3. dec, 2019

Drie jaar en 188 dagen zonder Sunshine

Ik zag van de week iemand op een foto reageren, uit mijn dochters jeugd. Ik stond ook op die foto, want het was van één van de vele verjaardagsfeestjes die ik voor haar organiseerde elk jaar. Daar stak ik elk jaar enorm veel tijd en moeite in, maar het resultaat  mocht er altijd zijn. En nu die reactie van het lieve kleine meisje waar we zo gek op waren! Ah, de kleine Susana, die nu zo klein niet meer is maar een mooie jonge vrouw! Meteen was ik terug in die tijd. Al van voor de kleuterschool speelden die twee samen en eenmaal op de kleuterschool, waren ze onafscheidelijk. Zoals je op de foto's kan zien, net als Kim in haar She Ra kostuumpje. Oh daar was ik ook altijd mee bezig, verkleedkleren maken. Dan was ze altijd zo blij als ze precies kreeg wat ze wilde worden. Hele avonden achter de naaimachine, voor carnaval of feestjes.

Samen met Suzanna speelde ze ook van alles, dat was zo leuk om te zien en te horen, die twee. Ze speelden regelmatig bij elkaar thuis. Susana bij ons of Kim bij haar. Zoveel ze konden waren ze met elkaar aan het spelen. Het was zo’n schattig stel, duo Penotti, zo leuk met zijn tweetjes. Ik was ook echt gek op Susana en zij ook op mij. Ik vond het altijd heel leuk om haar over de vloer te hebben. Ze konden ook zo leuk samen spelen maar ze waren ook vaak buiten.

Susana’s vader deed een keer iets heel doms, hij nam Kim ook mee naar huis, zonder het haar te laten vragen of het mij even door te geven. De kleuterschool was namelijk aan het einde van de straat. En Kim was altijd al zelfstandig en wilde dan zelf naar school, en dat mocht alleen als ik haar mocht blijven volgen vanuit het raam. Het was zo’n laag kozijn dus ik hing dan zowat met mijn hele lijf eruit, en dan kon ik haar blijven zien tot ze op school was en de deur inging. Dan pas ging ik weer naar binnen. Ik was anders veel te bezorgd. En op de terugweg op woensdag, hetzelfde verhaal maar dan andersom. Dan hing ik net zolang uit het raam, tot ik haar door de deur zag komen en ik kwam pas weer naar binnen om de deur open te doen.

Echt fijn was dat niet maar ja, voor je kind doe je alles hè. Tot die ene woensdag, ik zag haar maar niet uit de deur komen en ook niet uit het hek. Ik werd van licht ongerust tot in volle paniek, toen ze er na een kwartier nog niet was. Ik ben naar school gerend, buiten adem riep ik de juffen en vroeg of ze Kim weg hadden zien gaan. Nee, eigenlijk niet nee. Nou ik kan het niet uitleggen hoe ik me toen voelde maar we hebben daar gelijk de politie gebeld en omdat ze net 4 was, kwamen ze direct. Ik beschreef hoe ze eruit zag, wat ze aanhad en had een foto voor ze en er werd direct actief gezocht. Zelfs de politie te paard zocht mee.

Ik sprong op de fiets en dat was achteraf gezien vreselijk gevaarlijk want ik was er niet echt bij. Als in een trance reed ik in het rond. Hyperventilerend en totaal duizelig maar vastberaden haar te vinden. Ik werd door een agent te paard van mijn fiets geplukt en naar huis gebracht. Ik moest wachten tot ik van hun hoorde en ze kon wel thuis komen en dan was er niemand. Als hij dat niet had gedaan had ik vast een ongeluk gekregen. Ik kan nog steeds voelen, dat ophalen, wat ik toen voelde. Een raar soort slow motion gevoel of zo, alsof je er niet echt bent maar toch ook wel. Alsof je buiten je lichaam bent en de boel bekijkt. Ik denk niet dat ik normaal verder had gekund, als ik haar niet gevonden had. Ik ging elke seconde een klein stukje dood. Vreselijk was het, daar is het verliezen van Sunshine helemaal niks bij. Alleen dat duurde langer, maar dat is een ander verhaal.

