Mijn zoektocht naar Sunshine in december 2019

12. dec, 2019

Mijn beste vriend: “Ik” ben mijn beste vriend, dat heb ik nooit geweten. Ik was ernaar op zoek en voelde mij vergeten. Ik vroeg een ieder ‘hou van mij’ en ‘help me door het leven’ maar kreeg nooit wat ik nodig had, hoe konden zij ook geven… Datgene wat ik in me heb, mijn ware Ik, mijn wezen. Het leidt mij door het leven heen en kan mijn pijn genezen. Mijn wezen weet wat nodig is, weet van een hoger plan, en laat mij voelen wat ik moet, het vraagt een volgen van… Mijn wezen is mijn beste vriend, dat mij met Al was Is verbindt. En samen zijn we onderweg, om dat te ervaren als een kind. Te leren wat ik nog niet weet of in mezelf herken, zodat ik eindelijk begrijp en zie, wie ik werkelijk ben.

Ik kwam dit gedichtje tegen, ergens tussen de duizenden plaatjes met wijsheden die ik opgeslagen heb. Hoe dit zo opeens kwam bovendrijven, geen idee. Blijkbaar was de tijd gewoon rijp voor mij om dit tegen te komen. Zo werkt dat in mijn leven. En oh wat kan ik me erin vinden. Alsof ik het zelf heb geschreven, al kan ik helaas niet vertellen wie het geschreven heeft. Het is zo ontzettend waar. Ik heb het eindelijk door dat het echt zo is! En dat mijn wezen en ik onszelf door niets of niemand naar beneden willen laten halen. Het kan niet eens, tenzij wij dat zelf toelaten. Dat ben ik dan ook aan het leren, om dat aan niemand meer toe te staan, mij in die zwakheid te krijgen. Nee, je mag hard trekken, ik wens niet meer mee naar beneden te gaan. Ik blijf op mijn eigen plek en in mijn eigen waarde. Dat is in elk geval de bedoeling, het is mijn streven.

En wat daar ook bij hoort is vergeven. Maar dat kan ik al behoorlijk goed, al zeg ik het zelf. Dat verhaal van afgelopen week, van vroeger, hem had ik al vrij snel vergeven. De gebeurtenissen, het verraad, de pijn, en alles wat erbij hoorde had ik wel weggestopt, maar ik had het hem allang vergeven. Want ik voelde dat zoiets niet goed is, niet goed voelt voor mij dan, om te haten. Ik ken mensen, die ik erg lief en leuk vind, maar die het heerlijk vinden om te haten. Die vinden dat gevoel lekker. Ik heb het er daar wel eens mee over gehad. Mij verbaast dat. En ook toen, die 36 jaar geleden precies nu, reed ik met iemand mee in de auto, en die wilde hem doodrijden! Ik schrok me rot daarvan!

Nee, echt niet! Zeker niet doen! En zeker niet in die haat blijven zitten! Dat deed ik zelf toch ook niet? Maar hij snapte niet dat ik het zo kon zien. Ja, leg dat dan maar eens uit aan iemand, die dat nog een fijn gevoel vind ook. Ik vind er niets fijns aan. Ik vind het juist een rot gevoel! Bah, zo negatief, dat ik er naar van word. Vergeving uitleggen aan iemand die niet vergeven wil, is niet zo makkelijk hoor. Dan zeggen mensen snel, ja maar dat verdient hij of zij toch helemaal niet?! Maar dat is het hem nou juist! Het gáát helemaal niet om hem of haar! Het gaat om jou! Het gaat om wat je jezelf ermee geeft juist!

Als je iemand haat, dan borrelt er iets rottigs van binnen, bij jou. Daar heeft die ander geen last van! Waarschijnlijk beseft die het zich niet eens, met hoeveel haat jij van binnen rond loopt. Bovendien heeft die er weinig boodschap aan, dat jij je zo voelt. Want weet je, dat is jouw probleem namelijk. Haat is iets wat je jezelf aan doen, het niet kunnen vergeven van iemand, is waar jij mee blijft zitten. Die ander hoeft dat niet eens te weten. Haat is als gif dat bij jou van binnen alles kapot maakt. Het is alsof je iemand wilt vergiftigen, zo boos of gekwetst ben je, maar je drinkt die beker zelf. Dat is wat haat is voor mij, en daar vind ik mezelf veel te waardevol voor.

