7. nov, 2019

Drie jaar en 162 dagen zonder Sunshine

Nou, daar was ik gisteren toch te vroeg mee, met dat ‘gered van de worm’. Of nou ja, ik weet niet zo goed wat ik ervan denken moet. Want ik ging 1 van de 3 bakken volledig verschonen, dat hoeft niet elke dat met die silicaat korrels die ik gebruik. Ik heb er 3 staan en daar worden elke dag de drollen uitgeschept en om de 3 dagen wordt er 1 van de 3 volledig ververst. Zo zijn ze eigenlijk altijd goed schoon en ruik je hier in huis niets van mijn 4 binnen-katten. Dus ik sta zo te scheppen, meestal met verstand op nul, het is nou niet echt mijn favoriete deel van de dag. Het duurt gelukkig maar een paar minuutjes in totaal. Ik zie iets roods tussen de steentjes. Dat bekijk ik dan altijd even nader, want voor hetzelfde geld, heeft er eentje bloed in zijn of haar ontlasting.

Maar dat was het niet. Wat het wel bleek te zijn was een onverteerd anti wormenpilletje. Het duurde even voor ik het herkende hoor. Je kon eraan zien dat er wel iets mee gebeurd was. In elk geval meer dan alleen maar uitspugen in de bak. Alhoewel, misschien is die verkleuring daar dan wel door. De combinatie van speeksel en korrels? Ik heb geen flauw idee. Mocht dat zo zijn, dan is het pilletje van Moonlight. Want die is de enige die ik in de badkamer te pakken had om de pil in te duwen. Maar ik heb juist zo goed opgelet of hij wel goed binnen was en of ze goed slikten erna. Hij was daarna nog zo aan het mopperen.

Bovendien, hoe hoog ik katten ook zet op de ladder van dieren intelligentie, zo hoog nou ook weer niet. Niet dat ze dus het pilletje achter hun wang stoppen, naar de kattenbak piepen en daar het pilletje er weer uit spugen. Nee, dat kan eigenlijk niet, zeker niet bij de andere 3, die het pilletje in de kamer en keuken kregen. Dan hadden ze het er daar ergens uitgewerkt. Moonlight dan wel in de badkamer maar met zijn gemopper tegen mij, had dat pilletje dan toch ook op de grond moeten liggen en niet in de bak. Ik denk daarom toch dat het, totaal onverteerd en praktisch onaangetast, het hele spijsverteringskanaal heeft doorlopen. Zou dat kunnen?

Ik heb geen idee! Wat moet ik er nu mee? Ik kan nu wel denken dat het van Moonlight is, maar ja, zeker weten doe ik dat niet. Dus wie van de vier hoort er nu eigen toch nog een pilletje tegen wormen te krijgen? Daar kom ik natuurlijk never nooit achter! Ik laat het maar zo. Hopelijk is alles goed met degene van wie dit pilletje was. En hopelijk is het niet zo totaal onaangetast door zijn of haar kleine lijfje gekomen. Dat zou namelijk betekenen dat er daar dan ook iets niet goed mee is. Aangezien niemand zich ziek gedraagt, laat ik het maar zo. Ik ga daar niet over doemdenken. Mijn katten zijn zo op mij gericht, dat ik ze zowat ziek kan denken, als ik me zorgen maak. Dat is vroeger al eens gebeurd met Moonlight. Ik laat het gewoon los, hop, weg! Maar raar was het wel!

En terwijl ik dit hier zo zit te typen, vliegen de katten van de keuken, het aanrecht af en rennen dan hierheen, vlak achter me. Daar op het kozijn van het grote raam op het balkon, zitten ze te gillen en rennen dan weer terug naar de keuken. Skylar staat te springen en te gillen voor de balkondeur in de keuken, dat kan hij toch al zo goed. Rainbow zit te mauwen op het kozijn en Moonlight rekt zich totaal uit op het aanrecht om door de ruit van de balkondeur te kunnen kijken. Ik heb even niet door waarom. Maar dan zie ik opeens een klein vogeltje fladderen. Ah, het arme beestje! Die moet ik redden!

Mijn balkon is helemaal met gaas afgezet, omdat ik de katten wil beschermen voor een val van 3 hoog. Maar grotendeels ook omdat ik ze niet wil laten weglopen. Sunshine kwijt raken, heeft me al veel verdriet bezorgd, en nog eens een keer zo’n trauma, dat zou niet gaan. Vandaar mijn totaal afgeschermde balkon. Vorig jaar heb ik ook al een vogeltje gered. Dat was zo’n klein vogeltje, zoiets had ik nog nooit gezien. Later ging ik opzoeken, op het internet, wat het geweest kon zijn. Ik heb kleine handjes en het beestje was nog kleiner dan mijn duim! Het bleek een winterkoninkje geweest te zijn. Helaas was ik toen zo in paniek, dat ik helemaal vergat er een foto van te nemen.

Toen ging de redding al helemaal raar. Ik zag toen iets heel kleins fladderen en vroeg me af of je zulke grote vliegen had, voor ik kon zien dat het een heel erg klein vogeltje was. Ik het balkon op en ik zie het mini vliegertje heen en weer schieten en ik besef me dat ik dat nooit zal kunnen vangen, zonder mijn nek te breken. Maar als ik het beestje hier laat, dan zal het sterven en dat kan ik niet over mijn hart krijgen. Al laat ik de katten de komende weken binnen, het moet toch eten ook en zo? Ik stap het balkon op, totaal zonder een plan de campagne. Ik zeg zo tegen mijn astrale helpers; ‘zeg, jullie zullen hier toch echt even moeten helpen hoor!’ En terwijl ik dit net heb uitgesproken, vliegt het beestje zo mijn handen in. Ik liet hem van verbazing bijna weer gaan!

