21. nov, 2019

Drie jaar en 176 dagen zonder Sunshine

Maandagmorgen was ik nodig om even iemand te troosten. Iemand die ik hoog heb staan en waar ik een connectie mee heb. Wij vertellen elkaar wel eens meer de wat diepere dingen uit ons leven en nu had ze even wat bemoedigende woorden nodig. Haar zusje, zou vanaf vandaag beginnen met palliatieve sedatie. Ze is erg ziek en heeft veel pijn. Net als mijn moeder, pancreaskanker. En ja, ik weet hoe dubbel het voelt. Zeker als je de kosmische wetten kent. Je wéét waar ze naartoe gaan en dat het daar echt veel beter is maar ja. Je wil ze niet kwijt. Ik weet dat ik niet veel kan doen voor haar, dan behalve luisteren en proberen de juiste woorden te vinden. Sommig verdriet zal je doorheen moeten, meer kan je dan niet doen.

Waarom ik dit vertel? Omdat ik, op het moment dat ik me weer naar het heden terug breng, want dan gaan je gedachten eventjes terug naar 2017 en die tijd met ma, kijk ik op mijn schrift. Wat heb ik net opgeschreven? Ja juist, palliatieve zorg. Bijna net zo’n situatie als vorige zaterdag bij die vriend met het hartinfarct. Ik stuur het naar mijn broer. Zo van, wat willen ze me duidelijk maken daarboven? Hij vond het net zo bizar als ik het vond. Maar hij had ook nog iets, misschien nog wel meer bizar. Een collega had hem een berichtje gestuurd en dat begon met “WTF Ben?!” Ben viel zelf ook bijna van zijn stoel af van verbazing! Want kijken naar de foto die deze collega hem stuurde, leek hij naar zichzelf te kijken.

Het is dat je weet dat hij het onmogelijk kan zijn maar anders zou je je af gaan vragen wat hij aan het uitspoken is. Ik ben ook ooit op een foto gestuit, die precies mijn broer leek maar niet zo griezelig hetzelfde als bij deze foto. Inclusief hoe mijn broer kan kijken, gewoon alles! Zo zitten wij de laatste maanden al in een raar soort synchroniciteit ook. Hij heeft het heel sterk en ik ook. Die ochtend schreef ik net het woordje ‘middelen’ op en dan hoor ik iemand op tv tegelijkertijd datzelfde woord zeggen. Je gaat er wel aan wennen hoor maar het blijft iets verbazingwekkends. Dit moet toch iets te vertellen hebben? Of gewoon voor de leuk? Dat lijkt me niet.

Wat er dan wel aan de hand is? Ik heb geen idee, net zoals die vogeltjes die me maar in mijn armen komen vliegen. Dat is toch ook niet normaal. Oké voor Robin heb ik behoorlijk moeite moeten doen maar toch was hij erg rustig. En bij de laatste, Peter Pimpelmees, die pakte ik vast, ik voelde zijn hartje razen en ik praat tegen hem en ik voel hem rustig worden. Ik weet dat ik altijd goed ben voor dieren hoor, maar dit is overdreven toch? Toch is het echt zo. En ik ben zo’n lomperd dat ik absoluut niet snap wat ik ermee moet, mocht het zo wel zijn. Nee, ik ben blonT, ik moet het zwart op wit en in drievoud aangetekend opgestuurd krijgen, anders snap ik je gewoon niet. Laat ik het daar maar op houden.

Verder was ik maandag klaar met het grote boek, en moest ik nog 1 hoofdstuk uit fysiologie en anatomie. Het is een vreselijk groot hoofdstuk, die spijsvertering. Maar ik had gewoon geen puf meer. Volgens mijn klasgenoten is het dinsdag niet echt les, dus ik heb me voorgenomen, om dat laatste hoofdstuk dan maar daar te leren. Ik kan me goed afzonderen en concentreren. Daar kwamen ze vorige keer wel achter. Toen moesten ze me gewoon een duwtje geven, ik zat met mijn neus en mijn totale bewustzijn in mijn laptop, te leren. Dat kan ik echt. Met lezen is dat ook zo, alsof ik er middenin zit en het beleef. En dan hoor ik niks, al stort de wereld om me heen in.

Ik kan wat dat betreft erg goed mijn focus ergens op richten. Alleen zijn er omstandigheden waarin dat niet lukt. Lukt het wel, ja dan heb ik er profijt van. Dinsdag dan maar erg mijn best doen. Mijn nieuwe bril mee. Die ben ik namelijk op gaan halen, tenminste, de eerste twee. Eerst even kijken of ik aan de multifocale glazen kan wennen. En dat is inderdaad even lastig. Hij is dus voor veraf én dichtbij en ook nog eens voor de pc. En ik merk, zoals de aardige meneer van Pearl al zei, dat je even moet vinden waar en hoe het beeld het scherpst wordt voor jezelf. Ik heb ook steeds de neiging om hem af te doen om iets van dichtbij beter te kunnen zien maar dat is niet meer nodig.

