26. nov, 2019

Drie jaar en 181 dagen zonder Sunshine

Vorige donderdag en vrijdag heb ik braaf mijn bril opgehouden. Op stage merkte ik juist dat ik iets moest gaan doen aan die kippige ogen. Maar ja, het is nog wennen en zoeken naar de juiste sterkte en mijn bril heeft 3 sterktes erin verwerkt. Voor dichtbij, om goed te kunnen lezen, voor veraf én voor de computer. Maar eh, je moet alleen even de juiste manier van je hoofd houden vinden, bij elke nieuwe beweging. Donderdag was dan ook nog eens de drukste dag die ik er mee had gemaakt, tot nu toe. Ik liep op mijn tandvlees gewoon, bek af was ik. En ook alleen in de middag heel even gezeten, toen ik de eerste uitgifte gesprekken ging houden, bij de patiënten waar iets bezorgd was voor de eerste keer. En vrijdag was niet veel beter, voor mij dan, erg druk aan de balie en dan blijft de rest liggen en ja, dat moet je toch ook nog doen.

Vrijdag helemaal niet gezeten en dat voel je. Ik ging dan ook kapot naar huis. Dat had al zo geweest dus zonder nieuwe bril maar juist door die bril, had ik donderdag een knallende hoofdpijn ook nog eens en vrijdag voelde ik het ook al knellen rond mijn hoofd. Want hier thuis gaat het nog redelijk, kan je op je gemak even kijken waar en hoe je het het scherpst ziet. Volgens de opticien gaat dat straks automatisch maar voor nu voel ik me echt een beetje gehandicapt hoor. En ook als je de trap af loopt, je wordt er gewoon misselijk van. Er zitten natuurlijk overgangen geslepen, dat zie je niet maar dat voel je wel. Maar goed, hij zei dat het zou wennen. Ik hoop het want vrijdag leek het nog waziger allemaal dan donderdag. En daar op stage heb ik niet echt tijd om iets op mijn gemak te doen. Dus tja… Met is niet fijn, maar zonder is ook niet echt een optie meer. Wat een dilemma weer. To bril or not to bril…

Ik heb het ook zwaar en zo druk gehad met mijn studie de afgelopen weken. Daar word je nou ook niet bepaald vrolijker van. En dan het verdriet dat zo overheersen blijft, dat het niet leuk meer is. Ik probeer het weg te stoppen maar het is alsof je op een zacht plastic bekertje, dat té vol zit, een dekseltje doet. Het loopt over. Hopelijk gaat dat ook mettertijd beter. Want deze combinatie is eigenlijk gewoon teveel van het goede. Van de week zei ook iemand nog, over die vogeltjes die me het hier moeilijk komen maken; ‘dat heeft een betekenis!’. Ja, dat denk ik ook wel maar wat? En toen kwam ik vrijdagavond, terwijl ik half wezenloos op de bank hing en niets anders meer kon doen dan door Facebook scrollen op mijn telefoon, iets tegen waar me dat misschien wel een klein beetje antwoord op gaf.

Je komt niet zomaar dingen tegen. Toen tikte ik in op Google: “wat betekent het als je een roodborstje ziet.” En hup, ik had mijn antwoord. Ik las namelijk het volgende, terwijl ik dacht aan het roodborstje, dat ik nog niet zo lang geleden in mijn hand hield; De Roodborst: Roodborst, jij klein schattig vogeltje dat dapper zijn rode borst vooruit steekt en helder de wereld in kijkt. Uit de overlevering wordt gezegd dat jij ooit geraakt bent in jouw hart, waardoor bloed jouw borst rood gekleurd heeft. Toch ben jij er niet minder vrolijk onder en verspreid jouw liefde in de soms zo kleurloze wereld. Niet voor niets heeft jouw rode borst de vorm van een hart.

Houten hart: Tijdens de reis van ons leven komen er obstakels op ons pad. Veel van die obstakels, zo niet alle, zijn terug te leiden naar liefde en liefhebben. Wie van jullie heeft inmiddels een houten hart, omdat er zo vaak op getrapt is, door 1 of meerdere personen? Voelt jouw hart van hout, omdat je geleerd is alles vanuit jouw hoofd te beredeneren en niet te voelen? Als je naar een mens kijkt, kun je een ladekast zien met allemaal kleine laatjes. Zodra je geboren wordt, ben je al volmaakt en zijn alle laatjes prachtig gevuld en staan wagenwijd open. Totdat jouw omgeving zich met jouw ladekast gaat bemoeien. Sommige laatjes blijven jouw hele leven open staan, helaas zijn er een heleboel die je onder invloed van  jouw omgeving half dicht geschoven hebt. Anderen zijn helemaal dicht en sommige zijn hermetisch dichtgetimmerd.

Liefde is vaak het laatje dat het meeste te lijden heeft in de wereld waarin we leven en de ervaringen die we daarin opdoen. Alles, maar dan ook alles moet onderbouwd worden, feitelijk vastgelegd en als we dat niet doen, dan is het vast niet waar. Lief mens, vergeet niet dat jouw waarheid altijd waar is, want jouw waarheid komt uit jouw hart waar liefde huist. Grote kans dat jij jouw hart hebt omgezet in een houten hart, want dan komt alles niet zo ‘hart’ binnen. Het is tijd geworden om liefde weer te laten stromen. Liefde voor alles wat leeft, ook al gebeuren er dingen die niet leuk zijn, jou raken, jouw boosheid of agressie proberen te triggeren.