Maar ja, toen moest ik nog verzinnen hoe ik hem weer buiten zou krijgen. Ik begreep toen ook al niet, hoe ze binnen het gaas konden komen. Maar het was zo’n klein beestje, zo’n gaatje kon ik makkelijk over het hoofd gezien hebben. Maar een roodborstje, zoals nu, is toch wel ietsje groter. Ja, oké, niet echt groot ook maar toch, geen winterkoninkje. Goed, daar stond ik toen, met mijn winterkoninkje. Ik heb overal netten voor de katten voor het raam, behalve bij de badkamer. Met het beestje in mijn tot een bal gevormde handen voor de ruimte, gooide ik met mijn benen toen van alles op de grond, en met mijn kin en mijn elleboog, deed ik toen het raam van het slot en open. Niet echt handig en het deed pijn, maar het werkte. Ik zei de koning gedag en die pikte me nog in mijn aaiende vinger. Maar ja, zo’n klein snaveltje, dat voel je niet hoor. Maar nu dus weer een roodborstje!

Terwijl ik in paniek naar het roodborstje stond te kijken, schoot het verhaal van het winterkoninkje die ik Ko had genoemd, me weer te binnen. Oh ja, dat moet ik nu beter aanpakken dan toen. Ik had al op het balkon gestaan maar ik ben te zwaar voor die planken in het midden. Wel voelde ik die planken daar een beetje losser zitten, dus daar moet ik in het voorjaar iets mee doen. Ik wil niet dat de cits naar beneden storten of zo. Maar daar verzin ik nog wel iets op. Dat is voor later zorg. Ik zette de stoelen opzij en probeerde ruimte te maken. Het was nat en glibberig overal, uitkijken dus. Mijn nek breken en voor dood op het balkon liggen, dan is het beestje slechter af en de cits ook. Voor mij zou het niet zo erg zijn.

Ik naar binnen, de ladder pakken. Oh ja, gelijk maar even naar de badkamer en alles netjes bij het kozijn weggehaald. Het raam vast een soort van open gemaakt, alleen nog niet open gezet. Zodra ik het beestje had, kon ik het zo naar de badkamer brengen. Het enige vrije raam in mijn huis, tenminste als je je handen vol hebt en geen netten los kunt maken wel. Het geluk dat ik toen met Ko had, ontbrak er nu aan. Ik ben voor mijn gevoel uren en uren bezig geweest, om het beestje te vangen. Want stond ik op het balkon, dan ging hij bij het raam aan de andere kant zitten. Dat is net even te ver van elkaar af en kan je geen kant op. Maar kwam ik dan weer die kant op, je raadt het al, dan ging hij weer op het balkon zitten. Ook nu vroeg ik weer om hulp maar volgens mij hadden ze nu zoiets van, zoek het lekker zelf uit!

Geen verrassing, ik ben het wel gewend ondertussen, om in de steek gelaten te worden. Het beestje zat af en toe te hijgen, ik denk van zenuwen en uitputting. Ik praatte rustig tegen hem. En een keer kwam er nog eentje aan de buitenkant van het gaas, om hem te helpen, ah wat moedig! Eindelijk, eindelijk, ik had hem te pakken. Ik was al door en door koud geworden en klappertandde dat het een Spaans dansconcert leek, met van die castagnetten! Ik ben al verkouden aan het worden, niesen en hoesten. Hopelijk heb ik het er niet erger op gemaakt. Ik praat ondertussen rustig tegen het prachtig mooie kleine roodborstje, dat nu in mijn hand zat. Ik weet precies hoe ik een vogeltje vast moet houden, vind dat ook niet eng. En hij luisterde, me recht aankijkend, met zijn lieve bruine ronde oogjes, naar mijn rustgevende gepraat. Ik kan dat altijd goed met dieren. Zo heb ik Aurora ook uit de stress gekregen. 

Ik had nu wel de tegenwoordigheid van geest om mijn gsm even te pakken, om een foto te nemen. Al kon dat de vorige keer niet eens, omdat ik die bal van mijn 2 handen het diertje zat. Deze had ik in 1 hand, zo had ik ook meer speling voor ramen en spullen opzij en open te doen. Ik zei tegen Robin; ‘kom op joh, wij gaan even op de foto!’ Hij was rustig en zelfs zijn hartje klopte heel rustig. Dat kon ik voelen kloppen tegen mijn hand aan, zo lief, zo teer. Zoiets zou je toch nooit kwaad kunnen doen? Iets wat ik heel apart vond wel, want bij Ko de Winterkonink, klopte het toen bijna uit zijn borst, zo hard en snel.

Ik aaide Robin nog een keertje over zijn koppie, wat hij toeliet zonder me te bijten, zoals Ko wel deed. Ik opende het raam met mijn arm en opende mijn hand. Hij bleef een seconde op mijn hand zitten. Het besef moest nog even indalen, denk ik. Hij was VRIJ! Hij fladderde weg, zo snel als zijn vleugeltjes hem konden dragen. En zo was die hele ochtend alweer voorbij. Ik heb maar weer 1/3 gedaan van wat ik had willen doen vandaag maar ja, een leventje gaat altijd voor! We zien het wel, hoe we door de toets komen. Dit weekend alleen het huis even doen en de rest allemaal maar stampen! Komt hopelijk goed!