19. nov, 2019

Drie jaar en 174 dagen zonder Sunshine

Ik heb alles geregeld, de apotheker zou kijken voor die 27e december, maar waarschijnlijk krijg ik die wel vrij. De 2e en 3e van januari in elk geval wel. Dan kan ik even bij komen van wat denk ik wel een erg eenzame en emotionele kerst zal gaan worden. Ik hoef niet zielig gevonden te worden. Ik kan dat wel aan. Ik heb er al vele achter de rug hoor, trouwens. En op de één of andere manier blijf ik ze houden. Een aantal jaren heb ik het erg leuk gehad met de kerst maar ook dat is nu helemaal voorbij. Ik vraag me af of ik ooit nog een keer een echt gelukkige kerst mag hebben. Iets wat ik me bijna elk jaar afvraag. Ik geef namelijk niet snel iets op en dus dat dan ook maar niet.

Ik heb ook vast de stagedagen, die voor mijn toetsen vallen volgend jaar, ook al vrij gevraagd. En de drie weken dat er geen school is in de laatste 2 weken van juli en de 1e van augustus. Het kan maar vaststaan, als je het toch al weet.
Ik loop behoorlijk voor met mijn hoeveelheid stage-uren. Ik moet er volgende week eigenlijk 144 hebben. Ik heb er dan al 249. Dat is even 105 uren meer dan gevraagd. Maar dat geeft niet, het geeft me nu de ruimte om lekker vrij te kunnen vragen, zonder dat ik het dan in moet komen halen of zo. Daarom durfde ik ook vrij te vragen voor dezelfde middag nog. Maar dat kwam ook omdat Fatima er ook was, ik dacht, als de bezorger, die ook altijd meehelpt met mandjes medicijnen pakken, gewoon blijft, dan is er niemand minder dan normaal. Je loopt elkaar al snel in de weg bij zo’n grote apotheek. Daar ben ik al achter.

Saskia zei dat ze het aan zou kijken, lag eraan of het druk was of niet. En druk was het. Aan de balie gaat het steeds beter. Het aanschrijven heb ik nog echt geen snelheid in, het is dan ook best lastig en ik ben er nog te onzeker in. Bang dat ik iemand hartstikke dood laat gaan, als ik iets verkeerd doe. Ik wil echt geen karma op mijn hals halen. Ik ben een beetje erg klaar met dit hele oorzaak en gevolg leven van mij. Opzouten nu, het wordt tijd voor eens iets zoets en liefs. En als dat hier niet kan, door welke oorzaak dan ook, dan graag boven en daar ook blijven. Ik heb het wel gezien hier. Dat zeg ik nu en als het gaat zoals altijd, dan mag ik boven blijven en zal ik smeken nog een keertje te mogen. Zo werkt dat bij mij. Maar dat geeft niet, voor nu heb ik het gehad daarmee. Geen karma voor mij, dus extra voorzichtig zijn met van alles. Dat helpt.

Ik vind die ouwetjes ook zo lief altijd. Ik zie er nu opeens net zoveel hulpeloosheid in, als bij een klein kind. Misschien omdat het mijn voorland is dat met rasse schreden naderbij komt? Ik weet het niet, ik merk het alleen. Het ontroert me ook een soort van. Het hulpeloze en de eenzaamheid zijn vaak goed te zien. Even een klein praatje doet al wonderen. Of even je nood klagen. Zoals die meneer van bijna 80, met een zieke vrouw. Hij doet alles zelf maar nu was ze gevallen van bed, toen ze naar de po moest. Een nare breuk boven haar enkel, zwaar gelovig en nu toch euthanasie overwegend. Geheel tegen haar geloof in, zo zwaar zal ze het hebben. En hij kan het ook allemaal niet meer zo, lichamelijk gezien zeker niet. En dat kan ons allemaal zomaar overkomen.

Daar sta ik dan even bij stil. En ik ben ook  helemaal alleen ook nog straks. Geen mens die mij uit of in mijn bed komt helpen. Dus ja, dat is best een eng en naar vooruitzicht. Alleen zijn is geen probleem. Ook al zou ik het liever anders zien, ik kan erg goed alleen zijn. Ik heb alleen de laatste jaren ietsje teveel voor mijn kiezen gehad, dat ik nu weet hoe dat straks dan zal gaan. Als je het echt niet meer zelf kan. Toen met mijn beenoperatie, was het maar 6 maanden afzien. Dat ging over en daarna kon ik zelf alles weer in gaan lopen halen, en dat soort dingen. Maar wat, als het nooit meer over zal gaan? Wat dan? Dat speelt toch wel eens door mijn hoofd. Zeker na mijn ziekte en die operatie ervoor. Zeker nu je er, door het werk dat je doet, veel vaker mee geconfronteerd wordt.

