4. dec, 2019

Drie jaar en 189 dagen zonder Sunshine

Vorige donderdag stage heb ik hier net achter de rug, als ik zit te schrijven. Het was een lekker dagje want het was niet chaotisch druk. Gewoon druk is niet erg, dan vliegt de dag zo voorbij. Nu ook want al dacht ik dat het begin middag was, was het alweer bij half zes. De dag was alweer voorbij. En zeker als het de hele dag zulk grijs en donker, nat weer is, heb je weinig erg in het daglicht. Als altijd werd het op de late middag het drukst aan de balie. Alsof iedereen zich opeens herinnert nog medicijnen te moeten halen. Dat is elke keer zo, morgen ook vast weer. Dus als je eigenlijk al bek af bent van de hele dag, moet je nog even in full speed de boel afmaken. Aliye staat er voortaan ook op donderdag en ik vind het altijd heel gezellig om met haar en Tessa te werken.

We zijn alle drie georganiseerd en netjes en werken een beetje hetzelfde. Ja, met dat verschil dat Tessa alles weet, en ik het minst en Aliye zit ertussen in. Maar het gaat erom dat we alle drie houden van doorwerken en niet de kantjes eraf lopen of de ander alles op zijn bordje schuiven. Nee, dat gaat dan erg lekker allemaal en dat is fijn. Dat is niet met iedereen zo, dat had ik al snel door. Maar met hun wel en daarom vind ik het fijn als ik hen zie als ik binnen kom. Ik was donderdag nog bijna te laat ook. En ik was net zo laat van huis gegaan als anders. Alleen omdat het zulk vreselijk weer was, dacht volgens mij elke Rotterdammer, Schiedammer en Vlaardinger, dat ze maar de auto moesten pakken.

Jeetje zeg, wat was het druk op de weg. Gelukkig mijn avondlicht bril die geweldig is, zo op sterkte. Nu zie ik een stuk beter! Maar ja, je kan je niet door de drukte heen zien. Dus kwam ik precies 8 uur binnen kakken. Ik hou daar niet van, ik ben altijd graag iets van te voren binnen. Even op je gemak koffie pakken en dat soort dingen. Een goeie leer voor de volgende keer. Ik ben altijd zo verwend geweest door die paar minuutjes die ik moest rijden naar mijn werk. Tien jaar lang op de fiets en het is pas sinds 2015 dat ik een auto heb. Daar ben ik nu erg dankbaar voor.

Aliye had ook nog wat dingen voor me, die ik kan gebruiken voor mijn opleiding. En Tessa heeft receptjes voor me uitgeprint, voor school. Natuurlijk hebben we de patiënt gegevens eraf gehaald maar toch lief dat ik ze mag gebruiken. We hebben ook een lief dametje dat de apotheek op donderdag schoonmaakt altijd. Ook in de andere apotheken doet ze dat, geloof ik. Ze spreekt slecht Nederlands maar ze weet wel mijn naam. En ze wilde graag zo’n herfst-pot kopen, die ik gemaakt heb. Nou ja, wat leuk! Ja, ze vond ze zo mooi en het is voor een cadeau voor haar vriendin. Ze wilde de kleine graag. Er staan namelijk die 2 hele grote en een kleintje.

Ze had geen geld bij zich maar ik zei dat het wel goed was zo. Dan zie ik haar toch gewoon volgende week weer. Die vertrouw ik, ik voel zulke dingen. Altijd al maar ik luisterde nooit. Nu wel maar nu zat het dan ook goed. ‘Nee, ze zou morgen wel langskomen’, zei ze. Ik verzekerde haar dat dit niet nodig was. Uiteindelijk ging ze, mét de pot onder haar arm, naar huis. Dat komt wel goed. Maar een half uurtje later was ze er al weer. Was ze speciaal geld gaan pinnen! Hartstikke lief natuurlijk maar ik vond het zo ook wel goed hoor. Nou ja, het is geregeld in elk geval. Ik kan er niet van leven maar het is wel lekker, een klein centje extra deze week.

Mijn dag was weer goed in elk geval, gewoon omdat het leuk is dat anderen je werk zo mooi vinden. Vooral als ze het dan ook willen kopen. Aliye gaat verloven en zei al gelijk, dat ze straks, als ze op zichzelf zal gaan wonen, enkele dingen bij me wil kopen. En Tessa heeft een schilderij bestel, van een uil en die moet ik maar eens heel snel gaan maken. Zo snel mogelijk want het moet wel voor de kerst af zijn. En ik heb zo’n zin om te schilderen, dat mijn vingers ervan jeuken. Alleen die tijd gaat zo vlug. Maar dit weekend ga ik in elk geval de achtergrond doen. Dat is een hoop werk al en daarna dan alleen nog de vliegen uil. Ik vind vleugels altijd zo mooi om te schilderen. Maar er komt wel een foto van tegen die tijd.

