17. nov, 2019

Drie jaar en 172 dagen zonder Sunshine

Ik schrijf deze blog al op woensdag. Tussen het leren door, zit ik af en toe even mijn hoofd leeg te typen. Misschien helpt het? Want jeetje, wat is het veel. En je hebt overal wel de klok van horen luiden hè maar waar die klepels allemaal hangen? Geen idee! Het is verdorie dan ook wel een heel carillon hoor, wat ik hoor die klokken wel luiden en nog allemaal tegelijk ook. Ik geef het je te doen, als je mijn leeftijd hebt. En ik ben niet alleen aan het bloggen tussendoor. Ik heb ook wat dingen in huis gedaan, als hoofdlediging. En ik heb mijn ene verslagje van een rollenspel met eerste uitgifte gesprek geschreven. Dat hebben we dinsdag met zijn drietjes gedaan, om en om patiënt, assistent en observator spelend en beoordelend bij elkaar.

Ik doe deze gesprekken al in het echt, zij het dan wel door de telefoon maar nu doe ik ze sinds vorige week ook aan de balie. Snel even info opzoeken want ik weet nog lang niet alles natuurlijk, aan die balie. Was maar waar! Dus dat ging goed en het verslagje ook wel. Ik moet ook nog mijn zelfzorgkaarten aanpassen, meer inkorten. Ik heb een opdracht ingestuurd ook al. En ik heb een heel hoofdstuk goed geleerd, over reuma en alles wat daarbij hoort, inclusief de medicatie die je daarbij kunt en mag gebruiken. Reumatoïde artritis, artrose en jicht, daar weet ik nu wel veel van. Nu nog 11 grote en net zoveel, zo niet meer, informatie bevattende hoofdstukken. Voor woensdagochtend 9 uur even in mijn hoofd krijgen. Zoveel uren hebben mijn dagen toch niet?

Ik moet nu zo even mijn 3e stageopdracht netjes aanpassen. Dan kan Saskia die vrijdag ondertekenen en inscannen. Ik wist niet dat zij dat ook deed trouwens. Want ik moet het dinsdag allemaal meenemen naar school, zodat Tulay, de docente, die kan tekenen ook. Dan moet ik ze scannen, of een foto met je gsm nemen. Die moet ik dan weer uploaden in mijn google drive van school. Met een deelbare link, die ik dan weer naar haar moet sturen. En dán pas, komen ze in het systeem daar bij Capabel. Ik begrijp nu die naam van deze school wel. Je moet behoorlijk capabel zijn om daar een opleiding te kunnen volgen, laat staan er je diploma halen. Al dacht ik eerst dat het iets anders betekende maar daar ben ik al van terug gekomen. Saskia zei ook dat veel apothekers slecht denken over die opleiding maar eh, ik zeg bij deze; als iemand bij Capabel in staat is het officiële landelijke examen te halen, dan is die persoon zo CAPABEL als de pest! Die moet je juist in huis halen! Just sayin’…

Verder over mijn leren. Ik heb ook nog een heel klein mini tabelletje zitten maken, met alle medicijnen en hun stofnamen en merknamen en soorten per groep. Die print ik straks ook uit. Kortom, ik ben al vanaf de ochtend 7 uur bezig. En ik heb het er maar druk mee en ik ben nog lang en lang niet klaar. Ik heb wel opgezocht, wanneer ik weer toetsen heb en de stage dagen daarvoor, ga ik vast vrij vragen. Ondertussen onweert het hier steeds ook. Wat een honden weer zeg, niet normaal. Ik ga niet naar buiten hoor, ik ben niet eens aangekleed. Ik ben lekker in pyjama blijven lopen. Ik had het zo koud gisteren, dat ik nu in mijn -20 graden met storm, wind en regen pyjama rond loop. Lekker warm!

Ik heb zoveel te doen nog, dat ik af en toe niet meer weet wat ik nou ook alweer ging doen maar ja, dat is ook niet zo gek zo. Oh ja, ik heb ook nog plek gemaakt voor mijn laptop hier bij mijn bureau. Nu is mijn eettafel weer lekker opgeruimd. Ik kon er niet meer tegen. Wat art-spullen ergens anders gezet en hier ook ruimte gemaakt voor mijn boeken en schriften en een ladekast leeg gemaakt en hier ook neergezet. Daar kon dan weer mijn laptop mooi op. Die trolley in het zijkamertje, die is alleen voor dinsdag dus die kan de rest van de week weg. Maandagavond even inpakken en dinsdagmiddag weer weg ermee. Lekker opgeruimd.

