18. nov, 2019

Drie jaar en 173 dagen zonder Sunshine

Als ik even pauze neem, of net uit mijn werk kom, of stage dan, dan typ ik even de blogs verder. Omdat ik wat voor loop hoef ik er geen kwartier aan te werken ook. Gewoon af en toe paar zinnetjes en dan komt het ook wel goed. Nu ik dit schrijf is het donderdagavond. Kan je nagaan! Maar ja, ik heb dan ook geen tijd dat ik ademhaal tot woensdag na de toets. Dat ga ik ook anders aanpakken. Ik heb mijn 3e stageopdracht klaargelegd vandaag. Vrijdag zie ik Saskia, de apotheker en dan kan ze hem inscannen. Dan kunnen ze dinsdag allemaal mee naar school, zodat ze ook daar in het systeem gezet kunnen worden. Dan moet de docente ze eerst hebben getekend. Dan kan ik er een foto van nemen en uploaden.

Ik heb ook gelijk uitgezocht, wanneer ik nog meer toetsen heb, en dan wil ik die dagen stage daarvoor vrij. Dat scheelt me dan een heleboel stress. Zo blond ben ik nou ook weer niet. Dan verzin ik iets efficiënts. En ook heb ik de 27e december vrij gevraagd, en de 2e en 3e januari. Want dan heb ik even een weekje of anderhalf tijd om bij te komen. Kan ik ondertussen vast van alles voor school doen en kom ik niet zo in de knel als nu, met die toets. De 20e februari heb ik de 2e namelijk alweer. En dan in mei en in juli nog ergens eentje. Voor allemaal de week ervoor vrij gevraagd. Dat ik voorloop qua aantal uren stage, is dus erg fijn nu. Dan heb je wat meer speling.

Even heel iets anders over telefoons en updates. Ik heb nu ook weer Samsung en daar blijf ik ook wel bij. Heerlijke toestellen vind ik dat en ondertussen kan je er mee lezen en schrijven. Letterlijk en figuurlijk. Maar sinds ik dit toestel heb, sinds augustus, gedragen de updates zich opeens anders. Die schuif ik altijd naar de nacht, want ze duren altijd nogal even. Vorige keer was mijn toestel daardoor uitgegaan en had ik me totaal verslapen. Dat was toen niet erg, want ik was vrij. Maar donderdag werd ik ook veel te laat wakker door hetzelfde euvel! Wat is dat voor raars? Het is in elk geval al de 2e keer achter elkaar. Dat doe ik dus niet meer zo, als ik weet dat de wekker zal gaan de volgende dag.

Ik heb me weer wezenloos moeten haasten en ik kwam precies om 8 uur binnen zetten. Daar hou ik niet van, van haasten. Heel je dag is meestal verpest. En toen ik voor de deur parkeerde, besefte ik dat ik mijn mapje met papieren en mijn gsm niet bij me had! Serieus?! Alweer?! Ik vond mezelf zo niet leuk meer! Als ik mezelf een schop onder mijn kont had kunnen geven, dan had ik dat gedaan. Nu had ik geen zin in gekneusde enkels, dus hield ik het maar bij mopperen. Toen Tessa het hoorde, moest ze lachen. Het irritantste was nog, dat ik op telefoon zit te wachten, van de opticien. Die zou dinsdag al bellen en ik heb die bril op stage echt wel nodig. Ik ben zo blind als een mol. Straks moeten ze voor mij etiketten in braille gaan printen. Ik lees al hele spannende verhalen op van die maanzaadbolletjes.

Nee, zonder dollen, ik zou ik mijn pauze even heen en weer gaan. Het is 10 minuten rijden, 10 terug en 10 om naar boven te rennen, katten te knuffelen en telefoon te pakken. Moet kunnen. Ja. Dat dacht ik dan. Want heel het verkeer zat vast, richting Vlaardingen, bij Schiedam al. Die tien minuten van de ochtend, waar het trouwens ook erg druk is, was wel even andere koek. Maar het blijkt dat al die grote vrachtwagens, waardoor ik in de knel kwam, juist dan richting Maassluis rijden of zo. Je moet het maar weten. Dat doe ik nu dan ook. Nooit meer tussen de middag telefoon halen. Gewoon nooit meer vergeten. Maar ja, zulke dingen vergeten is zo erg nog niet.

Dinsdag was ik de timer van de etensbakjes vergeten op ‘on’ te zetten. Daarom had Rain geen lunch gekregen en heb ik er tranen met tuiten om gehuild. Dan voel ik me zo’n slechte kattenmoeder, ik heb hem half beurs geknuffeld. Dat vond hij ook al niet zo leuk. Ik ben te gepreoccupeerd, om het maar eens netjes te zeggen. Dan krijg je dat soort dingen en dat maakt het er dan ook niet echt beter op. Van mij mag dit jaar zo in ene keer voorbij zijn. Dat ik morgenochtend wakker word, ergens in oktober 2020. En dat ik dan lekker naar mijn vaste baan moet begeven. Was het maar zo’n feest. Ik denk dat ik dan pas weer een beetje normaal zal kunnen functioneren. Alhoewel, dat is geloof ik ook al meer dan 40 jaar geleden. Of misschien was het zelfs wel nooit normaal. Ik zal er maar niet op rekenen dan hè? Tja.