Wat aan de balie mogen werken al niet met je doet. Fijn ook dat Saskia alles zo fijn uitlegt. Dan begrijp je ook hoe en wat, bij bepaalde dingen. Al maakt ze me licht nerveus als ze achter me komt staan, toch vind ik het prettig om direct feedback te krijgen. Dan ga je helemaal als een speer. Mijn stageopdracht had ze nog niet in gescand, wel ingevuld. Ik mocht om kwart over 2 weg, zeg maar iets meer dan 3 uur eerder. Dat was heel fijn, ik dacht gelijk slim te zijn en de boodschapjes van zaterdag te gaan halen gelijk. Ja, alleen is het weer overal afgesloten door wegwerkzaamheden. Verdorie zeg, die wegen mogen wel met goud bekleed zijn ondertussen! In elk geval, moest ik zowat via Amsterdam! En allemaal van die beslissingen waardoor ik nog verder van huis of in elk geval mijn doel kwam. Ja, wist ik veel. Ik reed van de ene afzetting naar de andere. Uiteindelijk is het wel gelukt. Je moet alleen niet vragen hoe.

Als je denkt, zonde van die tijd, die is nu verspild, nee zeker niet. Anders had ik dat vandaag gehad. Nu heb ik toch 2 flinke hoofdstukken gedaan, het is nu namelijk zaterdag de 16e, als ik dit schrijf. Ik moet er nog eentje maar ik ben zo suf als een konijn. Ik ben wel even klaar nu. Tussendoor wat huishoudelijke klusjes gedaan. Morgen alleen nog stofzuigen en dweilen hier. Ook tussendoor. Ik ga om 7 uur weer beginnen. Ik zag dat die andere hoofdstukken een stuk dunner waren. Dus ik heb mijn planning aangepast. Morgen 4 waarvan 3 dun zijn. Echt moeilijk vind ik de stof niet, waarschijnlijk omdat het me totaal boeit. Het is alleen erg veel. Ik ben er ook achter, dat heel veel gewoon logisch nadenken is en dat levenservaring toch echt wel een enorme plus is. Zeker bij leren ook.

Ik begrijp best, dat ik deze studie, 30 jaar geleden vreselijk moeilijk zou hebben gevonden. Toen had ik zoveel geduld en begrip niet. Of de fascinatie wel maar stukken minder. Het is eigenlijk allemaal heel simpel. Machtig mooi, zoals het menselijk lichaam functioneert. Maar ook weer zo ontzettend logisch. Net als met de hele schepping. En zo ben ik, zoals altijd weer terug bij mijn boeken. Mijn ‘bijbels’ als ik van religie zou houden. Dat doe ik niet, dus heb ik het altijd over DE boeken. Want ook daarin is alles zo logisch, eens je het ziet. Als je begrijpt waarom en hoe dingen in elkaar steken, oh dan is het toch zo simpel. Dat moet je alleen gewoon eerst van binnen hebben zitten. Dat gebeurt vanzelf, door leren, door groei en dan hetzelfde weer met een andere blik bekijken en zo dus weer ervan leren. Zo groeit kennis, en bij mij zit er al veel en dat kan ik toepassen. Zowel over de boeken maar ook nu weer, op school. Zo simpel en toch zo bijzonder eigenlijk ook weer.

Studeren met katten is nog steeds niet makkelijk. Ze doen het nu alle vier. Alsof ze elkaar opstoken, of zo. Het kan haast niet anders. Ik zei tegen Rainbow dat ik het helemaal niet aardig van hem vond en dat ik hem anders geen lieve Rainbow meer zou vinden. Zie ik opeens fel licht, en een regenboog buiten verschijnt. Ja, duh! Binnen had echt raar geweest… Ik heb er een foto van genomen, ja van alles wel. Maar van die regenboog een foto nemen was nog niet zo makkelijk als het leek. Want die leek weg te verbleken of zo. Het ziet er in elk geval veel vager uit dan in het echt, met zijn schitterende kleuren. Volgens mij, als ik goed kijk, moet ik voor die pot met goud in het Sparta Stadion, hierachter zijn. Misschien even een schepje kopen van de week…