13. nov, 2019

Drie jaar en 168 dagen zonder Sunshine

Sommige dingen houden je vast. Het liet me gewoon niet los, die bekeuring waar ik het gisteren over had, en of het wel mijn eigen schuld zou zijn of niet. Ik kon het me niet voorstellen maar ja, stoppen ze dan zoiets bij iedereen in de bus of zo? Wat zou het toch zijn, wat was er gebeurd? En dan blijft het ergens in mijn onderbewuste doorwerken, of zoiets toch. En opeens kreeg ik een openbaring! En wat eruit kwam is eigenlijk echt niet te geloven. Want ik wist zo zeker dat ik het niet geweest was. Maar dat kwam dus meer omdat ik zoiets normaal echt nooit doe. Het is hier de laatste maanden toch al zo’n rotzooi bij die containers. Als ik eraan kom, met mijn vuilniszak, dan zit er vaak een ander zijn te overvol gepropte zak vast in de draaideksel. Dan kan ik weer gaan staan te wrikken en doen, zodat het ding er uiteindelijk door los komt en  in de container valt en ik mijn eigen zak erin kan gooien. Heel vaak kost het niet eens zoveel moeite.

Dat geeft aan dat de ‘schuldige’ er gewoon geen moeite voor gedaan heeft. Heel irritant dus. Net als niks zeggen na het laatste velletje toiletpapier. Daardoor geef je door aan de volgende dat je lak aan hem of haar hebt. Je wilt zelf niet nog een heel eind verderop lopen als die zak erg zwaar is. Met mijn vuile kattenbaksteentjes erin vaak, wegen ze hier een ton! Maar soms, als het echt niet anders kan, dan moet ik hier om de hoek mijn vuil weggooien. En dan is nog wel een stukje lopen met zo’n zware, onhandig vast te houden zak. En nu wil het geval, dat ik dinsdag inderdaad naar school ging. Ik had niet alleen mijn vreselijk zware trolley bij me, met mijn laptop en boeken. Ik moest ook een, weer zo’n zware, zak vuil meenemen. Je kan je al voorstellen, dat ik met gevaar voor eigen leven de trappen afliep, beide dingen zijn niet gemaakt om mee op trappen te lopen.

Kom ik beneden, ik was al laat ook nog, zie ik wel 8 vuilniszakken óm de container heen staan. Wat is dat nou weer?! En omdat ik met die zware trolley liep, en omdat ik al zo laat was, besloot ik de zak er maar naast te zetten. Er zat namelijk iets raars klem in de klep. Ik kreeg het in elk geval niet los, ik waagde nog even een halfbakken poging. Door tijdgebrek en het onmogelijke verder kunnen lopen met die twee zware dingen, zette ik de zak neer. Ik weet nu weer dat ik nog dacht; ‘nou, er staat hier zo vaak troep, dat moet wel heel toevallig zijn als het nu opeens wel gecontroleerd zou worden.’ Dit had genoeg waarschuwing voor me moeten zijn maar nee hoor, ik was weer zo dom om snel door te lopen. Er stond namelijk veel meer dan normaal. Ik had kunnen weten dat dit misschien wel doorgegeven of opgemerkt zou worden. Stom, maar ik had haast.

En zo zie je maar, je doet het verdorie ALTIJD op de juiste manier. Je lost het vaak nog op voor een ander ook. Maar die ene enkele keer dat jij het ook fout doet, hebben ze je bij je lurven! Rotzooitje! En ik dacht het nog hè, dat is helemaal stom. En ik ging er echt bijna van flippen! Maar opeens, vannacht was dat, kwam het bij me terug. Meer omdat ik het een beetje opeiste bij mezelf hoor. Ik weet dat er geen seconde verloren gaat, dus ik dacht, dan moet ik dit ook terug kunnen halen. En dat werkte prima blijkbaar. Maar ja, kijk, nu weet ik het en eigen schuld is normaal dikke bult. Alleen in dit geval is die bult meer een enorme deuk in mijn budget! Dat vind ik nog het ergste maar ja, ik heb het wel zelf gedaan.

En dan een dag later, lag hier de inhoud van een half appartement voor de deur op straat. Het was echt een smerige bende maar wedden dat ze daar niemand een boete voor hebben kunnen sturen? Ik zag net het straatkarretje van de gemeente reinigingsdienst de boel schoon spuiten en opvegen. De vieze resten lagen er namelijk nog. Als die nou een flinke boete krijgt. Maar goed, daar gaan we weer. Oren dicht, ik ga zingen: Let it go, let it goooooooooooooo! Want er is niets aan te doen. Ik ga het zo maar gelijk overboeken. Dat wordt gewoon een dikke week niet eten! Ik word nog wel eens slank. Misschien wel mager, als ik niet uitkijk met dit soort geintjes. Wel grappig, dagtekening is de 13e! Nou ma, je had wat beter je best moeten doen met die waarschuwing. Hij kwam net niet hard genoeg binnen. Zit ik het net over te maken, eindigt het bankrekeningnummer, waarop ik de betaling moet doen, ook op 13. Ja lach maar mam!

