24. nov, 2019

Drie jaar en 179 dagen zonder Sunshine

Ik zat van de week precies het laatste woord van mijn blog te typen, de punt moest alleen nog. Hé, de bel! Dat was de postbode. En weer zo’n rare toevalligheid, ik heb het over Sinterklaas en er zit een cadeautje bij mijn bestelling. Het waren een Sint en Piet, verklede muisjes, als speeltjes voor de kat. Leuk! Dat mag ook wel, met die hoeveelheden die ik elke maand bestel. Maar toch leuk! Ik heb de postbode ook nog even laten lachen. Hij loopt altijd op me te mopperen, als ik begin van de maand weer voor de hele maand bestel voor de cits. Dat zijn echt hele zware dozen, van soms wel 30 kg per stuk. En daar zijn bezorgers niet blij mee. Zeker niet als de ontvanger, zoals ik, 3 hoog woont.

Dat is gewoon goedkoper, dat weet hij ook wel, al heb ik het hem toch een keertje uitgelegd. Maar toch, hij helpt me altijd en komt de echt zware dozen voor mij boven brengen. Hij is een tijdje weggeweest uit deze buurt maar nu is hij hier gelukkig weer terug, want ik ben heel blij met he4m. Daarom ben ik niet zo blij als er een andere bezorger wordt geregeld. Soms komt het uit Duitsland, waar het moederbedrijf van Zooplus zit en dan komen de pakketten met DHL. Ietje minder, met hun rare regels hier. Gelukkig kwam dit pakket met PostNL. Want met die DPD ben ik al helemaal niet blij, zoals ik vorige keer die zware doos bij een ophaalpunt moest gaan halen. Helemaal niks was dat.

Ik wist dat er een grote doos zou zijn weer. Het is meer een onhandig groot ding dan dat het wat weegt. Ik had een nieuwe kattenbak besteld, dus ik wist dat het daarom een grote doos zou zijn maar die niet zoveel zou wegen. Ik hoopte dat hij met PostNL zou komen, zodat de vaste bezorger al zou mopperen als hij de doos zou zien staan. Hij zou aangenaam verrast zijn als hij hem op zou pakken. Toen hij de trap opkwam deed hij net alsof de doos loeizwaar was. Zuchtend en steunend liep hij de trap op. Ik schoot in de lach!  Ik zei hem dat hij zich niet zo moest aanstellen, dat het eigenlijk een heel klein doosje was, maar dat ik het speciaal voor hem in zo’n grote doos had laten stoppen om hem te laten schrikken.

Hij moest heel hard lachen en zei dat mijn grap inderdaad geslaagd was. Hij had gedacht; ‘verdorie, ze is weer bezig hoor!’ En omdat hij een zware doos verwacht had, vloog deze haast door de lucht, door de verrassing over hoe licht hij was. We hadden er allebei lol om. Begin december gaat hij weer op me mopperen hoor, dat staat al vast, als het eten voor de cits en het kattengrit weer komen. Maar toch, als hij er is om te bezorgen, brengt hij de zwaarste altijd braaf maar mopperend boven. Ik ben blij met mijn bezorger. Die vaste mensen, dat werkt echt 1000 x beter dan in de zomer al die vakantiekrachten die de verantwoordelijkheid van een poffertje hebben. Hopelijk blijft hij dit keer voorlopig mijn pakketten bezorgen en gebruikt Zooplus wat mij betreft alleen maar PostNL. Dat mag dan ook wel een keer gezegd worden. Het is niet alleen maar klagen over bezorgers.

Ik mopper voor de grap, dat vind ik zelf leuk. Niet iedereen heeft dat door, maar dat maakt mij niet zo uit. Maar echt klagen om het klagen, nee dat doe ik niet. Wel als er echt iets te klagen valt, dan doe ik dat wel. Maar het gekke is, niet voor mezelf. Ik werk gewoon 3 jaar lang door met een burn-out. En waarom? Ja, dat moest ik ook uitzoeken op therapie. En met behulp van Stefan, die toen mijn therapeut was, in de geweldige combinatie met PeeT, mijn Paranormaal Therapeute, ben ik toen een heel eind gekomen. Ik was er zelf verbaasd over, wat eruit kwam allemaal hoor. Het geeft in elk geval aan dat ik alleen maar moeilijkheden en last verwacht voor mezelf. Dat hoort er bij, uit ervaring ben ik zo gaan denken. En dan moet je gewoon doorgaan, door werken, van mezelf dan.

Dat is wel heel krom natuurlijk en zo hoort het ook niet. Maar volgens mij ben ik al heel jong gaan denken, nou, laat ik maar niets zeggen. En later ben ik het erbij voor lief gaan nemen, normaal gaan vinden. Moeilijk was iets dat zo hoorde te zijn in mijn leven. Net zoals met mijn allergie. Ja, oké, ik heb altijd wel moeten niesen en dat soort dingen. Vaak verstopte neus en dat soort klachten. Ook iets waar ik dan gewoon mee doorliep. Ik vind snel iets kinderachtig. Ja, ook van mezelf. Toen Casper overleed, ook een hartje van een kat van mij, en Sam overbleef, ging die zichzelf wat minder verzorgen. En ik kreeg steeds meer last van jeukende ogen, niesen en benauwdheid.

