25. nov, 2019

Drie jaar en 180 dagen zonder Sunshine

Van de week kreeg ik weer zo’n mailtje, van de makers van het spel ‘Vertel eens’ wat ze ‘Vertellis’ genoemd hebben. Er stond het volgende in: “Ben je iemand die graag alleen tijd doorbrengt of liever met anderen? Door het continu heen en weer bewegen tussen alle eisen en verplichtingen die we in ons leven hebben, lijkt het soms onmogelijk om even helemaal uit te schakelen. Tijd alleen doorbrengen is iets anders dan je alleen voelen. Jezelf toestaan om je zo nu en dan los te maken van je omgeving kan juist zorgen voor een diepere verbinding met anderen op het moment dat je weer aanhaakt. Hoeveel tijd heb jij helemaal alleen gespendeerd de afgelopen week en hoe voelde dit?”

Ik moest er wel even om glimlachen. Ik ben zowat altijd alleen, als het andere mensen zou betreffen natuurlijk. Alleen op dinsdag ben ik tussen de mensen als het school is. Dan op donderdag en vrijdag ben ik tussen de mensen op mijn stageplek. Maar voor de rest? Ben ik op mezelf en de katten aangewezen. Ik heb al vroeg geleerd om alleen te zijn en ik heb daar nu profijt van. Ik kan het heerlijk vinden eerlijk gezegd. En ik denk ook niet, al staat prins Charming himself morgen voor de deur, dat ik nu nog ‘relatie materiaal’ ben. Ik ben al veel te lang alleen. Ik ben veel te veel gewend mijn eigen ding te doen, mijn eigen zin te doen. Ik hoef met niemand rekening te houden met het eten of wat dan ook.

Kook ik niet, dan kook ik niet. Kook ik wel is het ook goed. Ik heb geen verantwoording af te leggen voor wat ik doe of wat ik uitgeef. Ik vind het helemaal goed ook zo. Ondertussen weet ik niet eens meer beter. En het is me gaan bevallen ook. En dan is het wel zo prettig, als je kan genieten van je eigen gezelschap en ik mag mij wel. Ik kan lachen om mijn eigen stomme opmerkingen, ik vind mij best hilarisch af en toe. Ik was eigenlijk vergeten dat ik behoorlijk grappig uit de hoek kan komen. Ik krijg hele lachsalvo’s op school, als ik er iets uitflap, dat voor mij normaal is. Het gaat vanzelf maar ik ben er zelf wel aan gewend. Ja, oké, soms vind ik mij ook wel scherp en schiet ik in de lach. Ik praat in mezelf, met mezelf en ik praat met de katten. Maar dat is niet omdat ik eenzaam, alleen en zielig ben. Helemaal niet zelfs.

Ik was ooit, in een hele slechte relatie, eenzamer dan ik nu ben. Dat is vele malen erger. Als je met iemand samen bent, die jou niets waard vind. Die je mishandelt en maling heeft aan wat jij vindt of voelt. Nee, geef mij dan maar het alleen zijn, dat is veel en veel minder eenzaam dan toen. Ook met andere relaties waarin je jezelf als waardeloos voelt, omdat je zo behandeld wordt, zijn niet goed voor je. Nee, als je alleen bent, dan kan niemand je meer raken. In elk geval niet in je eigen huis. Je moet er in eerste instantie mee leren omgaan. Bovendien wilde ik een jaar of 10 geleden echt wel weer een nieuwe relatie. Ik ben al single sinds 2003. Ik heb wel wat relaties gehad, maar niet meer samengewoond, in die tijd tot en met nu. Daarom noem ik die hele periode toch als single zijnd want in al die tijd, doe ik dus al, wat ik wil. Ga dat maar eens omgooien. En dan maak ik ook nog eens bizar veel mee. En word ik elke keer en van alle kanten op mijn hart getrapt.

Wat denk je? Dan wil je vanzelf niets meer wat het nog erger kan maken. Laat mij maar lekker met rust. Ik vermaak me ondertussen prima in mijn uppie. Waardoor er dan ook nog eens mensen zijn, die denken dat je dan kluizenaar wilt zijn en je niemand meer wilt zien. Dat is een grove misvatting daarover. Dat klopt nou ook weer niet. Maar ja, het feit wil dat ik niemand meer heb. Mijn echte goeie vrienden zitten veel en veel te ver weg. Mijn allerbeste vriendin, waarmee ik af had gesproken, samen de bejaardentehuizen, waar we natuurlijk samen zouden gaan wonen, op zijn kop te zetten, had het lef niet ouder te worden dan 41. Ik ben nog boos op haar! Dat weet ze heus wel. Dus eigenlijk zie ik, buiten de mensen op stage en de mensen op school, helemaal niemand. En ook daar ga je mee leren leven. Het is nou eenmaal niet anders. Maar een relatie? Ik zoek er niet eens meer naar. Ik kreeg wat opmerkingen bij de foto van school, met die anatomische pop, met van die losse organen, waar ik het hart uit gehaald had. En toen had ik echt zoiets van, nee joh, ik moet er niet aan denken!