En vergis je niet, als je iemand vergeeft, wil dat niet zeggen dat je alles maar moet vergeten. Dat zeker niet. Maar laat die haat in jezelf los, omdat die niemand anders treft dan alleen jou. Dat is een inzicht, waar je in moet groeien denk ik. Ik kan wel zoveel vertellen als ik wil hierover maar je zal het toch zelf zo moeten voelen. Dat is een kwestie van leren en groeien, in de geest. Want eens zal alle haat uit de wereld zijn. Maar dat kan alleen door liefde. Want liefde is het enige dat haat kan overwinnen. Net zoals licht het enige is dat het duister kan overwinnen. Het komt allemaal nog wel, als vanzelf. Maar als je er eerder achter komt, dan kan je eerder meewerken om al die negativiteit de wereld uit te krijgen.

Ik kan hem dan wel vergeven hebben, maar ik ben dat hele verhaal, dat hele drama toch zeker niet vergeten? En dat hoeft ook niet, want ik wil dat niet eens vergeten. Ik heb er enorm veel van geleerd. Dus waarom moet ik het vergeten? Nee, zolang er maar geen haat in mijn hart zit, daar gaat het om. En het echt verwerk, het allemaal nog eens langs laat komen en het gevoel door me heen laten gaan. Omdat ik dat eerst niet deed, omdat het al heel snel weggestopt werd. Niet gek natuurlijk, en ik was nog zo jong, zo onervaren. Nog geen 18 en getrouwd, net 21 en al gescheiden met een kindje. Ik ben er zo van gegroeid, daar is ook wat voor te zeggen hoor. Alleen het gevoel van de onrechtvaardigheid, dat heeft me lang vastgehouden. Maar daar vond ik de boeken van Jozef Rulof voor.

Die hebben me ook weer veel geleerd en in laten zien, dat ik het zelf op me af heb geroepen. Levens geleden, en dat je krijgt wat je geeft. Dus onrechtvaardig? Helemaal niet! Maar omdat je geen herinneringen hebt aan die vorige levens, die zijn er wel hoor vooral de zielsdiepe, lijkt het onrechtvaardig. Er is geen seconde van al je levens verloren gegaan en dat ga je ooit bekijken. Dan pas ga je alles zien en weten van jezelf. Oh, dat zal oneindig veel dingen verklaren, waarvan je nu niet weet waarom je zoiets voelt, of waarom je iemand op 1e gezicht niet mag, of juist wel. Dan valt alles op zijn plaats.

Heb je alles dan gezien, dan pas ken je jezelf. En dat is ook wat er op de poort staat van de tempel der Ziel, wat anderen weer kennen als de hemelse bibliotheek, waar de Akasische kronieken, of de Akashics liggen. Het boek des levens, met nadruk op het meervoud van levens. En dan zal je zien, dat alles was om te leren te groeien. Dat alles was om goed te maken wat je ooit misdeed. Om alles mee te maken, zodat je overal vanaf weet. En dan kán je niet eens haat meer voelen, of iemand anders niet vergeven. Want dan zal je zien dat je ook jezelf zult moeten vergeven omdat jij zelf meestal de aanstichter was van je eigen verdriet.

En dan kom je opeens net weer zo’n gedichtje tegen van Hans Stolp, die er precies bij past:  Wijsheid en vrede Wijsheid en vrede beginnen altijd in onszelf, in ons eigen hart. Alleen daar kunnen wij die stille genezende krachten vinden, alleen daar kunnen ze groeien. Wanneer zij gaandeweg in ons hart  mogen ontluiken, dan worden zij van daaruit tot genezende, verwarmende energieën, die alles om ons heen in een ander licht plaatsen. Hans Stolp

12. dec, 2019

"De zonde is geografisch.

Origineel: Sin is geographical."

Bertrand Russell - Engels filosoof, wiskundige en Nobelprijswinnaar literatuur (1950) 1872-1970
11. dec, 2019

Soms moet je eventjes de boel helemaal omgooien. Omdat ik al zo’n eind vooruit ben gaan lopen met mijn blogs, die dus nu zo ongeveer een week later worden geplaatst dan ze geschreven zijn, zou dit verhaal er pas over een dikke week komen. Maar ik loop er zo van over, ik vind het weer zo’n mooie stunt van hierboven, dat ik het moet delen. Niet na een week maar nu, vandaag! Soms is een verhaal nou eenmaal echt bijzonder genoeg. En dit is er eentje van en daarom schuiven alle blogs, die toch al van eerder zijn dan geplaatst, gewoon nog een dagje op. Dat maakt nu ook niet meer uit. Nu heb ik gewoon de drang om het direct en wel vandaag te vertellen. Niet pas over een week.