In blok 2 van deze studie ga ik het ook anders aanpakken. Wat ik nu zit te doen bij de hoofdstukken, ga ik dan gelijk doen, zodra we ze moeten lezen. Dan kan ik tegen de tijd van mijn toetsen, de uittreksels doornemen. Lijkt me handiger dan ik nu heb gedaan. Het was ook zo lang geleden, ik had er niet echt meer een idee van. Nu wel. Daarom wordt het een beetje aanpakken. Volgende week al gelijk aan de stageopdrachten van het volgende blok gaan beginnen. Er zitten erbij, die veel tijd vragen. Je kan het maar gedaan hebben. En in de vakantie kijken hoeveel toetsen ik al kan maken voor de generieke vakken. Het zal wel soepeler gaan ook, omdat je er toch een soort van ritme in zal gaan krijgen.

Alleen het verdriet, dat stop ik erg ver weg. Zover ik kan, omdat ik anders niet kan functioneren en dat kan nou eenmaal niet. Die luxe heb ik gewoon niet. Dat kan ik me niet veroorloven want de katten rekenen op mij. Anders had alles er heel anders uitgezien. Al moet ik ze misschien eens even vriendelijk maar streng toespreken. Want ik weet niet waar ze mee bezig zijn hoor, maar de laatste paar nachten zijn ze zo onrustig als ik weet niet wat. Niet te doen is het hier dan. Een paar avonden geleden, vlak voordat ik wilde gaan slapen, hoorde ik ook nog eens allerlei geluiden. Hadden ze zo een map uit de kast getrokken.

Eh? Hallo?! Heren! Aurora was er niet bij namelijk. Al kwam ze later wel even kijken wat er nou allemaal te doen was hier beneden. Ja, als ik dát toch eens wist! Het leek erop dat ze het een of andere insect achterna zaten. Alleen was het vast een Hans Klok-vlieg want ik zag het beest niet. Al zag ik wel al te goed hun reacties. Dan zat er weer eentje bovenop de kast. Oké dat gebeurt wel eens meer, als ze muisjes horen, die tussen de plafonds zitten. Maar dit was anders. Ook zat er dan weer eentje bij de tv naar de muur te staren. Ik ben zelfs verschillende brillen op gaan zetten want ik wilde zien of ik iets gemist had.

Ik kon toch echt niets vinden. Hoe hard ik ook mijn best deed. Maar ze bleven er wel tot diep in de nacht mee doorgaan. Ik werd er ook steeds wakker van. Toch heb ik niets kunnen vinden en eigenlijk doen ze nog steeds een beetje raar. Het is elke keer als het donker is geworden. Ik ben best kippig hoor maar ik zou ondertussen toch ook wel iets moeten zien dan? Maar tot nu toe heb ik die mazzel niet gehad. Dus of het echt iets is, waar ze achterheen gaan, ik durf het niet te zeggen. Zolang ik dat zelf niet zie, heb ik er geen antwoord op.

Ik had ze net hier eten gegeven en ik zat naar ze te kijken. Ook om een beetje in de gaten te houden, dat ze niet Aurora wegjagen bij haar bakje eten. Dat durven die 2 jongsten wel. Zie ik ze lekker smikkelen, Moonlight wilde al op de aanrecht eten, ook goed. En Aurora staat een stukje verder, ze verdragen elkaar echt niet zo goed en het slechtst tussen Skylar en haar. Met Rainbow begint ze een klein beetje iets op te bouwen. Dat had ik een paar maanden geleden ook niet durven denken dus er is nog hoop voor haar en Skylar. Ik geef nooit iets op, ook niet de hoop op een band tussen de vier skatjes. En dat gaat echt een keer gebeuren.

Ik zie Skylar opeens uit het bakje van Rainbow gaan eten. Ik wilde er net iets van zeggen maar toen at Rainbow lekker verder uit het bakje van Skylar. Ze zijn inhalig, maar ze zijn er niet slim in. Even later herhaalt zich dit, geen gezicht. Ik moest erg lachen om hun rare gedrag. En uiteindelijk schieten ze er geen van allen iets mee op. Ga ze dat maar eens uitleggen, dat geloven ze toch niet. Het is een lekker stel bij elkaar. Gelukkig maar want zonder hen zou ik niets zijn. Samen met mijn gevoel voor humor, dragen ze me door mijn diepste dalen en daar ben ik ze enorm dankbaar voor. Mijn vier hartjes, hier thuis. Sunshine tel ik pas mee, als hij weer thuis is later. Dat is zijn eigen schuld. Stomme kattenkop. Op de foto’s mijn Aurora, liefkozend door mij Roortje genoemd, in beeld met waar ik het gisteren over had… Is ze niet schattig?