6. nov, 2019

Drie jaar en 161 dagen zonder Sunshine

Het weekend heb ik geprobeerd te leren maar dat is me niet gelukt. Ik heb wel iets gedaan hoor maar niet wat ik allemaal wilde doen. En bovendien kon ik ook weer bepaalde dingen niet vinden. In de apotheek klas app bleek, dat ik niet de enige was. Ook met die uitnodiging van de toets bleek er iets niet goed te zijn. Bij mij, en een aantal anderen, stond dat we verwacht werden op ‘onze locatie’. Met niets daaronder of achter. Bij anderen stond er ‘Amsterdam’. Nou, ook raar, want ons is verteld dat de toetsen gewoon in Rotterdam gemaakt worden. De examens die moet je in Utrecht maken. Ook zoiets raars! Maar Amsterdam? Nee, nooit iets over gehoord. Ze hebben wel in veel grote steden hun opleidingen hoor, ook in Den Haag zit er nog ergens eentje.

Utrecht, Amsterdam, Rotterdam en Den Haag en wie weet nog wat meer noordelijke en zuidelijke locaties? Geen idee. Maar in elk geval, die mensen die ‘Amsterdam’ erin hadden staan, zouden het dinsdag gaan vragen. ‘Welkom bij Capabel’, zei er een grapjas. Nou inderdaad, dat is weer goed geregeld. En dat is met veel dingen zo. Nog eentje; we moesten Hoofdstuk 1 en 2 lezen, in het boek over Zelfzorg Standaard, te vinden op de KNMP site. Die letters staan voor Koninklijke Nederlandse Maatschappij ter bevordering der Pharmacie. En daar hebben wij een inlog voor. Nu blijk ik er, als ik op mijn pc zit, niet in te kunnen komen. Maar als ik op mijn laptop zit wel. En dat vond ik raar. Nu denk ik dat het komt omdat ik op mijn laptop zat ingelogd op Capabel en op pc niet. Maar dat moet ik nog uitproberen. LB, Lekker Belangrijk.

Ik zoek me suf maar al wat ik vind, niet het boek waar ik 2 hoofdstukken uit moet leren. Ik kan het boek wel kopen voor een euro of 80. Maar ja, aangezien ik elke maand al dik geld tekort kom, kan ik me dat niet veroorloven. En ik wil ook niet in de schulden komen of schulden maken, daar hou ik nou eenmaal niet van. Dus ook daarover moeten dinsdag dan maar vragen gesteld worden. De maandag heb ik in de vroege ochtend afgebeld. Ik had zo ontzettend geen puf, en ik had gehoopt om even wat te kunnen inhalen wat het weekend niet gelukt was maar ook de maandag leek het me maar niet te zullen gaan lukken. En ik werd gek van mijn ogen. Die gaan achteruit of zo. Dus ben ik maar naar de opticien gegaan. Klaar mee. Hier moet ook wat mee gebeuren.

Daarom maar een uitgebreide test laten doen. Ik zit helaas bij een verzekeraar die mijn brillen niet vergoed en moet ik van mijn armoedje ook nog eens de volle pond betalen maar ja, ik krijg er de 2e bril gratis bij en voor een 3e een voucher maar die heb ik ook gelijk ingewisseld. Voor zo’n bril met nachtglazen voor mijn totale nachtblindheid. Het gekke is, mijn rechteroog is achteruit gegaan en mijn linker vooruit. Nou ja! Ik heb nu multifocale glazen, met een deel voor veraf, een computerbril deel en een leesdeel met een grote overgang. Ik krijg ook nog wen garantie, want dat blijkt niet iedereen te kunnen. Ik had toen lenzen zo, en daar werd ik misselijk van. Dat had me veel geld gekost en ik kon ze zo weggooien. Dat hoeft nu gelukkig niet. Die 2e bril wordt ook pas gemaakt als blijkt dat ik er goed mee overweg kan. Ja ja, ouderdom en gebreken, daar was een spreekwoord over toch?

Op school hebben we wel 5 presentaties gehad, Monique en ik zaten er ook bij en dat ging vrij goed. Ons onderwerp was de zorgverzekeringswet. Die konden we natuurlijk nooit helemaal uitgelegd krijgen in 10 minuten, daarom hebben we er een stukje uitgelicht. We kregen alleen maar positieve feedback, dat is mooi meegenomen! We waren netjes en duidelijk, ondanks dat Monique behoorlijk verkouden was. Ik heb dan ook twee derde van de presentatie gedaan, anders hoestte zij zich suf. Maar een stukje lukte nog wel. We wilden ook uitleg hebben over wat de docente nou toch niet goed vond aan ons plan van aanpak. Ze had het er maar over, dat ze het niet compleet vond. Nou daar snapten wij niets van. Monique zocht in haar laptop op, wanneer ze het de docente gestuurd had. Iets van 24 oktober of zo. De docente zocht in haar mail en vond het, want eerst beweerde ze die tweede niet gezien te hebben.