Zo leuk om te doen! Morgen de andere kleine pot mee nemen. Ook al is die eigenlijk al weg als cadeau voor iemand. Maar dat komt dan nog wel. Tot die tijd kan hij mooi weer staan te pronken in de apotheek. Ik hoop alleen dat ik het allemaal red voor dinsdag, wat ik allemaal moet doen nog voor school. Ik heb al wel 3 toetsen Engels gemaakt, maar ja, daar hoef ik niet voor te leren. Al moet ik eerlijk zeggen, dat het spontaan typen, ondanks wat stomme foutjes of typfoutjes, me beter af gaat. Als ik erover na moet denken, en dat is zo bij grammatica, dan maak ik foutjes. Denk ik er niet over na, dan stukken minder. Spontaan werkt dus beter voor mij, dat blijkt wel.

Ik moet wel het maken van dat schilderij gewoon op mijn to do lijstje zetten. Anders is het zo kerst, binnen vier weken al. En ik het al zo weinig vrije tijd. Ik weet dat ik het niet zou doen maar ja, een uitzondering moet kunnen. En ik doe het zo graag ook. Ik doe ook veel liever een opdracht, dan zomaar iets. En ik had al iets met een uil in mijn hoofd en als dan iemand zegt een schilderij met een uil te willen, dan komt dat alleen maar goed uit. Win win noemen ze dat. Alleen is het zo ontzettend jammer dat er maar 24 uur in een dag zitten. Ik heb, om rustig mijn gang te kunnen gaan, minstens het dubbele nodig.

Dat lijkt me toch wel wat. Dat je 8 uur werkt, of 9 zoals in mijn geval, en ook 8 uur slaapt. Dat is 16 uur. Normaal heb je dan nog maar 8 uur, waarin je dan je huis moet doen, boodschappen moet halen en van en naar je werk toekomen, kost tijd. Ook jezelf, je kinderen en je dieren verzorgen, gaat aardig wat tijd inzitten. Koken, en eten en drinken, het kost allemaal tijd. Je hebt er maar weinig aan, als je het zo bekijkt. Maar stel, je hebt dan nog een uurtje of 16 om dingen in te doen? Oh ik zou er wel raad mee weten. Maar ja, ik kom mijn leven lang al tijd te kort. Zo voelt het voor mij in elk geval.

Alleen als je niet bent zoals ik, en je bent depressief, of erg eenzaam, of je verveelt je snel. Tja, dan vind je die 24 die we hebben waarschijnlijk al teveel. Dan moet je vast denken dat ik totaal gek ben. Maar oh ik zou zo blij zijn met zoveel uren erbij. Ik heb zo’n enorme hekel aan haasten, alles kan dan lekker op zijn elfst en dertigst. Heerlijk! Je huisje kan spic en span zijn, want je kan er echt tijd in steken. Iets waarvan ik weet dat het bij deze dimensie hoort, vuil. Hoe hoger je komt, hoe schoner het is. Hier heb je last van dingen die vuil worden, uitlaatgassen die hele muren zwart maken, in straten die langs drukke wegen staan. Zelf word je ook vuil.

Ik heb dat altijd een zware belasting gevonden, alsof ik van klein kind al wist dat het niet zo hoort. Zo zonde ook van je tijd, want hoeveel tijd ik er niet kwijt aan ben in totaal. Totaal nutteloos want een uur, een dag, een week of meer later en je kan het weer doen. En helaas hou ik van een schoon en opgeruimd huis. Ik heb wel eens gewenst dat ik dat niet had. Want ik kan er mezelf voor over de kop werken. Al heb ik wel iets geleerd van mijn ziekte, en ben ik nu ietsje losser voor mezelf. Maar alles wordt altijd vuil, al gebeurt er niets mee. Stof, aanslag, bacteriën bah. Daarom lijkt me dat heerlijk om daar straks geen last meer van te hebben, in hogere sferen. Hoe fijn moet dat niet zijn, dat er niets meer hoeft te worden schoongemaakt? Dan heb je die extra uren niet eens meer nodig, als dat al weg zou vallen hier! En dan is het boven dubbel op want daar heb je ook geen lineaire tijd! Oh wat en luxe lijkt me dat. Ik wist al dat ik er zou gaan genieten maar ik denk dat ik omver geblazen zal worden door hoeveel dat zal blijken te zijn.

Maar helaas, tot die tijd, zal ik nog moeten poetsen tussendoor. Ik kan met overtuiging zeggen, dat het laatste dat ik zal poetsen, de plaat zal zijn. Ik denk dat dit een niet te vertalen grapje is maar ik moest hem wel maken. De plaat poetsen, ertussenuit knijpen, vertrekken… Ik ben er nu al klaar voor maar ik zal nog een tijdje geduld moeten hebben. Maar ooit mag ik! En hier op de foto zie je ook gelijk de twee kaarten vanuit Amerika, Key West, Zuid Florida, van John en Libby, uit Amerika, waar zij zelf op vakantie waren. Oh was is het daar mooi… Daar zou ik ook wel naartoe willen! Nou ja, ik wil zoveel! Komt wel, is het niet nu, dan misschien in een ander leven, of op een ander manier. Maar goedkomen? Altijd!