Alleen telde ik die twee niet bij elkaar op. Ik snapte niet waar ik die allergische reacties van kon krijgen. Nog erger werd het dan, als ik bij Kim kwam. Die had ook een kat, toen nog maar eentje, later ook twee. En soms begon het al als ik nog bij haar was. Mijn neus jeukte dan, alsof er haren overheen lagen en in zaten. En dan begon ik te wrijven, dan werd die neus knalrood en 2 keer zo groot. Later eindigde het dan in een heftige allergische aanval, waar ik dagenlang ziek van was. Ik stikte soms bijna. Maar dat was niet elke keer zo. En dan vergat ik het weer. Soms jeukten mijn ogen zo, dat ik ze kapot wreef zelfs. Maar dan komt het niet in mijn hoofd op, om naar de dokter te gaan of zo. Nee, ik accepteer die moeilijkheid erbij in mijn leven. Alsof ik ze verwelkom of zo.

Ook hoestte ik zo vreselijk altijd. Elke nacht blafte ik als een Zeehond in de kliniek in Pieterburen. Jeetje zeg, niet normaal. Maar ik rookte en daar weet ik het aan. Als ik dan ziek werd, dan was het altijd behoorlijk heftig. Voor dat hoesten naar de dokter gaan? Nou nee hoor, ik rook toch? Zal het daar wel door komen toch? Pas in de korte relatie die ik had, eind 2013 en begin 2014, vond ik het storend. Niet om mij, maar omdat iemand anders er last van had. Hij zei ook dat het niet normaal was en dat ik naar de dokter moest ermee. Ja, dat vind ik dan wel erg, als een ander er last van heeft.

Maar toen gebeurde ook dat rare met mijn been en heb ik daarmee maanden zitten te klooien. Wij waren allang uit elkaar ondertussen. Het duurde nog tot augustus 2014 voor ze er eindelijk achter waren wat het was en werd ik in december geopereerd. Toen liep ik er al meer dan een jaar mee. Nou, na die operatie, ben ik daar ook even behoorlijk zoet mee geweest. Dus dat hoesten en niesen, werd weer net zo gewoon en ik had er ondertussen weer alleen mezelf mee. En op de een of andere manier, vind ik dát niet erg, omdat ik mij niet belangrijk vond. Tot ik in 2015 die Mexicaanse griep kreeg en er een longbeschadiging bij kreeg. Toen moest ik wel naar de longarts want ik stikte bijna.

Wat bleek na een flinke periode van onderzoeken? Ik ben heftig allergisch voor katten. Ja, en ik had er vier ondertussen ook nog eens. Die doe ik natuurlijk never nooit niet weg. Dat zijn mijn levensredders en dan heb ik het liever stikbenauwd dan dat ze weg gaan. Daarom heb ik met de longarts gezocht naar een juiste medicatie met de juiste dosering. Tot mijn grote verbazing hoestte ik helemaal niet meer! Binnen no time was dat over. Dat lag dus helemaal niet aan het roken! Ik had veel en veel eerder om hulp kunnen vragen daarbij. Maar dat kwam gewoon niet in me op! Ik had al die jaren helemaal niet zo hoeven te hoesten en al die nachten wakker te liggen. Maar nee, ik accepteer dat gewoon. Als hij er niets over gezegd had, had het niet eens bij me opgekomen dat ik er iets aan kon doen. Bizar eigenlijk wel.

Ik vind het normaal het zwaar te hebben met van alles. En daarom kon ik ook 3 jaar doorwerken met een burn-out. Tot mijn moeder er niet meer was en mijn lijf vond dat het nu wel genoeg was geweest. En geloof me, dat gun je niemand om dat te hebben, somatisch symptoom stoornis. En je wilt het ook nooit meer terug hebben. Dan ben ik ook nog eens van de ene op de andere dag gestopt met roken, na zo’n 47 jaar. Blijkbaar was ik daar niet eens verslaafd aan, want dat ging zo makkelijk, dat ik het zelf niet snap. Nog steeds niet trouwens! Zelfs dampen doe ik ondertussen ook al niet meer. Moeilijk? Absoluut niet! Daar snap ik dus niets van, ik dacht echt heel erg verslaafd te zijn... 

Ik ga vooruit. Toch merk ik, dat ik het lastig vind om op mezelf te letten. Wat is nou wel en wat is nou niet goed? Want als ik op lichamelijke klachten was gaan letten, dan was ik nooit een 2e stagedag meer naar de apotheek gegaan. Ik lag te huilen van de pijn ’s nachts, na die 1e dag. Daar was mijn, soms te ver gaande, doorzettingsvermogen dan toch wel weer goed voor, want nu gaat het prima. Ja, het is nog steeds geen smooth sailing maar het gaat steeds beter. Er moet ook nog 20 kilo af maar ja, ik kan niet alles tegelijk. Waar moet ik nou wel of niet op letten? Waar moet ik nou wel iets mee doen en waarmee niet? Dat is voor mij gewoon best moeilijk in te schatten. Hopelijk is dat tot mijn pensioen gewoon niet meer nodig. Dat lijkt mij het beste!