14. nov, 2019

Drie jaar en 169 dagen zonder Sunshine

Ik krijg elke vrijdag van die Vertellis vragen binnen. Ik heb vorig jaar ergens, een spel gekocht. En dat spel heet zo; Vertellis. Het is voor volwassenen maar ook pubers kunnen meedoen. Het zijn speciaal samengestelde vragen, die je aan elkaar kunt stellen. Zoals bijvoorbeeld met de kerst, in plaats van een spelletje scrabble of ganzenborden. Ik vond het een erg leuk idee en heb het toen gekocht. Je kon je toen aanmelden en dan krijg je elke vrijdag van die speciale vragen. Ze zijn niet heel erg consequent want ik heb ze af en toe een paar weken niet, en dan weer een paar weken wel. Kniesoor die daarop let, maar ja, that’s me. Soms zijn het vragen waar ik niks aan vind. Soms zijn ze wel aardig en soms zijn ze wel diep.

Zoals die van vorige keer; ‘hoe wil jij herinnerd worden?’ Daar moest ik wel even over nadenken, vooral nu ik weet hoe snel er misverstanden ontstaan, als je elkaar totaal niet begrijpt. Als je in een totaal andere belevingswereld zit. Zo kunnen mensen in het westen, nooit de gewoontes van, ik noem maar wat, de Eskimo’s helemaal begrijpen. Omdat het daar totaal anders leven is, is daar een reden van. Maar ook omdat ze daar met totaal andere normen en waarden en gewoontes opgroeien. En dat zal andersom exact zo werken. Het enige dat je dan moet kunnen opbrengen is begrip voor dat gegeven. Dat is zoveel beter dan boos worden en elkaar veroordelen.

Maar dat is niet zo makkelijk als het lijkt. Anders was er nooit ergens ruzie over, werd er niemand beoordeeld of veroordeeld. De verschillen zijn in Europa al groot, onderling. Ja, de helft van België spreekt dezelfde taal als de Nederlanders maar toch zit er een heel groot verschil in. Ik kan dat weten want ik heb in beide landen gewoond. Vooral in het begin was het een hilarische maar soms toch wel erg verwarrende Babylonische spraakverwarring. Ik heb me soms tranen met tuiten gelachen, als ik erachter kwam hoe iets precies zat. En wat dan te denken van het verschil tussen Amerikaans Engels en Brits Engels?

Dat is net zoiets eigenlijk. Wij, als Nederlanders, verstaan de Duitser vrij goed, het klinkt een beetje hetzelfde maar toch ook weer niet. En vooral zijn sommige woorden, die hetzelfde lijken te zijn, totaal anders van betekenis. Daar kan je gekke situaties door krijgen. In de oorlog lieten ze de Duitsers, bijvoorbeeld Scheveningen zeggen. Dat kunnen ze niet en dan wist je al gelijk, dat het een Duitser was en geen Hollander. Die SCH is zo makkelijk niet voor buitenlanders en onze G ook niet. Keelklanken noemen ze dat geloof ik.

En dan woon je eigenlijk vlak bij elkaar, maar je bent en praat al zo verschillend. Woorden die hetzelfde zijn betekenen soms zelfs het tegenovergestelde. En zo kan het dus ook zijn met de gevoelsgraden. Iemand die nog dieren pijnigt en daar niets bij voelt, die zal zich niet voor kunnen stellen, hoeveel mijn dieren voor mij betekenen. En ik zal nooit iemand mogen en die dus ook willen vermijden, die dieren pijn doet of niet van dieren houdt. Dat ligt dan wel ver uit elkaar maar daardoor kan ik het makkelijker uitleggen. Als je wat dichter bij elkaar ligt, in gevoelsgraad, dan lijkt er in eerste instantie helemaal niets te verschillen. Toch zijn die verschillen groot. Vooral in hoe je de dingen ziet en in hoe je ze voelt. En omdat er dat verschil zit, en je dat niet weet eigenlijk omdat het niet echt goed zichtbaar is, kan je erg boos op elkaar worden. Het is alleen bijna niet uit te leggen dan, zeker al niet aan elkaar.

Nou ja, zit ik iets heel ander uit te leggen dan waar ik het over wilde hebben. Soms leven mijn vingers een eigen leven. Dan kijk ik op en staat er een heel verhaal dat niet de bedoeling was. Ja, met typen leven ze een eigen leven hoor, niet dat ik opeens mijn vinger opsteek tegen iemand, zonder dat ik het wil. Het zou wel een geweldig goed excuus zijn! Oe, die moet ik onthouden! Waar had ik het over? Oh ja! Hoe wil ik herinnerd worden? Het kan me nu niet meer zo schelen. Ik zou het eigenlijk niet goed weten.

