27. nov, 2019

Drie jaar en 182 dagen zonder Sunshine

Ja, zo kom je nog wat tegen, op het wereldwijde net. Hele verhalen over roodborstjes en dan val je van het ene in het andere. En daar had ik afgelopen zaterdag even tijd voor. Of nou ja, had, ik nám even tijd. Dat is net even iets anders. Ik was zo ontzettend moe, dat het niet goed aanvoelde. Daar zit een enorm verschil in namelijk, dat heb ik wel geleerd. Dit neigde meer naar uitputting dan gewoon moe. Daarom besloot ik zaterdag even helemaal niks te moeten wat school betreft. Wel moest ik echt stofzuigen en dat soort dingen. En ik moest toch op de postbode wachten dus dat maakte niet zo uit, dat ik pas later mijn boodschappen kon gaan halen. Ik werd even niet heel erg opgejaagd door het gevoel niet genoeg tijd aan school of leren te spenderen.

Dat doe ik mezelf aan hoor, je moet alleen wel, anders ga je het niet redden in een jaar. Maar op zaterdag mocht ik van mij gewoon heel even bijkomen. Oké, het huis doen moet ik dan maar zien als een soort ontspanning want in een vies en rommelig huis kan ik niet goed functioneren. Daarom helpt het in elk geval mee aan die ontspanning, door de inspanning. Als je begrijpt wat ik bedoel. Waar ik minder blij mee was, ondanks de lofzang op ‘mijn’ bezorger, was PostNL weer. Gisteren was ik er niet en ik had een pakje van Ali Expres blijkbaar moeten ontvangen. Helaas. Maar nu, met de Sinterklaas en Kerstdrukte, brengen ze het niet voor de 2e x. Nee, het gaat nu direct door naar een oppik punt. Heel fijn, not!

Vooral waar ik nu heen moet, net als vorige keer met dat pakket van 26 kg. Alleen 2 deuren verder, zit er eentje voor PostNL. Lekker dan, nergens parkeerplek, het hele plein ligt open door wegwerkzaamheden dus je moet via Groningen om er te komen. En dan nog, geen plek vrij natuurlijk. Nu is dit niet zwaar maar toch. Vanaf 11 uur kon ik het gaan halen. Maar met de wereldreis voor ogen, ging dat niet lukken. Vanaf 12 uur tot 15u05 konden ze ook weer met een ander pakketje langskomen. Oh ja joh? Heel fijn. Ook van Ali, zo te zien. Had ik maar niet moeten bestellen!

Alleen is het nu 15u15 al geweest en nog geen PostNL te zien. Maar ik moet nog steeds weg. En ik had gehoopt dat ze vroeger zouden zijn. Ik heb maar 1 dagje relax! Potverdorie! En je za het zien, als ik weg ga, mis ik hem net, en dan moet ik maandag weer na een bepaald uur, naar hetzelfde oppik punt. Dan kan ik net zo goed die andere ook daar laten eigenlijk en dan maandag alles tegelijk gaan halen. Hé, ook een idee! Ik geef hem nog tot half vier en anders ga ik dat inderdaad zo doen. Als het aan de bezorging lag hier, moest je iemand 24/7 in dienst nemen om je pakketjes aan te pakken. Nou helaas, zoveel geld heb ik niet. Maar het neemt wel een derde van mijn tijd in beslag zo, met de Zooplus er ook bij, elke maand. Daar wordt Sinterklaas niet vrolijk van, en ik ook niet!

Wat doe je eraan? Geen ene flikker! Als je zo weinig tijd hebt als ik de laatste maanden, dan is elke seconde die je efficiënt kan indelen, erg kostbaar. Er wordt alleen zoveel roet in het eten gegooid. Door een buitenwereld die je tegen lijkt te werken. Als jij ergens vijf minuutjes vandaan hebt kunnen plukken, dan moet je er ergens anders een half uur of meer voor inleveren. Zo voelt het voor mij nu een beetje. En nog 2 minuten of ik ga.

Oké ik ga. Ik heb geen zin mijn vrije dagen door te brengen met het wachten op pakketbezorgers die niet kunnen komen op de tijd die wordt doorgegeven. Geef dan niets door, dan maakt het ook niet zo uit. Maar ik ben iemand die van houden aan afspraken houdt. En dan is dit niet fijn. Klaar. Dus ik ga boodschapjes halen en hopelijk brengen ze het naar hetzelfde oppik punt. Oh dat zie ik ze ook nog doen, op twee ver uit elkaar liggende locaties pakjes achter laten. Nou, we gaan het beleven want die moet ik maandag gaan halen, allebei. Ik ben er wel klaar mee voor vandaag.