Goh, dat heb ik toch zo vaak hè, dat soort informatie door krijgen maar er niets mee doen! Dat je het eigenlijk een soort van door krijgt, als waarschuwing. Dat je ergens weet van, hé, dat gaat fout hoor. Of je dat nou voelt of hoort, maar het prikt je ergens. IK moet leren om altijd naar dat gevoel te luisteren want dat zit altijd goed. Alleen ik ben zo lekker vreselijk eigenwijs! En ik twijfel dan teveel aan mezelf. Dan denk ik; ‘ja hoor, het zal wel’. En altijd, achteraf, weet ik het gewoon, dat ik het al wist maar weer eens niet heb geluisterd naar wat anderen hun ‘innerlijke stem’ noemen maar wat eigenlijk gewoon van je gids komt. En dat wordt dan wel eens afgestraft, zoals nu. Ja eigen schuld, flinke deuk! Oh ik vind het toch zo blonT weer…

Ik kan nog altijd de doos snoep op eten, Mountain taffy, die ik van John uit Amerika heb opgestuurd gekregen! Nou had ik altijd al een voorstelling van de ‘saltwater Taffy’. Daar had ik over gehoord toen, in een aflevering van Friends. Maar het is toch heel wat anders. Dit soort snoep hebben we hier ook maar ik heb geen idee hoe het hier heet. Het zal ongetwijfeld een naam hebben maar ik zou het niet weten. Het is een soort toffee, maar van de soort waar al je vullingen in blijven hangen. Heb je het geluk om je eigen tanden nog te hebben dan wel. Heb je een kunstgebit, dan zou ik het risico niet willen lopen. Het is een flinke doos vol en ik heb er een paar geprobeerd. Allemaal verschillende smaken. Ik kan het niet uitstaan dat ik er niet op kan komen hoe we dit hier noemen. Het is als die droptoffees zo’n beetje.

Ik ben nog een beetje aan het verzinnen wat ik voor typisch Hollands retour kan sturen. Maar ik weet het nog niet zo goed. Iemand suggesties? Dan hoor ik die graag! En ik moet even kijken naar een paar echte leuke folders van en over Rotterdam! Ook hier zijn suggesties welkom. Je bent nooit echt toerist in je eigen stad. Al is dat natuurlijk best wel eens leuk. Ik weet nog die keer dat ik een Belgische vriendin, weet je nog Debby, het centrum van Rotterdam liet zien. Het eerste dat haar opviel was dat iedereen wel iets aparts had en dan ook vooral apart schoeisel. Tenminste, dat viel haar als eerste op en dan wordt het een kwestie van perceptie. Net zoals je een witte auto koopt en opeens overal witte auto’s ziet. Ik heb toen zo gelachen, want zij liep zich er zo mee te vermaken.

Maar waar je al dat soort leuke echt Hollandse dingen haalt, geen idee. Maar daar kom ik nog wel achter. Het moet ook niet een al te zwaar pakketje worden. Die bezorgkosten zijn echt bizar hoog. Ik keek en ik zag dat dit wel hele dure snoepjes zijn geworden zo! Bedankt John! Ik vind dat toch zo leuk! Gelukkig moet ik nog zoeken naar dat soort dingen. Want ik heb er ook twee leuke folders bij gekregen. Dat is ook wel leuk om erbij te doen! Ik vond dat zelf ook erg leuk om in te kijken. En, oh daar zijn de Rocky Mountains! We mogen dan erg veel hebben hier in Nederland maar verder dan een grote heuvel in Limburg, die ze dan de St. Pietersberg noemen, komen we hier niet. Geen bergen in Nederland, helaas. We hebben wat heuveltjes ergens in Drenthe ook nog maar dan heb je het wel gehad met het hoogteverschil in Nederland.

Dat vond ik altijd zo prachtig als ik door Duitsland, Oostenrijk of Zwitserland reed, de bergen. Zoals in Innsbruck bijvoorbeeld, die stad ligt zo mooi tussen de bergen. Die zie je overal vandaan. Hier kan je op een stoel gaan staan en het hele land overzien. Nou ja, licht overdreven dan. Ik moet er ook even tijd voor vinden maar ik ga iets leuks terugsturen! Even bij sparen en bijkomen van die vervelende maar zelf veroorzaakte bekeuring ook. Hoe kreeg ik het voor elkaar?! En gewoon overtuigd zijn dat het niet kon kloppen omdat ik het normaal gesproken ook echt nooit doe! Echt hoor. Ik hoor het Karina al zeggen; ‘echt weer een Ria actie’. Ja, inderdaad ja. Maar het komt goed met me hoor. Ooit.