Ja, ik kan erg grappig zijn, dat zou leuk zijn om voor herinnerd te worden. Dat je mensen nog om je laat lachen, als je er niet meer bent. Er zullen genoeg mensen zijn, die me voor geen meter moeten. Dat is hun gemis en dat kan me ook niet echt schelen. Als ik die mensen niet goed ken, of ze ook niet mag, dan interesseert me dat voor geen meter. We zijn allemaal broeders en zusters van elkaar maar er zijn er toch een hoop, persoonlijkheden dan, die ik graag vermijd. En dat mag gelukkig. Dat komt wel als zij ook wat hoger gaan voelen, dan kom je dichter bij elkaar. Net als in leeftijd zo het geval kan zijn. Ik was 11 toen mijn broertje werd geboren, erg groot verschil in leeftijd. Nu ben ik 57 en hij 46, dat scheelt niets meer. Dat is een soort van hetzelfde bij iets anders. 

Maar totaal onbegrepen worden, of totaal verkeerd begrepen worden, door mensen die je erg na staan, waar je veel om geeft, ja dat is wel erg. Toch moet je dan ook niet wanhopen. Ooit mag iedereen zijn of haar leven gaan terug zien. Als je hier niet meer terug hoeft, of misschien zelfs eerder, ik weet veel van de kosmische wetten maar niet alles, dan mag je dat gaan doen. Je kan dan ook gaan kijken naar de ‘wat als’  momenten. Wat nou als ik niet van die man gescheiden was? Wat als ik wel die opleiding was gaan volgen? Maar ook wat is hier of daar nou exact gebeurd en wie vond er wat. Dus uiteindelijk zal het begrip er wel komen, het weten zal er zijn. Helaas soms niet tijdens het leven waarin het veel uit zou maken.

Je mag hopen dat die andere mensen dichterbij jou komen groeien, en dat je elkaar dan wel kunt begrijpen. Maar ja, of zoiets in één leven kan? Dan is hopen echt het enige wat je kunt doen. Maar, en dat lijkt me voor iedereen die mij kent wel heel erg duidelijk, ik geef nooit op. Is het niet in dit leven? Dan wordt het vast daarna. Dat kan niet anders. Ik kwam van de week een plaatje ergens tegen op facebook en die zei zoiets als; Winnaars zijn geen mensen, die nooit iets fout doen. Winnaars zijn mensen die nooit opgeven! Ik doe het plaatje hier bij de foto’s. Toen ik het zag, vond ik het wel een hele goeie. En als dat klopt, en ik vind van wel, dan ben ik een echte winnaar. Ik geef niet zo snel op. Ik gooi niet zo snel het bijltje erbij neer. Ik vecht door en als ik in diepe pijn door moet gaan, dan doe ik dat. En als ik het zwaar heb met lopen, dan kruip ik wel. Zo zit ik nou eenmaal in elkaar.

Ook met school geef ik het niet op. Hopelijk kom ik de 20e door die toets heen. Dat is nu wel het belangrijkste, maar ik heb nog steeds concentratiestoornissen. Ik wil het niet, maar ik kan er weinig tegen doen. Ja, proberen om er alert op te zijn en zodra ik afdwaal, mezelf weer op de studie richten. Helaas heb je het vaak gewoon niet in de gaten, dat maakt het lastig. En dat is niet het enige dat lastig is. Nee, ik word consequent tegengewerkt door de harige maffiosi hier in huis. Ik voel me gewoon zowat gesaboteerd! Ik heb op deze foto’s Rainbow staan, maar dat is wel van zaterdag een foto, zondag ook en dan maandag weer. Hoe bedoel je, ga lekker een uittreksel maken? Ja, dat gaat echt niet hoor, met zo'n grote harige kont op mijn boek. 

Ik duw hem er dan wel af, maar dat lukt niet. Als het wel lukt, dan is hij zo weer terug en gaat weer met zijn grote harige kont op mijn map zitten. En dan gaat hij me daar een partij schattig zitten doen! Helemaal draaien en zo achteruit springend mij een koppie geven tegen mijn gezicht aan. Ga daar eens tegen schelden? Dat kan toch zeker niet! En met de online lessen was het ook weer feest! Skylar heeft me bijna een paar keer uitgelogd, door over mijn toetsen te lopen met zijn grote poten. En Aurora kwam ook erbij op tafel zitten, zo leuk dat ze dit nu durft. Alleen minder dat ze hele harde koppies geeft aan mijn laptop en zo dus bijna de klep dichtdeed. Ja, ik zit op studeren met hindernissen en ik weet nog niet hoe dat gaat aflopen. Maar ik ben als die mier, ik draag het allemaal wel. Ik moet wel, ik ben zo dapper niet hoor. Het is alleen dat of onder je last bezwijken en dat? Dat vertik ik!