Het is voor mij best een lastige periode nu, ik voel dat wel degelijk. Ik voel me weer zo uitgeput en dat ik gisteren niet naar school ben gegaan, dit blijft raar om te zeggen op je bijna 58e, maar het zegt ook wel iets natuurlijk. Want ik vind dat juist erg leuk. Ik voel me dan, buiten dat mijn lijf niet meedoet, net een puber weer. Het is ook leuk om met mensen te praten die hetzelfde doen als jij. En het zijn ook nog allemaal leuke mensen. Wat dat betreft heb ik het echt getroffen met mijn studiegenootjes. Dat is ook altijd maar afwachten natuurlijk. En gisteren werd dat nog eens extra duidelijk, omdat er een heel stel voor me aan de slag is gegaan.

Eentje heeft de foto’s van de hoorcolleges gekopieerd, die krijg ik van de week. Dan heeft er weer iemand aantekeningen gemaakt voor me en die doorgestuurd. En ook heb ik gisteravond nog even zitten bellen met José, die altijd zo lief voor me is. Echt, dat zijn dus van die zegeningen, die ik tel. Dit soort tel ik voor 2 ook! Ook al denk je er niet zoveel te hebben, ga ze dan maar eens tellen, die zegeningen. Het lijkt dan wel alsof ze zich als een gek vermenigvuldigen. Zoiets als die gekke fruitvliegjes. Op het moment dat je er eentje opmerkt, heb je er opeens 20. Karina weet dat wel, dat er zo’n raar vliegje hier in huis zit, eentje is dat er maar. En die is altijd in mijn buurt. Ja, ik was me echt genoeg hoor. Nee, echt, zo’n ieniemienie vliegje is het. En vaak in de buurt van mijn gezicht. Dan ben ik bang dat ik hem inadem via mond of neus.

Maar goed, daar wilde ik het helemaal niet over hebben. Ik wilde het hebben over de vroege ochtend van de 11e van de 12e. Oh, en ik tel die op, zoekend naar nog een 13 vandaag, en dan is dit dus 23 bij elkaar en dat is 10 én 13, mijn moeder dubbelop. Voor de mensen die al een paar jaar meelezen, en ik ben nog steeds verbaasd dat die er zijn en dat het er zoveel zijn, die weten hoe het zit met die 13 van mijn moeder. Dat verhaal op zich is al zo bijzonder, dat ik het eigenlijk steeds opnieuw zou moeten vertellen. Maar dat doe ik niet. Je kan terugzoeken want ik schrijf hier al sinds mei 2016, toen Sunshine vermist raakte natuurlijk. Mijn moeder ging over op de 15e augustus 2017 en al voor ze overging, was die 13 belangrijk voor ons. Alleen wisten we nooit waarom. Nou, binnen de kortste keren snapten we dat ook. Maar dat kan je terug lezen in blogs uit die tijd.

En in de 2 jaren na haar overgaan, waar we nu zitten, is het heel vaak voorgekomen dat ik over die 13 vertelde. In het begin vaak genoeg maar ook lang niet alles. Want anders kan ik wel aan de gang blijven. En soms ben ik haar heel even kwijt, en dan vind ik haar weer terug, in zo’n kleine oneindigheid. Die laatste zin is van Marco Borsato hoor, maar die zin raakte me behoorlijk. Want die 13 is voor mij, zo'n kleine oneindigheid. Het is voor ons, een groet van onze moeder. De 13 én de 10 natuurlijk. Ze heette Christina, werd Tien of Tiny genoemd en is geboren op 10 10 41. Ze wist nooit hoe laat ze geboren was, maar ik heb een flauw vermoeden dat het iets met 13 over of voor moet zijn geweest. Ik meld het de laatste tijd nog alleen maar, als het weer bijzonder is. Ik weet dat een aantal meelezers dit geweldig vinden ook, als ik het deel.