Ik weet niet meer precies hoe, maar ik kwam opeens op het idee om Susana te gaan vragen of ze Kim had gezien. Ze waren altijd samen! Ik belde aan en het duurde vrij lang voor er iemand naar de deur kwam. Ik hoorde wel dat er mensen thuis waren. Raar! Ik dacht; ‘ik ga hier verdorie echt niet weg voor er is open gedaan’ en ik belde nog eens lang en hard aan. Eindelijk ging de deur open en ik hoorde Kim en ik schoof die man opzij en trok haar in mijn armen terwijl ik huilde en aan het schelden was en ook nog eens tegelijkertijd diep gelukkig was. Die kan ik niet zo goed uitleggen maar het was heftig! Mopperend dat de hele politiemacht van Rotterdam naar haar zocht, kreeg ik Kim in tranen.

Toen ik haar vroeg waarom ze nou opeens zo hard ging huilen, kwam er hortend en stotend uit, dat ze bang was dat ze in de boeien moest. Daar moest ik toen toch weer zo erg hard om lachen, dat zij het helemaal niet meer snapte. Eenmaal thuis, na ook nog eens gepast Susana’s vader te hebben toegesproken en ik geloof dat ik hem gevraagd heb of hij gek was geworden, heb ik gelijk de politie gebeld. Ik kon ze zeer opgelucht en nog vol emoties vertellen, dat ik haar weer gevonden had. Dit is nog heel lang in nachtmerries terug blijven komen. Ik was haar dan altijd kwijt en in grote paniek. Ik weet en voel nog elke seconde van die middag van, pak hem beet, 34 jaar geleden.

En toen gingen ze naar verschillende lagere scholen. Maar ze bleven beste vriendinnetjes. Als Susanna me een tijdje niet had gezien, kwam ze altijd heel hard aanhollen en dan sprong ze zo in mijn armen. De eerste keer had ik dat niet verwacht, dat ze dat echt zou doen, Kim deed zulke dingen nooit, geen idee waarom. Die hield niet van knuffelen. Als Susana dat dan deed, vond ik dat geweldig! Kim niet zo, die werd dan jaloers en zei kattig dat ik haar mama was. Dat was dan ook wel weer schattig. En opeens, van de ene op de andere dag waren Susana en haar moeder en broertje verdwenen. Alsof ze van de aardbodem waren weggevaagd.

Kim was totaal overstuur en in paniek. Ik weet nog dat ik hemel en aarde heb bewogen om erachter te komen waar ze waren en had ons telefoonnummer doorgegeven, of ze, als dat kon, contact met ons op konden nemen. En uiteindelijk, na weken van verdriet voor Kim, werd er gebeld. Kim huilen natuurlijk! Maar ze waren veilig en ze konden helaas niet hun adres en dat soort dingen geven. Maar ze zouden contact houden. Wat uiteindelijk niet gebeurde maar daar zullen de omstandigheden wel naar geweest zijn. Dingen gaan zoals ze gaan moeten. Kim moest leren zonder Susana te leven in elk geval.

Later hebben we ze nog een keertje op kunnen sporen, maar ook toen was het de tijd nog niet of zo, om dat contact te blijven houden. Er gebeurde, toen ook al ja, weer eens bijzonder veel in mijn, in ons, leven. En nu zag ik opeens Susana reageren bij een foto van één van de vele verjaardagsfeestjes, waar ik me voor over de kop werkte om het te organiseren, voor Kim, waar zij ook altijd bij was, tot ze weg was. Een golf van blijdschap ging door me heen! Oh wat leuk! Ze hebben elkaar weer gevonden en dat vind ik geweldig! Hopelijk blijven ze nu contact houden maar dat is gelukkig ook stukken makkelijker dan toen, nu we in de digitale wereld leven. Zo heeft het toch ook wel zijn voordelen.

Wat is het een prachtige vrouw geworden! Zo leuk om te zien, dat kleine kleutertje waar ik zo gek op was, is nu zelf ook moeder. Ja, zo gaat dat dus… Kleine meisjes worden altijd groot. Dat kan ik soms zo jammer vinden maar dat is dan ook wel weer gelijk super egoïstisch natuurlijk. Ze horen groot te worden en je hoort ze los te laten. Alleen soms gaat dat zo totaal anders dan je altijd had gehoopt of had gewild. En daar doe je niets aan, dat moet je accepteren. En dat doe ik dan ook maar. Wat bij je hoort, komt altijd bij je terug, dat zie je maar weer aan dit verhaal. En dat vind ik er dan ook zo leuk aan!