Wat ik wel mis is een uitlaatklep. Iemand waar je in de avond, of in het weekend eens tegenaan kan praten met wat jou dwars zit, of je week aan kunt vertellen. Misschien schrijf ik daarom ook wel bijna dagelijks deze blog. Dan heb ik een ‘digitale’ relatie, besef ik me opeens. Maar de website heeft ook helemaal niets te vertellen en daarom kan ik het hebben. Alleen jammer dat er niet af en toe een paar armpjes uit het scherm komen, om me even een knuffel te geven, als ik het nodig heb. Dat is dan wel weer heel jammer. Maar ik kan er wel mijn ei kwijt. Soort van. Je kan alleen niet alles zeggen, waar andere mensen ook mee te maken hebben. Het blijkt, dat lang niet alle mensen zo open zijn als ik.
Voor mij is dat normaal, ik begrijp echt niet waarom er zoveel mensen dingen te verbergen hebben of wat voor wereldgeheimen er wel niet allemaal moeten zijn op die manier. Ik héb dat gewoon niet en dat vinden veel mensen een soort van eng.

Maar ik voel dat gewoon zo. Ik heb niets om me voor te schamen of geheimen, die heb ik ook niet. Ik vertel zo alles, behalve mijn pincode dan. Al gaf ik vroeger alles wat ik had weg, ja ook geld. Maar als je daardoor dan ook vreselijk belazerd wordt, dan leer je dat wel af. Ik ben nu niet meer zo, maar dat komt door schade en schande, niet omdat ik zo ben van nature. Daar wordt een mens wijs van, van schade en schande, zeggen ze toch. Of je kan het ook ‘beperkt’ noemen. Jammer dat het moet maar het is niet anders. Oh, als geld toch eens niet meer nodig zou zijn, wat een andere wereld zou het dan worden. Als je nu dat nieuws ziet, met die prins Andrew, die zo door de mand valt weer. Bah, wat is het nog een nare en enge wereld.

En dan hoor je, ook op tv, dat er verdorie 20 miljoen mensen honger hebben! En dan zie je ook dat ze weer geld op aan het halen zijn voor de Notre Dame in Parijs! Rot toch op joh! Dat is een berg oude stenen! Ja, hartstikke zonde natuurlijk, cultureel erfgoed. En natuurlijk mag je dat in ere herstellen. Ik ben er een aantal keren geweest, hartstikke mooi. Pokke eind omhoog klimmen in die torens ook nog. Schitterend gotisch gebouwd. Allemaal lief, leuk en aardig maar dat mag je dan in mijn ogen pas doen, daar miljoenen in steken, als iedereen te eten heeft. Net zoals de paus die op Gucci schoenen durft te lopen met al die honger. Dat doe je toch niet? Dat lijkt mij heel normaal, eerst aan die mensen te denken. Maar zo werkt het niet. Nee, dan geven ze even zoveel miljoen voor een stenen hoop, die ene miljonair, en dan denk ik ‘wat is er mis met jou?!’ Hoe kan je dat aan een berg stenen geven, als er kindertjes honger hebben? Zal wel weer aan mij liggen.

Hoe beter je mensen leert kennen, hoe meer je dieren waardeert. Gelukkig ken ik een aantal mensen, die het voor me goed maken. Want anders zag ik het zwart in voor deze wereld. En gelukkig heb ik mijn boeken, waardoor ik weet dat dit niet eeuwig zal duren. Dat het beter wordt, mooier wordt. Nou, als het aan mij ligt dan verandert die boel morgen. In ene nacht tijd. Helaas kan dat niet maar het gaat komen. En of ik er dan nog ben? Dat denk ik niet. Dan maak ik het wel mee vanaf de andere kant. En daarom zijn deze tijden ook zo chaotisch. Je hebt namelijk chaos nodig, om orde te creëren. Nog even geduld maar dat is nou eenmaal mijn zwakste kant. Er komt toch steeds meer goed bij het kwaad, al lijkt dat niet zo. Maar het keerpunt is al geweest, ergens in de jaren vijftig. Komt goed, ooit. Boeddha had daar ook een mooie over. Ook een wijs man.

Karma: Een slecht mens - zal de deugdzamen kwaad willen toebrengen, - spugend naar de hemel, - maar het spuug, - dat nooit de hemel zal raken, - zal terugkeren - en op hemzelf neerkomen. - Deugd kan niet vernietigd worden, - terwijl het kwaad onvermijdelijk zichzelf vernietigd.' Boeddha