goed, daar wil ik het verder niet over hebben. Lege lei, weet je nog? Schoon kan niet meer maar dat hoeft ook niet.

Toen ik donderdag een beetje suffig wakker werd, dacht ik, hé, wordt het nou al licht? Ik schrok me wezenloos! Want volgens mij is het nog altijd hartstikke donker als ik naar stage rijd. Oh hemel, zoveel te laat? Uiteindelijk viel het nog mee, het was lichter omdat die klok het weekend weer terug was gezet. Wat een mazzel dat het nog meeviel maar 8 uur aanwezig, dat ging ik niet redden, zolang ik nog niet vliegen kan. Daarom gooide ik maar in de apotheek app dat ik wat later zou zijn. Dat krijg je er nou van als je ’s nachts niet slaapt. Maar ook het leren wil niet lukken. Iets maken gaat nog, dan ben je bezig maar zodra je iets probeert te leren, zit je voor je het weet diep in gedachten voor je uit te staren. Hopelijk gaat dat snel over, want niets of niemand is het waard om aan kapot te gaan. Dat moet niemand toelaten maar ja, zet het maar eens even uit.

Uiteindelijk liep ik om tien over achten binnen, net tien minuutjes. Dat viel me nog goed mee. En dat in het half schemer, waarin ik blijkbaar het slechtste zie. Mijn zicht wordt er de laatste tijd ook niet echt beter op. De afspraak met Pearl is al gemaakt. Ik moet maar eens kijken of er aan mijn ‘problemen’ wat te doen zijn. Ja, die op het gebied van zien. Niet die andere problemen. Die zijn niet meer op te lossen, daar zal ik mee moeten leren leven. Hoe pijnlijk ook, het is niet anders. Volgens mij heb ik het altijd al geweten. Gek is dat hè, dat je iets voelt, maar je weet niet waarom je dat zo voelt. Dan accepteer je het maar, dat je zo voelt en dan, jaren en jaren later, gebeurt er iets.

En je herkent opeens, waarom je je zo altijd gevoeld hebt. Dat was om je ‘voor te bereiden’ en om je uiteindelijk te beschermen. Hoe moet je dat nou uitleggen als je het hele verhaal niet kan vertellen? Misschien ooit, in een boek. Dat is de enige manier denk ik. Nou ja, klaar, ik zit weer af te dwalen, iets waar ik de laatste tijd ook steeds last van heb. Concentratiestoornis denk ik. Goed, verder! Het was een redelijk rustige dag in verhouding met voorgaande weken. Alleen de artsenpraktijk van een paar huisartsen, die ernaast zit, ging dicht. Het was namelijk griepprik halen die middag.

Nou ga ik nooit, ook al heb ik een vorm van Astma, ik krijg al jaren die uitnodiging omdat ik de griepprik op medische indicatie moet hebben eigenlijk. Alleen, nooit geweest. Maar jeetje zeg, hier kwamen ze er massaal op af. Alsof het zoete broodjes waren! Er stond me een rij! Helemaal in een slinger het soort van plein voor de deur over, helemaal tot aan het gras, waar mijn auto vlak voor geparkeerd stond. Mijn hemel! Wat een berg mensen. En ja, die staan dan allemaal voor de deur van onze apotheek, met een herrie van het praten. Dat soort van harde geroezemoes, waar ik in te drukke restaurants ook niet vrolijk van word.

Wat een berg mensen zeg, die allemaal komen voor een prikkie! Niet normaal! En dat tot in de avond, want toen wij om half zes weggingen, stond er nog steeds een rij, maar die paste gelukkig wel binnen. Ik had nog geprobeerd om wat recepten aan te schrijven, maar dat lukte niet door de drukte. Om me in mijn uppie te laten zitten, schiet nog niet op. Ik moet nog steeds dingen vragen en als iedereen dan bezig is, kan ik niet verder en blijft alles liggen. Je kan niet zomaar wat gaan zitten doen bij interacties of contra indicatie meldingen en dat is niet het enige. Dus ging Tessa op een gegeven moment zelf maar snel aanschrijven, zoals dat heet, en ik weer mandjes medicatie vullen en als ze dan nagekeken zijn, archiveren.

Het bleef druk tot het allerlaatste moment. Maar dat is meestal zo. Ik had een mail gekregen van DHL, oh help! Ze zouden tussen 18 en 21 uur komen. Oh ja joh? Vorige keer ook en dat was ene ellende geworden. Ik krijg om iets voor 18 uur weer een mail. Dat ze om 17u57 voor de deur stonden maar ik er niet was. Hier word je toch moedeloos van?! Wat nou als ik er speciaal vrij voor had genomen en net om de hoek ben? Ik had nog 3 volle minuten toch? Maar goed, morgen ophalen bij het distributiepunt van DHL hier. Sjongejonge. Dan ligt er ook nog van PostNL een briefje in de bus, dat pakje ligt bij de buren op nummer 21. Maar ja, die zijn niet thuis en het zijn de snoepjes van de cits. Oké, ik heb voor vanavond nog maar voor morgen zijn ze erg nodig. Ook weer diepe zucht.

Ik was moe dus ik ben zo op de bank geploft. Ik heb zo’n enorm slechte week, dus met mijn dieet gaat het ook even niet. Niet gek natuurlijk, als er zo ontzettend grote laag shit over je heen wordt gegooid en dat heeft zijn weerslag in alles wat je doet en bij alles wat je doet. Ook leren gaat niet zo als het anders gaat. Concentratie is ver te zoeken en dat juist vlak voordat je toetsen krijgt. Op 20 november is het zover in elk geval. Hopelijk gaat het me lukken, ik zal er alles aan doen maar het is echt even heel lastig nu.

De woensdag lukte het me ook niet. Wat wel lukt zijn dan van die dingen als iets opruimen. Ik heb dan ook al de boxen met mijn art uitgepakt. Alles staat op het kamertje, in het kastje of op de planken erboven. Dat heb ik mooi geregeld. Maar het leren? Daar moet je je op kunnen focussen en daar is mijn hoofd even niet toe in staat in die week. In deze ook nog niet hoor, laat me dat wel even zeggen. Ik loop dus met van alles achter maar inhalen zit er niet in. Ik moet blokken maar het blokken wordt geblokt. Hoe ik het omgedraaid krijg weet ik nog niet. Maar ik moet dat knopje vinden ervoor. Voortaal totaal in mijn uppie verder en dan is ‘verder’ the keyword, zeg maar. Ik moet verder zoals het nu is, of ik dat nou wil of niet. Het is niet anders maar makkelijk is het ook niet. Nou ja, nog maar even goed zoeken naar het knopje dan.