Nu was ik vanmorgen al om 6 uur op, zoals elke dag. En ik moet nog zoveel inhalen van school, dat ik tijd tekort kom. Ja, oké, ik zit nu te typen maar dit moet even! Dus ik wilde vroeg beginnen, dan ben je nog fris en fruitig en voor je het weet, ga een half uurtje Farmaceutisch rekenen, ben je totaal murw. Dus beter om zeven uur al doen, dan kan je even bijkomen en weer verder. Ik vraag zo met blik naar boven om een klein beetje hulp, dat ik niet weet of ik het anders wel kan redden. Het is best pittig zo’n studie op je 57e. En dan die 3 jaar in 1 jaar, het is bijna niet te doen.

Niemand zegt iets terug, niet dat ik dat had verwacht hoor. Ik zie iemand iets in mijn Rulof-groep Wayti plaatsen, en ik ga even kijken wat dat is. Nog bedankt aan Wiebe trouwens, want zonder het te beseffen was jij de katalysator van een prachtig verhaal! Een bordje van Jozef Rulof met een schildering erop. Ik kijk er met open mond naar, het is maar 10 euro en ik vind het prachtig! Oh wacht, als het me lukt, dan hou ik het niet zelf maar geef ik het aan iemand. Ik weet al gelijk wie.

Dus ik reageer erop en krijg vrijwel direct antwoord. Dat had ik niet verwacht want het is net na zevenen of zo. Ik zeg gelijk dat ik het graag wil hebben en na wat gegevens te hebben uitgewisseld, stuurt ze me een tikkie, om te betalen, mét verzenden, 15 euro. Voor wat het voor mij waard is, is dat echt niet te geloven. En zo is het ook eigenlijk, emotionele waarde valt niet uit te leggen. Totaal iets anders als een banaan tegen de muur plakken en zeggen dat het kunst is. En wat voor een ander ouwe meuk is, is voor weer iemand anders goud. Ik betaal het direct, voor het geval ze van gedachte verandert! Ze stuurt me; ‘zo jij bent snel!’ want we hebben elkaars telefoonnummer nu natuurlijk.

Ze stuurt me dat ze het al ontvangen heeft ook. ‘Mooi bordje’, stuurt ze, ‘mooie herinnering aan en nu door naar jou ❤.’ Ik stuur terug dat ik er erg blij mee ben en dat ik het aan iemand ga geven die net als ik een Rulof aanhanger is. Of hoe noem je zoiets? We zijn een soort van zijn discipelen maar dat klinkt weer zo heftig en kerks en dat moet niet. Adept heb ik wel eens gelezen, maar dat klinkt ook weer zo ‘Jomanda’. Ik hou het maar bij Ruloflezers. Nou ja, ze begreep me direct, dat dan weer wel. Ze stuurt me terug; ‘Ohhh wat een mooi kado. Ik heb de boeken ook gelezen... Dit bordje ooit aan mijn moeder kado gegeven na een zware operatie. Ik heb het zelf nu 13 jaar in bezit en vond het dat het nu weg mocht. Een mooiere bestemming had ik niet kunnen bedenken. Kreeg er kippenvel van toen ik het las. Toeval bestaat niét.’ En nu is het mijn beurt om in de tranen te schieten, op het moment dat ik die 13 zie staan! Hoi mam!

‘Dit is bizar! Tranen in mijn ogen  want dit is een groet van mijn moeder, van hierboven’, stuur ik haar direct terug. Nou ja zeg, dit is toch niet te geloven eigenlijk! Zij met haar moeder en ik met de mijne! Alsof we allebei gegroet worden door onze moeders, zo voelt het! Ik vraag of ze Facebook heeft en ja, dat heeft ze dus nu zijn we daar vrienden en zo kon ik haar uitnodigen voor Wayti, waar zij weer de post ziet staan over haar bordje op Marktplaats. Ze reageert daar weer, dat ze het nu erg mooi voor me gaat inpakken! En zo is het cirkeltje weer rond. Wat een prachtig begin van de dag. Deze zegening telt wel zeker voor 20! Of meer!

Ik kom er ook gelijk achter, dat diegene waar ik het aan wilde geven het bordje al heeft. Dat maakt me dus gelijk duidelijk dat ik het niet weg moet geven. Het is een  cadeautje van mijn moeder. Jawel, echt waar, ik ben ervan overtuigd! Hierboven kunnen ze alles als ze willen. Ze laten ons hier alleen maar modderen omdat we ervan moeten leren. Alleen soms, soms vinden ze dat we een hart onder de riem nodig hebben. En die geven ze dan ook echt in de vorm van een stel hele lieve klasgenoten, een nieuwe Facebookvriendin die ook de boeken van Rulof leest en om het helemaal af te maken; een kerstcadeautje van mijn moeder, met een hele grote 13! Misschien wel omdat ik deze kerst alleen zit en moet leren. André Hazes staat al klaar hoor!

