30. nov, 2019

Drie jaar en 185 dagen zonder Sunshine

Ik ben er wel achter gekomen, dat luisteren één van de moeilijkste dingen is, die er zijn. En dan bedoel ik luisteren niet als gehoorzamen, alhoewel dat ook erg moeilijk is voor de meeste mensen. Bij kleine kinderen, die niet zien dat het voor hun bestwil is, is dat nog logisch. Maar bij volwassenen gebeurt het net zo goed. Het niet willen luisteren als het om ‘gehoorzamen’ gaat. Maar het luisteren naar wat er gezegd wordt, dat is volgens mij nog het aller moeilijkst. De woorden horen, dat is zo moeilijk nog niet. Nee, het gaat om het kunnen, of zelfs willen, begrijpen wat je hoort zeggen. En dan hebben we ook nog eens de kracht van de eigen interpretatie, dan hoor je alleen wat je wilt horen. Ongeacht hoe het gezegd wordt of wat er gezegd wordt.

Eerlijk is eerlijk, ook het hoe van hoe de boodschap gebracht wordt speelt een rol. En niet iedereen is goed in communicatie. De meesten zijn er ronduit slecht in. Nog een wonder dat de wereld nog enigszins functioneert, als is het nog bij lange na niet optimaal. Daar speelt dan ook weer de hebberigheid van een klein select groepje een rol in. Kortom, we zijn er nog lang niet, met hoe de wereld hoort te zijn. We krijgen straks wel hulp, van boven. Nou ja, die krijgen we eigenlijk allemaal altijd. Alleen merken we het niet altijd op. Mijn bezoekers in de vorm van vogeltjes, dat moet je wel kunnen, en ook wíllen zien, als een boodschap, of als een groet.

Je kan het ook afdoen met; gewoon domme vogeltjes. Het is maar wat je wilt zien. Het is maar hoe je het wilt zien. En zo gaat het ook met luisteren. Daar ben ik toevallig in opgeleid. Want luisteren doe je niet alleen met je oren, maar ook met je ogen. Als iemand onverzorgd is, vies haar, vieze tanden, vuile kleding, en die zegt dat het prima gaat met hem, dan weet je al dat hij niet helemaal de waarheid vertelt. Dat kan je zien. Het is dus een combinatie van dingen. Dat maakt ook het chatten lastiger, want je hoort geen intonatie, je ziet geen glimlach. Dus een grappige opmerking, als die gezegd zou worden in het echt, wordt een koude belediging in de chat. Zo ontstaan er nogal eens ruzies, die helemaal nergens voor nodig zijn.

Als iemand zich al ergens onzeker over voelt, en die leest een opmerking met zijn gevoel bij die onzekerheid, dan raakt dat een snaar, die niet eens bedoeld was om geraakt te worden. En dan kan iemand erg boos worden. En ik ben daar de laatste tijd nogal mee bezig. Ik denk graag en ik denk graag diep door. En dan kom je op van alles. Want er is met luisteren nog meer aan de hand. Om echt te horen wat er gezegd wordt, moet je op nog meer dingen alert zijn. Je kan namelijk ook nog eens luisteren met je hoofd of met je hart maar ook met je ego. En je zal wel begrijpen dat het een enorm verschil is, voor de boodschap, hoe ernaar geluisterd wordt.

Als je met je hart luistert, dan hoor je de woorden misschien niet zuiver, maar krijg je wel de zuivere boodschap binnen. Als je naar dezelfde boodschap met je hoofd luistert, dan haal je er alleen het zwart/witte van de woorden uit. En dan ligt het nog maar aan je bui, of de omstandigheden, hoe ze geïnterpreteerd zullen worden. En luister je met je ego, dan zal je alles volledig op jezelf betrekken en je erg snel aangevallen voelen. En dan hebben we het over 1 boodschap, die wel op vier of vijf manieren gehoord wordt.

Mooi voorbeeld van hoe mensen luisteren is toch wel het spelletje, wat ik als kind altijd helemaal geweldig vond. Je zit met een aantal mensen en er wordt een kort verhaaltje gelezen door de eerste, of een lange zin, dat werkt ook. Maar een verhaaltje is nog veel leuker. Dan wordt het briefje weggelegd, en moet die eerste dat in de volgende zijn oor fluisteren. En zo gaat het verder, tot de laatste het verhaaltje in zijn oor heeft gekregen. Ben je met zijn vijven is het al lollig maar met zijn tienen is het hilarisch. Want aan het einde van de rit, is er nog maar weinig overgebleven van het oorspronkelijke verhaaltje. Op het einde is het totaal veranderd.