Ja kijk, zei ze, dit is gewoon incompleet. Monique wijst haar erop, dat ze ook nog verder naar beneden moet scrollen naar de volgende pagina en wij beiden zien de docente zichtbaar schrikken. Dit heeft ze dus niet eens gezien, dat er 2 bladzijden zijn. Vandaar dat zij het incompleet vond en wij daar geen jota van snapten! Opeens begint ze te tetteren; ‘ja kijk maar ja, dit is niet in de goede volgorde allemaal, zo kan ik dat toch niet zien.’ Er kwamen nog meer van dit soort kreten. Ik had me er al bij neergelegd, want toegeven zal ze het niet, als ze zo haar best zit te doen het zo te brengen dat wij haar geloofwaardig vinden. Niet dat haar dat lukt hoor maar Monique en ik zijn al ervaren en levenswijs genoeg. Ik zeg haar dat ik het morgen even opnieuw in elkaar zal flansen en dat ik het dan weer opnieuw instuur, samen met de presentatie en mijn verslag over hoe het ging.

Dan doen we in de middag nog rollenspellen, omdat we bezig zijn met de zelfzorg middelen. Wat moeten we precies vragen, wat zijn alarmbellen en moeten we verder en dieper doorvragen. Dat soort dingen. Ik speelde een patiënt, leuk! Reflux die geen reflux blijkt te zijn maar hartklachten zijn, als de assistente goed genoeg doorvraagt. Dat deed ze niet, ik ben nu dood, aan angina pectoris. Maar ja, dat zal haar nu nooit meer ontglippen, ook wel goed. Verder deed ze het hartstikke goed hoor, ik had zelf ook dezelfde fout gemaakt, als de rollen waren omgedraaid. Alleen de mensen met een zorg achtergrond, die wisten het te herkennen. Het blijkt dat hartklachten erg lijken op maagklachten. Nou, weer iets geleerd!

Het weekend heb ik dan eindelijk de cits hun wormenkuur gegeven, die al maandenlang klaar stond. Nou ja, alsof het zo’n gedoe is. Allemaal één pilletje. Dat zou je kunnen denken. Alleen is een pil geven aan katten, een totaal ander verhaal dan een pil geven aan honden. Een hond kan je in de maling nemen, een kat niet. Bij een hond gaat de pil in een stukje worst of een stukje kip. Hap, slik, weg! Maar een kat? Pf, want een lastige beestjes zijn het dan! En normaal maakte ik me daar dan harstikke druk in. Maar dit keer had ik gewoon veel aan mijn hoofd. Ik zag de pillen, besefte dat het alweer bijna echt winter is. Die pillen moest ik vlak na de zomer al geven. Het zijn allemaal vliegen eters hier dus grote kans dat ze iets krijgen.

Omdat ik met allerlei andere dingen bezig was, in mijn hoofd, ging het als een trein! Ik pakte eerst Skylar even op. Nou ja even, die weegt een ton zeg en is echt zo groot als een middelslag hond. Ik zetten hem op tafel met zijn rug tegen mijn borst. Linkerarm om hem heen, rechterhand met pil, nagel tussen de kiesjes en pil er diep inproppen. Koppie omhoog en laten slikken. Hij vloog van de tafel en keek me verwijtend aan, niet goed beseffend wat er de afgelopen 5 seconden gebeurd was. Zo, dat was nummer 1. Net zo snel gingen zowel Aurora, die voor het raam lag, als Rainbow, die op de krab-ton lag. Ze weten volgens mij nu nog niet wat er gebeurd was. Maar een slimme jongen had de boel zitten bekijken en Moonlight vloog naar boven, toen hij mij op hem af zag komen.

Maar ik ben veel slimmer. Want hij vindt het altijd geweldig, als ik me in de badkamer op ga maken, om dan bij me in het wasbakje te komen zitten. Dan gaat hij tegen me zitten ‘praten’ en ik praat dan hele verhalen terug. Daar had ik het pilletje verpakt neergelegd. Ja hoor, zondag kwam hij even babbelen en ik pakte al terug babbelend het pilletje uit. Ik pakte hem opeens vast, hup, pil erin en ik liet hem weer los. Ja, oké, hij heeft behoorlijk tegen me gemopperd. Moonlight kan hilarisch mopperen. Maar dat gaf niet, ik had ze allemaal gehad. Gered van de worm, ze moeten me juist bedanken. Dat mogen ze doen met een goede en wormloze gezondheid! Meer hoef ik er niet voor.