Alleen toen ik vanmiddag verder ging met die tabellen met medicatie maken, raakte ik er even van in de war. Dan word je ook een beetje misselijk. Ik moet een klein beetje langs de onderrand kijken, dan is het op de pc goed duidelijk nu. En als ik rechtdoor en omhoog kijk, dan is het in de verte goed duidelijk. En als ik mijn hoofd buig om te gaan lezen, en ook echt die onderrand pak, dan is het goed te lezen allemaal. Maar er zijn natuurlijk overgangen in en dat maakt het een beetje duizelingwekkend. Dat moet dus gaan wennen met een week of 2 en daar heb ik ‘garantie’ op. Went het niet, dan kan ik ‘normale’ glazen krijgen. Went het wel, dan kan ik een seintje geven en wordt bril 2 ook in orde gemaakt.

Dan heb ik voor in de auto dus ook een bril mee, maar dat zijn alleen glazen voor veraf, maar dan wel met van die gele glazen, voor de avond/nacht. Als het donker is dus. Want ik ben een beetje veel nachtblind. En vooral als het regent ben ik niet blij als ik moet autorijden. Ik had zo’n overzetbril, en dat hielp wel natuurlijk, over mijn bril heen die ik altijd alleen maar op had bij het rijden. Alleen dat wordt dan best wel zwaar en dan krijg je pijn in je oren. Daarom heb ik er nu zo eentje bij laten maken. En het leuke is, het is een lila bril! Past precies bij mijn lila autootje. Dat heb ik even mooi geregeld zo. Nu nog allemaal lila outfits…

Nee hoor, ik ben niet gek. Of wel maar toch doe ik dat niet. Ik moest van de week even aangeven welke van de 3 brillen ik als eerste klaar wilde hebben. Ik denken, zegt hij; ‘zal ik 1 van die Armani’s doen?’ Huh? Ik hou helemaal niet van dure merken om de dure merken. Dan stuur ik liever nog dat extra geld naar een goed doel. Maar blijkbaar, als het nergens op staat, kies ik er dan toch voor. Nou ja, ik wist het niet hoor. Ik ben gewoon een zeikerd en ik keek alleen naar wat wel en niet leuk stond. Ik ben dan ook weer niet zo, dat ik ze niet meer wil. Het is gelukkig niet met een merkje te zien, dat vind ik echt niet fijn. Maar ze staan leuk en daar ging het mij om.

Ik ga net even helemaal uit mijn plaat tegen Skylar. Hij viel Aurora aan, terwijl ze heerlijk lag te slapen in een mandje. Kijk, elkaar niet mogen, oké, dat is niet anders. Elkaar maar net tolereren, ik zou het liever anders zien. Maar zomaar aanvallen, terwijl ze niets doet om het uit te lokken of te verdienen, wat trouwens nooit kan. Nee, dat vind ik te ver gaan. Dus ik ben hem achterna gegaan en dat vindt hij niet zo prettig. Ik ging echt even tekeer tegen hem en hij zat me met grote bange ogen aan te kijken. Ja, als je het maar weet, darm! Dat mág gewoon niet, klaar, en ik wil het ook niet meer zien. Nu is het voor voorlopig weer even over, als ik er ben tenminste. Wat ze doen als ik hele dagen weg ben, ik hoop niets of iets wat liever is.

Het is alweer bijna bij achten. Ik ga de boel afsluiten hier. Daarna moet ik de bakken gaan doen, heb ik geen tijd voor gehad nog en doe ik normaal in de ochtend. Even een switch dan maar. Daarna trolley inpakken en zorgen dat alles klaar is voor morgen, wat dus nu dinsdag is maar ik plaats dit op donderdag. Kan ik op school dat laatste hoofdstuk misschien wel doen. Mocht  het lukken ook de rest van de hoorcolleges nog. Maar dat kan ook dinsdagavond nog en woensdagochtend moet ik om 8 uur weg. Kan ik zo nog even 1,5 uur iets doen als ik vroeg opsta, zoals altijd. Zo niet dan even relaxen. Pff, zal blij zijn als het woensdag na half elf is. Dan is dat al achter de rug. Komende toetsen ben ik de stagedagen ervoor vrij. Dat helpt wel goed mee, 2 dagen extra studeertijd. Dat gaat helemaal goed komen in blok 2. Ja, ik heb er alweer 12 weken opzitten, 10e les is het dinsdag. Met een introductieweek en een vakantieweek, zijn dat er 12. Time flies when you’re learning stuff…