Er zit nog wel iets in maar veel is het niet. En daar lag ik altijd helemaal dubbel om! Dat soort spelletjes deden wij ook regelmatig. Heerlijk! Maar eigenlijk een goeie boodschap en les voor de toekomst. Alleen daar denk je dan niet aan. Want mensen horen vaak niet eens wat je zegt. Ze horen wat ze willen horen. En als ze denken dat je ze kritiek geeft, dan flippen ze vaak ook nog. Zouden ze met hun hart luisteren, dan horen ze misschien wel jouw schreeuw om aandacht, of liefde of genegenheid. Maar daar hebben ze vaak geen zin in. Want het is makkelijker om boos te worden, dan naar binnen bij jezelf te kijken.

Mensen kunnen toch al slecht tegen kritiek. Ik geef het eerlijk toe, ik vind het ook niet leuk hoor, om te horen. Maar het is wel nodig om er beter van te worden, dat ik goed luister naar de boodschap die erin zit. Dat is met mijn stage nu ook zo, als ik boos zou worden om iets wat de apotheker zegt, waar ik beter op moet letten, dan zet dat geen zoden aan de dijk. Maar als ik er juist op ga letten, dit niet meer te doen, dan zal ik er alleen maar beter van worden. En zo heeft zij het dan ook bedoeld. Het blijft niet leuk om kritiek te krijgen maar je moet het wel op de juiste waarde schatten. Dan is het echt iets dat jou op wil bouwen, of je wil helpen om iets te zien wat je eerst niet zag. Maar ja, dat moet je dan ook wel willen.

En, kwestie van perceptie, komen er opeens op Facebook van die mooie gedichten voorbij, van Hans Stolp. Zondagochtend nog een mooie aflevering zitten kijken van de verwondering, het was dit keer een gesprek met Hans Stolp. Een aanrader mocht je terug kunnen kijken. Wat een prachtig mooi mens is dat! Hij zei heel veel ook, waarvan ik ook al weet hoe belangrijk dit allemaal is. Een bijzondere man. Hij heeft ook van die prachtige teksten. En ik kreeg er zo drie over ‘luisteren voor mijn kiezen. Ik zal de langste hier plaatsen, want waar de andere twee hele korte over gaan, heb ik hiervoor eigenlijk al gezegd.

Luister: Je luistert wel, maar niet met je hart. Je luistert alleen met je hoofd. Daarom word je meestal niet geraakt door wat ik zeg: je voelt het niet.

Je luistert wel, maar niet met je hart. En daarom zwijg ik over alles wat mij ter harte gaat: daarover kun je immers alleen maar van hart tot hart praten.

Je luistert wel, maar niet met je hart. Eens is er iets mis gegaan en heb jij je hart op slot gedaan, uit angst voor nog meer pijn. Wanneer zal je zoveel moed gevat hebben dat de deur van je hart weer durft open te zetten? Hans Stolp

Het niet kunnen luisteren. Tja, je weet nooit waar het bij iemand door komt. Soms gewoon omdat hij het niet kan. Soms door een gebeurtenis in het verleden, dat die zijn oren sluit voor bepaalde dingen en die dan ook echt niet hoort. Afgesloten daarvoor. Soms gewoon omdat iemand zover nog niet is, dat hij de juiste boodschap kan horen. Soms is het ego nog heel erg aanwezig en daar prikt niemand doorheen. Daar moet diegene zelf doorheen prikken en dan pas komt die persoon ook verder. Want je ego opzij zetten, dat is ook erg moeilijk. Maar het is wel erg noodzakelijk om dat te doen. En dan heb ik ook nog eens katten, als er ergens huisdieren zijn die NIET luisteren, dan zijn het wel katten. Die kunnen het wel maar die willen het niet eens. En als ze wel luisteren, dan is dat om precies te weten wat ze niet gaan doen. Het zoekt mij op, ik kan er ook niks aan doen.

Ik sluit af met nog twee kleine gedichtjes van Hans. Want dat is toch ook net weer een stukje, dat ik nog niet benoemd heb maar dat wel enorm veel effect heeft. Emoties spelen ook een bijzonder grote rol bij het luisteren. En Lezen, is eigenlijk het luisteren met je ogen. Dus bedankt dat je nog steeds meeleest, luistert naar me. Ik hoop dat je voelt, leest, ziet wat ik bedoel…

Luisteren: Echt naar elkaar luisteren: daarvoor moet je je eigen emoties onder controle hebben.

Luister met je hart. Kijk met de ogen van de ziel. Luister met oren die horen, wat niet in woorden te ontvangen is. Hans Stolp

Luister je nog? Mooi! Tot de volgende dan maar!