9. nov, 2019

Drie jaar en 164 dagen zonder Sunshine

Ik zit maar door te schrijven. Terwijl mijn tijd beperkt is, kan ik het opeens niet laten. Mijn eerste boek, daar kan ik nog steeds niet verder mee. Niet alleen tijdgebrek maar er moet nog veel voor worden op- en uitgezocht en daar heb ik dus de tijd niet voor. Oh, dus ook tijdgebrek eigenlijk. De opzet van een ander boek blijft ook maar liggen en ik ben nu toch een derde aan het opzetten. Er zit zoveel in mijn hoofd, dat moet er allemaal uit gewoon. En ondanks ik er nu eigenlijk geen tijd voor heb, dit jaar zal zo snel om zijn. Eens ik dan een baan heb, zal ik met van alles in een rustiger vaarwater komen. Misschien zelfs een baan met nacht en avonddiensten. Want daar krijg je toeslagen voor en dan kan ik misschien juist daardoor net een dagje minder gaan werken. Oh wat zou ik het mooi vinden om van 3 dagen rond te kunnen komen en dan voor de rest me aan mijn boeken en kunst te kunnen wijden. Dat is mijn droomscenario.

Aangezien de rest van mijn leven toch puinhopen zijn, kan ik het maar beter goed afronden met wat me nog rest. En dat wordt straks een nieuwe baan, dan een nieuw huis. Tot die tijd alles goed regelen, sparen om hulp in te kunnen huren als ik hier weg moet. Ik heb niemand die me kan helpen met de zware dingen. Dat gaat veel geld kosten maar goed, het zal nog even duren voor het zover is. Eerst diploma, dan de rest. In de tussentijd, in wat spaarzame momenten, zal ik online lessen gaan volgen in acrylverven. Niet de one stroke methode maar het ‘echtere werk’. Leuk hoor, en het one stroke en het heeft me veel gebracht. Ik ben nu ook gecertificeerd instructrice. Maar toch, ik ben meer van het realisme. Met details en op het echt lijkend. In verhouding blijft het one stroke erg makkelijk maar ook erg ‘kinderachtig’?

Ik combineerde het altijd al want alleen one stroke, nee, dat is niet helemaal mijn ding. Dus kan ik me nu richten op het meer realistisch werken. Oh ik heb zoveel in mijn hoofd, ook wat dat betreft en ja, ook het schilderen moet eruit komen. En ondertussen af en toe een groot doek klaar zetten en maken. Ook nog genoeg wat ik op mijn wensenlijstje heb, wat ik wil maken. Eigenlijk moeten mijn dagen een uurtje of 48 hebben, op zijn allerminste dan toch. Helaas, ik zal het nooit voor elkaar krijgen. Al zit er in het leven hierboven, geen tijd in. Daar zal het heel anders zijn en ik weet zeker dat ik me daarin heerlijk zal voelen. Want tijd? Want een onding zeg! Het is kostbaar maar je kan het niet kopen. Het is wel een kostbaar cadeau, als je iemand wat van jouw tijd schenkt. En terwijl het de hele wereld regeert, kan je het niet vasthouden. Tijd glipt zo tussen je vingers door. Dus geen tijd en geen tijdbesef hebben? Dat wordt tijd! Ik moet helaas nog even wachten, tot het mijn tijd is.

Op tv zag ik in de vroege ochtend van de week het aparte verhaal van een klein hondje, een teckeltje. Die was ooit vermist geraakt, wel 11 jaar geleden al. Hij was zo van hun erf verdwenen, in het niets. Zoiets raakt me natuurlijk altijd. Want ook al lijk ik de hoop soms te hebben opgegeven, om ooit nog Sunshine te zullen zien, het tegenovergesteld is waar. Die hoop geef ik nooit op. En die hoop vlamt altijd weer een beetje op bij van dat soort verhalen. Want, ik had alleen gemist hoe precies, het beestje is na 11 jaar weer thuis! Hij zag er vreselijk verwaarloosd uit. Veel te lange nagels, en vacht vol klitten en vervilt. Maar het was hun hondje. Oh ja, bij een dierenasiel ergens, hadden ze zijn chip gelezen en zo kwamen ze bij de oorspronkelijke eigenaren terecht.