Ook al lijkt het soms niet altijd zo, maar er wordt voor ons gezorgd, er wordt op ons glet. En mijn moeder, die kan niet zien dat een kind van haar zo’n verdriet heeft. Dan springt ze in actie. Het duurt ff, maar dan heb je ook wat! Een bordje met een schilderij van Jozef Rulof erop, en als ik het goed heb, laat het de vele levens van één mens zien, die je steeds hoger en hoger brengen, op de harp des levens. In de verte zie je het licht waar we naar op weg zijn allemaal. Zo interpreteer ik de afbeelding in elk geval, zoals ik hem zie. Een kerstcadeautje van mijn  moeder en ik moet zeggen, ze is in haar keuze voor cadeautjes vooruit gegaan, sinds ze daarboven is. Ik voel nu de quasi boze blik die ze me toewerpt, ze kon mijn humor niet altijd verdragen en daar moest ik dan toch weer om lachen. Nu ook! Sorry mam, hij is best grappig!

En zo is deze dag enorm bijzonder begonnen, in alle vroegte al. Ik merkte ook, bij die post over het marktplaats-bordje, dat er zelfs andere mensen iets van oppikten en emoties voelden. Heel speciaal dit allemaal. Zoveel licht in die donkere dagen, echt bijzonder! Ik heb al bericht van DHL dat mijn bordje onderweg is, sneller dan het licht gaat dit! Ik voel mijn moeder, mijn opa en nog een paar dierbaren daarboven, alsof ze me het nu echt even willen laten voelen. Je bént niet alleen, vertrouw maar op ons. Laat ik dat dan ook maar gewoon doen! Bedankt mam, voor je prachtig mooie kerstcadeautje!

11. dec, 2019

"De wetenschap is wat je weet, filosofie is wat je niet weet.

Origineel: Science is what you know, philosophy is what you don't know."

Bertrand Russell - Engels filosoof, wiskundige en Nobelprijswinnaar literatuur (1950) 1872-1970
10. dec, 2019

Als om het vergeten van Karina’s verjaardag nog veel erger te maken, gebeurde er diezelfde middag nog iets. De bel ging, de vaste bezorger riep door de intercom; ‘het is een grote doos maar hij is licht dus ik zet hem op de 1e, het is druk!’ Ik riep terug dat het prima was en ik liep naar beneden. Ondertussen me afvragend wat dat nou toch zijn kon. Ik bestel veel maar ik had alles binnen. En af en toe druppelt er van Ali Express iets binnen, waarvan je al vergeten was het besteld te hebben. Maar ja, dat zijn kleine pakjes, niet zo’n grote doos als ik nu op de tussenverdieping zag staan. Er stond een rondje op met “Happy Circle”.

Echt geen idee! Al begon er heel diep van binnen ergens iets te rommelen maar het kwam nog niet helemaal boven. Tot ik het uitpakte! Oh wat is dat leuk! Oh wat is dat ERG! Want het kon maar van 1 persoon afkomen. Karina natuurlijk! Omdat ik mijn test had gehaald, had ze een cadeautje voor me gekocht. Ik weet nog dat ik ergens in oktober, voor we naar Swan gingen, had gezegd dat ik dat zo leuk vond. Als ik nou iets had verdiend toen, dan had ik er graag eentje gekocht. Maar buiten het feit dat ik niets verdiend had daar, heb ik ze niet eens gezien geloof ik. Maar ja, het was ook veel te groot daar. Nu voelde ik me nog slechter, dat ik haar verjaardagscadeau vergeten was.