Morgen weer naar stage, hopelijk krijg ik die 27e ook vrij. Dat is op een vrijdag. De 2e kerstdag valt op de donderdag, die 26e en dan moet ik alleen voor die vrijdag erheen. Er is wel gezegd dat er in december niemand vrij mag, maar ik neem aan dat dit geldt van voor de kerst en niet erna. Dat hoor ik vrijdag dan wel, of ik dat goed gegokt heb. Het is niet dat ik moet uitrusten van de kerstdrukte. Ik ben toch alleen, beide dagen. Maar goed, dan kan ik net zo goed die vrijdag ook thuis blijven. Gewoon om extra te leren en om een schilderij te maken of zo. Daar heb ik me toch een behoefte aan maar geen seconde voor achter de hand. Het is even niet anders maar mijn vingers kriebelen om iets te maken. Helaas, geen tijd.

Het zal wel weer komen. Oh mocht ik toch wakker worden in 2020 morgen, dat lijkt me wel wat, om heel erg veel redenen. Toch, het zal niet gebeuren en zal ik er weer gewoon helemaal doorheen moeten. Net zoals met alle moeilijke periodes is gebeurd. Je zou er bijna aan gaan wennen. Alleen dat doe je niet. Oud en nieuw zit ik ook al jaren alleen, maar dat blijft ook zo want ik blijf bij de katten. Maar al zou ik dat niet willen, zou ik ook alleen zijn hoor. Dat ben ik ondertussen al gewend. Vroeger met Sam en Casper moest het wel, die waren als de dood voor vuurwerk. En daarom nam ik me bij Sunshine en Moonlight voor, dit niet te laten gebeuren.

En ik heb me toch een super bijzondere oud en nieuw gehad, van 2015 op 2016! Met mijn 2 kittens op de bank zat ik. Met zijn drietjes na elkaar. Want na aanvankelijk wat te zijn geschrokken, kwam de durfal Sunshine toch maar bij mij liggen. En waar Sunshine was, daar was ook Moonlight. Eigenlijk net zoals in de kosmos. En dus lagen ze tegen me aan, allebei aan een kant. En toen kregen we prachtig siervuurwerk te zien, van het grote feest dat er altijd is in Rotterdam Centrum, bij de Erasmusbrug en van de buren. En daar zaten we alle drie van te genieten. Zo’n bijzondere avond was het, zo met zijn drietjes. Daar heb ik die oud en nieuw erna, huilend aan terug zitten denken. Met Sunshine nog steeds vermist sinds eind mei, mijn moeder terminaal ondertussen ook nog.

Ja, je zou van minder een traantje wegpinken. Maar Moonlight had wel het jaar ervoor geleerd niet bang te zijn. En Aurora, die was al helemaal niet bang van de knallen. Mijn verdriet kwam niet alleen omdat ik terug keek naar het jaar ervoor, met mijn 2 jongens. Nee, ik wist dat ergens Sunshine rondliep, in de kou en misschien wel doodsbang voor die harde knallen, zo dichtbij. Zonder dat hij door mij beschermd en geliefd op de bank kon zitten. Het brak mijn hart voor de zoveelste keer dat jaar. Die momenten vergeet ik nooit meer, die zitten in mijn ziel gegrift en hebben daar hun eigen patroon op afgezet.

En nu net, weer zo’n harde ‘het-is-oorlog-Libanon-Halleluja’ knal, ik schrik me wezenloos. Aurora ligt in het kozijn, de vloer trilt, mijn hart staat stil en de gaten worden in mijn been geslagen, maar zij verblikt of verbloost niet. Moonlight daarentegen, die toevallig lekker tegen me aan ligt, zette even alle 10 de nagels van zijn voorpoten in mijn been. Nadat de eerste schrik is weggeëbd, en hij ziet dat Aurora er nog steeds ligt, springt hij weer terug bij mij op de bank. Alles lijkt weer hetzelfde als een paar seconden geleden. Behalve dan die stuk of zes brandende gaten in mijn been. Au.

Rainbow vindt het vuurwerk best wel een beetje eng en Skylar ook wel. Ze komen altijd snel weer terug vanwaar ze naartoe zijn gehold. Maar panisch, zoals Sam en Casper ooit waren, nee, dat nou ook niet weer. Het is meer van ‘jeetje was is dat nou?! ‘Moonlight kan zelfs van zijn eigen schaduw schrikken, niet gek dan bij zo’n knal. Het is vooral zaak om zelf te doen, alsof er helemaal niets raars is aan zo’n trommelvlies scheurende knal. Ik probeer geen spier te vertrekken, als het gebeurt. Alleen mijn linker oog heeft een tikje maar de rest heb ik onder controle hoor. Nee joh gekkies, niets ergs of niets engs. Gewoon normaal blijven doen wat je deed. Niks aan het handje hoor, dat hoort zo rond deze tijd van het jaar… Het blijkt hier toch echt te werken.