5. nov, 2019

Drie jaar en 160 dagen zonder Sunshine

Ik schrijf maar gewoon verder hoor, ik zie wel weer wanneer ik weer ‘live’ kan schrijven. Niet dat het wat uitmaakt, toch? De vrijdag stage, die ik normaal altijd wat zwaarder vindt, omdat het dag 2 is van lang staan, viel me gelukkig mee. Ik heb wel mijn situatie uitgelegd want ook daar is het lastig om me te focussen en ook hier weer, ik moet er mijn weg in zien te vinden. Ik moet verder, met alles. Maar ik moest wel uitleggen hoe en wat, omdat ze extra op mijn werk moeten letten. Normaal maak ik zowat geen fouten maar nu de ene na de andere. En dat dit een reden heeft is wel in mijn belang om dat door te geven. Gelukkig had de apotheker er ook veel begrip voor. Ze keek dus niet zo streng als anders, toen ze me mijn fouten doorgaf.

Ze nam me later nog even apart, ik schrok me rot. Ik dacht al dat ik een mega fout had begaan! Maar daar ging het niet om. Mijn stagebegeleider van school had contact met haar opgenomen. En ze hadden het over mij gehad. Ik ben natuurlijk niet de doorsnee stagiaire en Saskia had die mevrouw dan ook verteld dat mijn stage heel goed ging. Omdat ik exact aan het doen ben, wat ik wil doen, ben ik ook enorm gemotiveerd en dat laat zich zien in hoe ik werk en hoe ik alles doe. Ik hoef niet achter mijn broek gezeten worden. Nee logisch niet, ik ben al een ouwe doos en ik heb nog maar weinig tijd.

Dat is wel even anders als je 20 bent en nog niet zeker weet of dit wel het beroep is wat je lang wilt blijven doen. Dus alles is goed bevonden van twee kanten, maar als ik liever toch een drie-gesprek wilde hebben, dan kon daar alsnog wel een afspraak voor gemaakt worden. Veel kon ook worden overgeslagen namelijk omdat ze mij niet veel meer hoeft te leren over de randhandelingen. Ik weet hoe ik mensen moet benaderen en gesprekken moet voeren. Ook mijn levenswijsheid brengt veel voordelen met zich mee en vooral ook, dat ik zo goed ben in het communiceren. Wel jammer dat ik er in mijn eigen leven niet zo veel door lijk te bereiken  maar goed, toch wel fijn dat het in de buitenwereld wel zijn vruchten afwerpt. Dan luistert er blijkbaar toch af en toe wel iemand naar wat ik zeg.

Saskia zei dan ook, dat ik niet moest denken dat ze me verwaarloost met opleiden in de apotheek en dat soort dingen. Het is meer dat ze me eigenlijk niets bij hoeft te brengen, behalve dan alleen wat dingen over hoe het hele systeem werkt en wat van de apotheek ins en outs. De rest gaat namelijk heel erg goed. Ze vertelde me ook nog dat ze van de week een programma had gezien, over een vrouw van ook 57, net als ik. Die was erg depressief en zat er doorheen. Ze stond ’s  morgens op en zette dan de tv aan, en liet die dan de hele dag aanstaan zodat het leek alsof er mensen in huis waren. Ze was dan ook erg eenzaam en vroeg zich af hoeveel jaren zij nog zo door moest brengen. Daar werd ze naar van en nog depressiever dan ze al was.

Saskia zei ook dat ze daardoor direct aan mij moest denken, zo van, dan hebben we ook nog een vrouw zoals Ria. Die gaat ervoor! En ik bedacht me alleen maar dat ik ook de tv aanzet, omdat ik al zoveel jaren alleen ben. Dat ik ook mijn eenzame momenten heb. Ook laat ik die tv aanstaan de hele dag, maar dat is wel voor de cits hoor. Dat die niet in een doodstil huis zitten en juist worden afgeleid door de hen bekende geluiden. Zeker als ze elkaar plagen, kan dat helpen. Maar toch snapte ik wel wat de depressieve dame erbij voelt. Ik slaap ook graag in met de tv aan, al jaren doe ik dat. Ik kan het dan zo instellen, dat hij over een uurtje vanzelf uitgaat, zodat ik toch mijn rust pak. Gelukkig maar dat ik graag alleen ben, anders zou ik me ook erg eenzaam voelen. Ik ben heel veel alleen, al jaren. Maar toch had Saskia ook wel een goed punt. Want ik ben niet zo’n iemand, die bij de pakken neer gaat zitten. Nee, dat is niets voor mij.

Ik weet één ding, waar je niet dood van gaat, daar word je sterker van. Dat heb ik al vele malen meegemaakt, ik ben daar zelf het levende bewijs van. Ik heb al zoveel achter mijn kiezen, dat een ander niet eens de helft zou kunnen verdragen. En ook al voel ik het nu nog niet zo, ook hier zal ik wel weer doorheen komen en ik zal ervan groeien, geestelijk en ik zal er weer hoger door komen. Heb ik weer wat oorzaak en gevolg af mogen vinken. Nee, zo voelt dat nu absoluut nog niet maar ooit zal ik snappen waarom en waardoor en dan zal het vast allemaal heel logisch en rechtvaardig blijken te zijn. Daar ben ik heilig van overtuigd, dat weet ik gewoon zeker. Maar nee, zo voelt het nu absoluut nog lang niet. Ik heb altijd al gemerkt, al vanaf ik klein ben, als er iets zwaar is, dan moet ik er alleen doorheen. Ook nu is dat weer zo. Ik weet echt niet waarom maar het zal toch echt ergens iets mee te maken hebben. Daarvoor is die draad van het alles alleen doen, door mijn leven, veel te rood, dat valt veel te veel op. Dus ja, ik kom er wel. Ik kom er altijd doorheen. Hoe onmogelijk dat nu ook nog lijkt.