Waarom ik nou precies vandaag uitkoos om me dat te herinneren, was toch ook wel weer bijzonder. Wat kan het toch raar lopen allemaal! Karina had er een mooi brief bij gedaan. Echt iets voor haar natuurlijk. Ze begint gelukkig door te krijgen, dat ze het verdriet van anderen niet dragen moet. Iets wat ze wel steeds probeerde maar dat kan natuurlijk helemaal niet. Dat is veel te zwaar en bovendien, dat is niet de bedoeling. Als er door iemand iets te dragen valt, dan moet die persoon dat echt zelf doen. Dat heeft een reden. En al zou je willen, je kán en mag er niets van overnemen. Wat je wel kan doen is een ondersteuning zijn voor iemand anders. Een luisterend oor, een arm om de schouders, een hart onder de riem, een glimlach op een gezicht toveren. Dat is ook helpen dragen, zonder dat het je zelf dan onderuit haalt. En dan is het pas goed. Want we hebben allemaal onze eigen levens, onze eigen sores en onze eigen lasten te dragen.

Maar iets goeds doen voor iemand, ja dat mag altijd. Maar niet je verantwoordelijk voelen voor iemand anders zijn verdriet of pijn. Dat hoort niet. En als je dat doorhebt, dan zit je op de juiste weg. Je kan niet troosten ten koste van jezelf. Maar er zijn voor iemand, dat mag en kan altijd. Ik hoop dat ze weet dat het ook de andere kant op geldt. Want, het maakt niet uit hoe je zelf zit, als een vriendin je nodig heeft, dan moet je er ook zijn. En dat is ze dan ook echt, een vriendin. Een zuster, want dat zijn we allemaal van elkaar, broers en zussen. Maar er zijn er bij, die wat dichter bij je staan.

Wat is nou een happy circle eigenlijk? Nou, dat is een soort hanger, een cirkel, waar je een pot in moet doen, met planten. Die kan je dan aan je plafond hangen en dat is weer eens wat anders dan een geranium voor het raam. Ik moet nu een leuke pot gaan zoeken maar ik had al een mooie glazen schaal. Daar dacht ik gelijk aan, toen ik die cirkel zag, want het moet wel passen natuurlijk. En die glazen schaal, daar stond ik op zolder mee in mijn handen. Ik twijfelde. Gooi ik die weg of niet? Neh, toch maar niet. Oh, aha, die staat op zolder en ik wist ook al waar. Die ben ik even gaan pakken en ja hoor, alsof die er speciaal voor gemaakt is. Oh en ik heb van die schattige elfjes, die doe ik erin, met lichtjes! En misschien een mooie lila strik zoals bij mijn gordijnen. Oh dat wordt leuk!

Die glazen schaal kan ik ook meenemen voor de maat van de pot die ik moet hebben. En dan ook gelijk een mooie pot meenemen voor een stel orchideeën die ik bij elkaar wil zetten. Oh en die van mijn moeder heeft weer een uitloper! Die gaat binnenkort weer in de bloei. Dan ben ik altijd helemaal blij! Die hele grote heeft zijn mooie grote koppie laten hangen nu. Hopelijk komt daar ook nog een keer zo’n grote uit. Het is hier ene grote bloeiende orchideeën kas, lijkt het wel. Er staan er 4 schitterend in bloei en in 3 zitten beginnende uitlopers. Ik word maar verwend door alles!

Ook door mezelf want behalve die laarzen, had ik ook nog eens mijn eigen parfum gekocht. Ooit vond een vriendin dat stinken en toen heb ik het nooit meer gedragen. Stom, maar zo was ik dus. Met nadruk op was. Want waarom in hemelsnaam doe je zoiets? Ik vind het zo’n heerlijke geur, al vanaf Kim klein was droeg ik die. Ik ben geen mens die speciaal merken wil, behalve bij parfum. Dat moet de goeie zijn. En nu heb ik weer een flesje White Linen van Estee Lauder. Oh dat ruikt zo heerlijk! Of ik draag Poison van Dior, de originele. En de laatste jaren is daar Decadence van Mark Jacobs bijgekomen. En last but not least, Apple van DKNY, vind ik ook lekker. Lekker fris ook, net als White Linen. En daar wil ik geen nep geurtjes van, dat moet het echte zijn.

Vanaf het binnen was, de white Linen, heb ik het opgespoten en ik geniet er nog steeds van, uren later! Dat ontzeg ik mezelf dan gewoon omdat iemand er een opmerking over gemaakt had. Hoe idioot is dat dan? Dat zijn dus van die dingen, die doe ik niet meer. Daar doe ik niet meer aan mee. Ik ben ook belangrijk, daar ben ik nu wel achter. Ik mag ook gewoon een geurtje heerlijk vinden. En dat zal echt niet iedereen lekker vinden, dat begrijp ik best. En zelfs mijn vrienden hoeven het niet lekker te vinden. Maar daarom hoef ik het toch niet nooit meer te kopen? Wat een dombo was ik toch.