Door deze situaties toch met liefde te benaderen en te zien welke les je wordt gespiegeld, krijgt jouw hart kans op heling en herstel. Dat is beter dan de vicieuze cirkel in stand te houden en het oog om oog, tand om tand principe toe te passen. Daar komen jij en ook de ander geen stap verder mee in dit leven. Als jij kunt zien dat anderen die jou ‘iets aangedaan’ hebben (want zo voelt het dan), vaak niet anders kúnnen vanwege hun zielsafstemming en/of hun eigen ladekast waar aan laatjes getimmerd en geknutseld is, dan geeft liefde jou (en de ander die zijn eigen weg loopt en mag groeien) de opening tot heling. Bloedend hart: Het kan ook zo zijn dat jij een bloedend hart hebt. Zolang jouw hart bloed, weet je dat je gevoel hebt. Jouw laatje is dus gelukkig niet dicht geslagen. Je ervaart pijn van dingen die er gebeurt zijn of op dit moment gebeuren. Verlies van geliefden, of ze nog leven of zijn overgegaan of verdriet over gebeurtenissen in dit of uit een vorig leven. Pijn en verdriet geven je kansen. Kansen om te zien wat er gebeurt of gebeurd is en dat vanuit een ander daglicht te benaderen. Dat is moeilijk. Zeker als je midden in een situatie zit.

Het roodborstje laat je zien dat je zelf de kracht hebt om het bloeden van jouw hart te stelpen. Anderen gaan dit voor jou niet doen. Al kunnen ze je troosten, toch zul je jouw ZELF in balans moeten krijgen. Wees je ervan bewust dat elke situatie of deze nu positief afloopt of niet, jou de kans geeft om bijvoorbeeld bij oud zeer te komen, dingen op te lossen, mensen te vergeven, jouw verantwoordelijkheid of zelfstandigheid te vergroten, pijn en verdriet te doorleven, te omarmen en los te laten. Vaak gebeuren dingen om ruimte te scheppen voor iets nieuws, iets anders, jou inzicht(en) te geven en je te leren om jezelf in balans te houden. Het roodborstje weet dit allemaal allang. Kijk maar eens hoe pienter hij de wereld in kijkt, ook al draagt hij zijn litteken (de mensheid noemt dit vaak een rugzakje) van de rode borst bij zich. Hij ziet het als een sieraad in harten vorm. Dat is een heel andere benadering..... Ook nog in het kort: Roodborst = Nieuwe groei, vrolijkheid, plagen, Teken van dierbare overledene, territorium, pijn verlichter en vruchtbaarheid

Nou… Daar was ik wel even stil van. Het klopt wel. Ik heb laatjes die totaal naar de maan zijn, en niet op een goeie manier. Maar toch, er staan er nog heel veel open, net zo open als ik zelf ben. Maar verdriet heb ik wel. Ik heb een houten hart dat bloedt. Ja, ik dacht ook niet dat het kon maar het is wel zo. En gelukkig ben ik niet zo, dat ik agressie of boosheid voel of in me heb. En ook wil ik absoluut geen oog om oog of dat soort dingen. Maar ik wil het wel zeggen, kunnen zeggen, mogen zeggen, als iets me pijn doet. En als dat niet kan, dan moet ik weg gaan bij die pijn of dat wat het veroorzaakt. Anders wordt het ondragelijk. Ik wil juist graag over dingen praten, ook de moeilijke dingen. Maar ook hier weer bij, dat kan blijkbaar niet iedereen. Niet dat ik dat leuk vind of dat het prettig is om te doen, maar het klaart de lucht wel en het heldert zo dingen op. Soms moet je dan ook naar jezelf kijken.

En ik durf dat te doen, en dat is ook niet leuk altijd hoor. Maar anderen weigeren het te doen. Omdat ze niet van zichzelf willen zien wat ze niet goed doen. Want dan moeten ze zien dat ze niet zo lief zijn, of leuk zijn, wat ze proberen naar buiten te laten zien. Tja, daar moeten ze dan nog in groeien. Juist door wél te kijken naar wat je zelf fout doet, kan je het anders leren doen. Geldt voor mij net zo goed. En als niemand me zegt of ik iets fout doe, of wat zij vinden dat ik fout doe, dan kan ik er ook niets mee, als ik dat zelf niet besef. 

Bij mij begint het weer helder te worden, ik begrijp dat ik deed wat ik moest doen. Ik kon niet anders omdat er anders nooit iets zou veranderen en mijn pijn uiteindelijk ondragelijk zou worden. Maar dat is niet omdat ik daar voor gekozen heb. En hoeveel pijn het ook doet, ik moet toch door. Ik heb nu ook diepe pijn, maar dat is nu en ik weet uit ervaring, dat alle pijn, hoe ondragelijk ook, wordt dragelijker. Dat rugzakje dat lood weegt maar door gewenning lichter wordt. Niet dat het er niet meer is of dat je het niet meer voelt maar het went.

Ik moet alles gaan leren zien in een ander en nieuw licht nu. En dat nieuwe licht is heel erg pijnlijk aan mijn ogen en ik zie nog niet veel door al die tranen. Maar wie weet, klaart het ooit voor mij ook op. Wie weet wat voor moois ik ga zien, eens de tranen niet meer zo rijkelijk stromen… Daar hoop ik dan maar op. Bedankt Robin, voor je bezoekje… (en dan zoek ik een foto erbij, van een roodborstje, waar je dat hartvormpje goed op kan zien en dan zie ik die foto met “Leon” ernaast als eerste. Ik googelde op ‘roodborstje hartje’. En Leon is mijn overleden broertje, die nu rond de 51 zou zijn geweest…)