Ik zit er even te diep in en dat maakt het nog zwaarder dan het al is. Dat weet ik en daarom probeer ik er ook uit te klimmen, uit die diepe put waar ik in zit. Maar nooit, never nooit, zit ik helemaal in het donker. Ik zie altijd licht! Misschien heel ver weg nog maar ik zie het toch! En daar ga ik dan heen, instinctief, naar daar waar het licht is. Ik kom er wel uit, al kan het dit keer even wat langer duren. En gelijk zou ik dat besef ook aan die dame willen geven, waar Saskia het over had met me. Want je moet je niet weg laten zakken, daar moet je jezelf net teveel waard voor voelen. Dat is alleen makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb er alleen wat meer ervaring en dus ook overtuiging in gekregen. Want die eerste keren, dat ik zo diep zat, wist ik dat nog niet en kwam ik er alsnog toch ook uit. Dus ooit zal die dame het ook zelf leren. Daar zijn al die andere levens namelijk voor.

Ik kom momenteel ook achter zoveel dingen, die ik me altijd al afvroeg. Ik krijg er nu de antwoorden in, juist omdat ik nu zo diep zit. En dat is toch ook maar weer prachtig. Dat zou ik me anders maar blijven afvragen. Alle nadelen hebben een voordeel en vice versa. Als Johan Cruijf dat niet verzonnen had, had ik het wel gedaan. Ik kruip wel weer omhoog, ik ben echt een ervaren, ja, een ervaren wat eigenlijk? Hoe noem je een alpinist die nog nooit op grote hoogten heeft gezeten maar wel erg goed is in het klimmen uit diepe putten? Speleoloog? Geen idee maar als je erop komt, dat ben ik dan! In elk geval, ik kreeg nog meer complimentjes van Saskia en dat doet een mens toch wel erg goed. Zeker nu. Mijn stage gaat erg voorspoedig en gelukkig dan maar. Nu die toets nog goed maken op de 20e, dan zit ik weer helemaal goed. Ik ga me komende tijd alleen op het leren gooien, elk vrij momentje. Hopelijk red ik het dan, als ik me kan concentreren.

Dat is wel ‘officieel’ zeg, zoals ze dat bij Capabel doen, alleen al voor een voortgangstoets. Je krijgt een uitnodiging per mail, ik zelfs 2 keer, via mijn eigen mail en via die van mijn Capabel mailbox. En je moet dan op woensdag de 20e op tijd zijn en een geldig legitimatiebewijs meenemen. Je mag geen spullen bij je hebben, behalve dan een pen en een kladblok geloof ik. Zeker geen rekenmachine of wat dan ook. Eh, oké. Gelukkig is het nog geen rekenen. En nogmaals, het is niet dat ik het niet kan hoor, maar het neemt zoveel tijd in beslag zonder rekenmachine. Maar aan de andere kant, als een caissière niet kan tellen wat ze me terug moet geven, als ik er 20 cent bij doe, dan snap ik dat ook niet. En ik heb zo’n vaag vermoeden dat alles met een rekenmachine doen, je ook niet echt intelligenter maakt.

Ik vertelde Saskia ook dat we met zelfzorg bezig waren op school. ‘Dat gaat hard zeg!’, zei ze me. Ja, drie jaar in één jaar proppen, dat gaat zeker hard! Daar ben ik zelf ook wel achter. Ik was net even aan het aanschrijven van recepten en het is fijn als ik dan Saskia heb om alles aan te vragen. Zo kan ik én door en zij legt alles zo lekker rustig en duidelijk uit. Dat is prettig. Ze vroeg me opeens of ik niet achter de balie wilde gaan leren. Dat is én aanschrijven en mensen helpen tegelijk. Want als ze met een receptje komen, moet ik dat ook aanschrijven. En ja, natuurlijk wilde ik dat wel! Kom maar op, ik ga wel hoor! En het was wel even wennen, want bij een eerste uitgifte, moet je dan ook gelijk het eerste uitgifte gesprek doen. Daar moet ik wel op letten hoor, want ik moet nog wel even wat dingen opzoeken dan. Maar dat komt wel goed. Alles is een kwestie van ervaring. Dit ook. Ik ging blij naar huis, nou ja, bijna dan.

Ik zie toch, dat het voelde alsof alles zo moest zijn, ook wat deze  opleiding betreft. En dat blijkt nu eens te meer. Want als ik deze afleiding en druk niet op me had gehad, dan had alles wat nu aankomt, duizend keer harder aangekomen. Dan had ik het waarschijnlijk niet getrokken en niet kunnen dragen. Dit dwingt me om te blijven gaan, om te blijven vechten. Ik heb vier lieve hartjes hier kloppen, die het waard zijn om voor te vechten want ze zijn er ook voor mij altijd.  De buren waren weer niet thuis, met mijn pakketje daar nog, maar ik had een briefje op de deur gedaan. Dat het belangrijk  was en zo kwam de buurman me netjes mijn pakje brengen en zo waren de snoepjes toch nog net op tijd. Om 20u20 gaat de snoepie wekker en als je dan geen snoepjes hebt.. Ja, dat kán natuurlijk niet! Gelukkig is dat in elk geval wél goed gekomen!