Wat ook dom is, is zoveel geld uit geven, als je het eigenlijk niet weet tot hoelang je ermee moet doen. Ik hoop dat ik het red tot oktober en dan ook gelijk een baan heb. Want anders gaat het toch een beetje krappies worden allemaal. Daarom, dit is het laatste wat ik doe. Ik vond alleen wel dat ik het verdiend had. En dan nu nog zo’n mooie happy circle er ook nog bij. Oh ja, dát is het laatste dat ik koop, die pot die erin moet. En dan de planten erin, die nu zo groot worden voor het raam hierachter. Van een klein stekkie van de zomer, tot een enorme hangplant nu. En misschien nog een leuke sier asperge erbij of zo? Even kijken. Maar daarna geef ik niets meer uit, anders ga ik oktober niet eens redden. En dat moeten we niet hebben.

Ik ben niet de ergste hoor, op de opleiding. Ik heb van de week ook weer zo gelachen! Hilarisch was het en ik probeerde niet te lachen omdat ik het meisje niet wilde kwetsen maar ik stikte er haast in. We zijn met huidproblemen bezig en dus ook crèmes en zalven en smeersels. En dan heb je, om in te smeren een soort standaard, wat we FTU noemen. Finger Tip Unit betekent dat. Als iemand iets moet smeren, dan zijn daar standaarden voor, voor een arm, is het 5 FTU, ik zeg nu maar ff wat hoor. En dan is 1 FTU 0,5 mg. Dus 5 FTU is 2,5mg. En als die persoon 3 x per dag zijn arm in moet smeren voor een week, dan moet jij als assistent weten, hoeveel tubes van hoeveel mg die persoon mee moet nemen.

En dat kregen we van de week uitgelegd. Dat is maar 1 onderdeeltje van het farmaceutisch rekenen. Niet moeilijk deze, gelukkig. Een aantal van ons moesten het op het bord komen uitrekenen. Het was namelijk niet voor iedereen duidelijk. En als ze het opschreven, moesten ze ook vertellen hoe ze het gedaan hadden. Er zitten een paar modepopjes in de klas, leuke meiden hoor verder. En 1 van hen kwam een som voor de klas doen en ze heeft het maar over fffffffffftu. Niet F.T.U. dus maar ze zei steeds fffffffffffffffffftu. En dan zei ik ‘gezondheid’! Ik zei het zachtjes hoor maar de dames naast me lagen in een deuk. En elke keer als zij Ffffffftu zei, moest ik toch lachen! Ik had er onderweg naar huis nog lol om!

Ja, wat dat betreft hoeft school niet veel anders te zijn dan zo’n 50 jaar geleden hoor. Alleen ben ik nu wel oud en wijs genoeg om niet te willen dat ik iemand pijn doe door een domme ondoordachte opmerking. Maar sorry, het in de lach schieten bij ffffffftu, daar kon ik echt niets tegen doen. Dat was té grappig. Maar ze kon er later zelf ook wel om lachen hoor. Alleen als kind dacht je daar niet over na, of het zou kwetsen want juist kinderen kunnen echt keihard zijn voor elkaar. Genadeloos zijn ze onderling, vind ik. En dat zou me nu nooit meer gebeuren. Je doet al genoeg dingen, waarvan je geen idee hebt dat je er iemand pijn mee doet.

Dat maakt het alleen niet goed natuurlijk. Iemand pijn doen zal in elk geval nooit maar dan ook nooit mijn bedoeling zijn. Maar toch moet ik het ook niet willen om mezelf pijn te doen. Dat is net zo goed niet goed. En ik ben nog maar net aan het leren dat ik dat ook waard ben, om niet pijn gedaan te moeten worden. Het is even wennen maar het gaat me steeds beter af en het gaat ook steeds beter voelen. Ja, wat dat betreft, begint het te komen. Het duurt een jaar of 58 maar dan héb je ook wat! En nu voor volgend jaar 6 november een mega alarm in mijn telefoon zetten! Dan heb ik dat alvast geregeld! Want dat mag natuurlijk nooit meer gebeuren! Nogmaals mijn oprechte excuses hoor, Karina, het is niets voor mij, normaal gesproken… SORRY!!!