Het beestje heeft niet 11 jaar rondgezworven. Dat bestaat niet. Wij zijn geloof ik, één van de weinige landen, waar er geen zwerfhonden rondlopen. Katten is een ander verhaal, al zijn we daar ook mee bezig. Die zijn ook een stuk zelfstandiger dan honden. Maar goed, waar het beestje geweest is, dat is een groot raadsel. De mensen kunnen het nog steeds niet geloven, maar zijn dolgelukkig dat ze hem zijn welverdiende mooie ouwe dag mogen geven. Oh, mocht ik dat toch eens met Sunshine! Liever nog wat langer natuurlijk maar toch, als dat toch eens mocht alleen al! En daar blijf ik toch echt op hopen want de wonderen zijn de wereld nog lang niet uit!

Ik heb er alles voor over gehad om hem terug te vinden. Alles gedaan wat in mijn vermogen lag maar niets heeft mogen baten. En dat soort zoektochten en flyer acties, dat heeft allang geen zin meer. Hij is alleen wel gechipt en hij staat geregistreerd. Mocht hij ook op zijn chip gecheckt worden, dan komen ze automatisch bij mij terecht. Daar blijf ik mijn hoop maar op richten, zo van ooit, ooit zal ik het weten! Voor je diertjes doe je alles. Voor je kinderen ook. Alleen het grote verschil zit erin wat je ervan terug krijgt en van je dieren is dat pure en onvoorwaardelijke liefde. Dat zou van je kinderen ook zo horen te zijn maar ja, dat geluk heeft helaas niet elke ouder.

Ja, als je als ouder je kinderen in de steek laat of laat stikken. Dat je liever een hond koopt dan geld geeft voor medicijnen voor je zieke kind. Dan verdien je ook niks. Maar er zijn van die ouders die doen van alles voor hun kinderen maar dat wordt niet eens gezien. Je doet er alleen niks aan. Je kan het bij dieren ook zo zien, al blijven die altijd onvoorwaardelijke liefde geven. Toch kan het ook daar mis gaan. En dan denk ik, zo gaat het dan bij mensen vast ook. Toen Skylar nog een kitten was en zo ontzettend hard groeide, vloog hij de andere drie aan om hun eten op te kunnen eten.

En al helemaal bij de avond snoepjes was hij vreselijk overheersend en pikte hij alles van de anderen. En toen ben ik voor politieagentje gaan spelen, verplicht, voor zijn gezondheid. Niet dat ik dat leuk vond hoor, zeker weten van niet. Maar ik kon hem ook niet zo door laten gaan. Als eerste zou hij vreselijk veel te dik worden. Dat is niet goed zijn, straks krijgt hij diabetes of zo. Niet nog een keer alstublieft. Sam en zijn diabetes vond ik een grote ellende en als je dat kan voorkomen, dan kan je dat ook beter doen. En als tweede, was het voor de anderen ook niet leuk. Want Skylar is zo lomp en hardhandig als hij groot is. De andere 3 werden dan ook allemaal een beetje bang voor hem. Daarom werd ik even kortstondig lid van de dierenpolitie. En bij katten moet je niet denken dat je ze iets binnen 2 weken geleerd hebt. Vooral niet met dingen als eten.

Want katten doen wat ze willen meestal en ze hebben een hele lange adem. Daarom moest ik zorgen, dat ik een veel langere adem zou hebben. Ik begon ermee om hem te blokkeren, dus zodra ze eten hadden het zo neer te zetten, dat ik ertussenin kon staan. Hij wilde dan om me heen lopen maar dan draaide ik me er zo weer tussen, dat hij niet bij de etende broer of zus kon komen. Weken en weken hield ik dat vol. Ik begon er ook zijn naam hard bij te zetten en daar maakte ik een grote fout mee. Want zijn naam ging hij zo associëren met straf krijgen. Dat was zeker niet de bedoeling en ook erg dom van mij. Maar ja, ik maak ook nog genoeg fouten. Ik ben ook maar gewoon een mens!

Maar ik hield het consequent vol, ontbijt, diner en bij de snoepjes. Ik vond het vreselijk maar wel noodzakelijk. Daar ga ik morgen even over verder, het is tijd om even te gaan bankhangen en goed uit te rusten voor het weekend begint. Leren en leren en eh, leren… (ik schreef dit wel een paar dagen geleden al hoor, vandaar ūü§™ ) Op de foto's het hondje en die grappige Skylar in zijn jonge jaren en mijn map. Ik had een grotere nodig en ja,  zwart is ook maar zo saai. Ik kon het niet laten, van de week laat ik de andere kant ook nog wel zien. Die was toen nog nat...