Ik ben benieuwd wanneer hij aan de deur zal staan. Waarschijnlijk net als ik de straat uit rijd. Nou ja, ik moet echt de vuilniszak weer naar de container brengen. Oh en ik heb de buurvrouw aangesproken. Ik heb, buiten mijn huis, ook nog een zolder. Naast mijn voordeur, bovenaan al de trappen dus, zit nog een trap en die leidt naar 2 deuren. En dat is een zolder van mij, en een zolder van de buurvrouw. Maar daar waren ze vorige keer heel hard bezig om een bankstel neer te zetten. In dat zoldertje dus. Alleen lukte dat niet zo. Ik heb heel veel gevloek gehoord in het Kaapverdiaans. Maar nu staan die grote banken er nog.

Dat is niet zo handig want ik kan niet meer bij mijn zolder, die ik, met een beetje vrije tijd, op wil ruimen ook. Veel kan verkocht of weggegooid worden. Mijn broer zijn spullen mag hij zelf naar beneden komen sjouwen. Daar geef ik tegen die tijd nog wel een belletje over. Desnoods komt hij met een paar collega’s maar het moet leeg daar. Want ik heb weer een brief ontvangen en het is al zeker dat we hier weg moeten allemaal, of het nou gerenoveerd of gesloopt wordt. En dan is het handig om al je zaakjes al op orde te hebben. Eerst alles weg dat weg moet. Dan kan ik daarna alvast gaan kijken wat er ingepakt kan worden al en zo. En dat zou ik dan mooi daar op die zolder kunnen zetten.

Dus ik de buurvrouw aangesproken. Ik heb maar gezegd dat mijn kerstspullen er staan en dat ik die straks nodig heb. Nu is dat wel zo, al het rood en goud en van mijn jeugd van alles. Maar dat zet ik niet neer. Dat ga ik eens uitzoeken en dan van die dozen kopen voor kerstballen en dan ga ik ze beschilderen. Ooit, na een diploma en een vaste baan en veel uitrusten. En ja, die bank moet naar het buitenland en ze gaat het van de week regelen. Ja, prima. Want ik moet wel bij mijn spullen kunnen wanneer ik dat wil en niet er niet bij kunnen omdat jouw bank niet op zolder past. Dus ik geef haar een weekje of 2. Ik zal er vanzelf wel weer een keer aan denken. Is het niet weg, dan bel ik de woningstichting. Maar liever niet als het niet nodig is.

Ik ben de rotste nog niet hoor. Maar ik kan er niet eens langs of zo. Ik kan niet eens bij mijn deur komen! Dus nee, dat gaat me net even iets te ver. Je kan niet zomaar doen alsof je alleen op de wereld bent. Anders moet je op een onbewoond eiland gaan wonen, of in een hutje op de hei. Maar in elk geval, mijn rustige zaterdag was zo voorbij en echt rustig was hij nou ook weer niet. Ik voel me een beetje alsof ik aan het verzuipen ben in tekort aan tijd en teveel aan doen en leren. Misschien rond de kerstdagen even niks. Oh, vergeet ik nog te vragen of die 27e wel of niet mocht. Maar ik reken daar gewoon op. Klaar, dat heb ik wel verdiend, even wat ademruimte!

Nou, dat relaxen is niet echt wat ik gekregen heb maar dat vertel ik één dezer dagen wel. Wat ik nog het ergste vind, kom ik terug, kijk in de PostNL app. Zie ik daar toch gewoon dat het pakketje, waarvoor ik de hele middag thuis heb gezeten, in de brievenbus zit… Waarom zetten ze dat er nou niet gewoon bij?!! Zo irritant! Maar goed dat ik weg gegaan ben! Maar toch, zet er bij dat het door de brievenbus past. Dan zit ik er niet aan vast! Nou, en dan kreeg ik nog eens bijna een rolling tijdens het boodschappen halen, ik had het wel weer gehad en heb voor dood op de bank gelegen de rest van de zaterdag. Doei rustig dagje… En tot eind december praktisch geen dag rust meer en het moeilijkste blok van alle vier de blokken… Farmaceutisch rekenen. Oh wat zie ik er al naar uit… Proeven jullie het sarcasme hierin? Ik wel!