6. dec, 2019

Drie jaar en 191 dagen zonder Sunshine

Zo rond de kerst is het niet raar om over geboortes te praten. Al is het geen geheim dat Jezus zelf ergens hoog zomer in augustus is geboren. Dit is dan ook een totaal ander verhaal. Dit is ook geen sprookje, zelfs niet eentje van Grimm, maar een waargebeurd verhaal. In het heel erg kort, in verhouding met wat er allemaal gebeurde, maar er is geen letter van gelogen. Het is mijn verhaal. Heel lang geleden, ik was nog piepjong, overkwam me iets dat me getekend heeft voor het leven. Het heeft alles verder bepaald en gekleurd en niet altijd even mooi. Maar ondertussen, ben ik er blij mee dat het zo gebeurd is. Gebeurtenissen die je erg raken, komen altijd voort uit oorzaak en gevolg.

Dat wist ik toen niet en dat had ik toen ook niet echt geloofd. Nu geloof ik het niet alleen, ik weet het zelfs zeker. Maar dat komt dan ook omdat ik zo ontzettend veel heb moeten groeien en goedmaken in dit leven. Je kan dan gelijk denken, zo, dan ben jij ook een grote rotzak geweest. Dat klopt! Anders had ik dit allemaal niet meegemaakt. Want je krijgt wat je geeft. Altijd! Dus ik ben niet zielig, helemaal niet, ik kreeg wat ik ooit gaf. Daarom probeer ik nu alleen maar goed te doen. Lukt niet altijd maar ik probeer het wel. De gevolgen zijn namelijk ook dan voor jezelf.

Simpel gezien, kan je je bedenken, al wat je doet aan, of bij, anderen, doe je eigenlijk jezelf aan. Dus ben je lief en goed voor mensen, dan krijg je dat ook terug hoor. En we zijn allemaal van die rotzakken geweest, dat was niet alleen ik, gelukkig. Maar ik heb in dit leven geloof ik wel het meeste zonder pauze voor mijn kiezen gekregen. En als ik kijk naar hoe ik hier ben, ben ik bang dat ik daar zelf om gevraagd heb. Beetje overmoedig en totaal zonder te letten op hoeveel ik kan hebben, want dat is niet zo belangrijk. Dus ja, ik denk het wel, dat ik erom gevraagd heb zo.

Ik was net 15 toen ik ‘verkering’ kreeg en toen ik naar Canada op vakantie ging, was hij bang dat hij me kwijt zou raken en verloofden we ons. We waren altijd samen en we deden alles samen en buiten mijn partner was hij ook wel mijn beste vriend. We leken ook erg op elkaar, qua uiterlijk. Regelmatig werd ons gevraagd of we broer en zus waren. Dat vonden we zelf heel raar maar we begrepen het wel. Dezelfde grote blauwe ogen, zelfde vorm gezicht zo’n beetje. Niet gek, dat het zo vaak gevraagd werd. We zijn ook heel jong getrouwd en dat kwam ook door een reden. Eigenlijk niet omdat we zo super verliefd waren. We waren dat wel, zeker in het begin, tenminste, ik wel want ik kan alleen voor mezelf praten natuurlijk.

Maar toen in die tijd, want ik ben al best bejaard natuurlijk, had je nog dienstplicht. Hij begon al op zijn 18e een eigen bedrijf, een kapperszaak. Dat was zijn grote droom. En toen opeens moest hij in dienst. Voor die zaak had hij leningen afgesloten en dus was dit niet zo gunstig. Want daar had de regering maling aan. Je moest in dienst, punt uit. Of, en daar komt het, of je ging trouwen, je vrouw werkte niet en je was dus kostwinner. En daarom moest er getrouwd worden. Mijn moeder wilde dat absoluut niet hebben. Zijn moeder drukte me op het hart dat ik zijn toekomst zou verspillen als ik het niet deed. Ze ging daar even aan het feit voorbij dat ik zelf ook een toekomst had en daardoor had ik daar zelf ook geen erg in. Maar ja, wat wil je, 16 jaar oud.

Omdat ik toen net zo rete eigenwijs was als nu, en mijn moeder zo fel tegen, koos ik ervoor om het toch te doen. Verder was ik nooit tegendraads hoor. Echt. Zo was ik een maand voor mijn 18e een getrouwde vrouw. En, ook weer zijn moeder, vond het wel tijd worden voor een kindje. Hem gooide ze altijd voor zijn voeten dat hij die vast niet kon maken, dat hij geek kale kip kon maken, al kreeg hij de veren cadeau. Een uitdrukking die ik tot dan toe niet kende maar die me altijd bij is gebleven erna. Ze had al 3 kleindochters en ze was erg gek op jongetjes dus nu moest er een kleinzoon komen. Dat was belangrijk, vond zij dan toch. En zij wist toen al heel lang dat hij homo was. Iedereen leek dat te weten, behalve ik. Eerst wilde het niet zo lukken en toen ik na een jaar moest gaan temperaturen, was ik opeens zwanger!

Voor mij een heel gelukkige tijd maar ook een ellendige want oh wat was ik ziek! Ik dacht dat het erbij hoorde, zo zat ik toen ook al in elkaar. Maar gelukkig word je hier in Nederland goed in de gaten gehouden als zwangere, toen ook al. Anders hadden wij het nooit gered samen, mijn kindje en ik. Hij ging zich tijdens mijn zwangerschap heel raar gedragen en ik snapte niet waarom. Ook vond hij het vies en eng om naar mijn buik te kijken of daaraan te zitten. Iets wat behoorlijk veel pijn doet en je erg onzeker maakt. Vooral omdat je met die dikke buik toch al zo onzeker bent. Mijn moeder moest ik praktisch van mijn buik afplukken, altijd maar voelen of het kindje schopte. Ze probeerde ook altijd het hartje te horen, met een wc rolletje, en ja, dat werkt. We waren ook saampjes naar het ziekenhuis, ma en ik, toen we het hartje met het Doppler apparaat hoorden. Dat was een erg mooi moeder dochter moment.

Uiteindelijk waren we er allebei bijna niet meer geweest, mijn kindje en ik. Ik was al in een vergevorderd stadium van zwangerschapsvergiftiging en had al flink wat eiwit in mijn urine, toen ze daar door een toevallige controle achter kwamen. Ik moest acuut worden opgenomen en bewaakt want mijn bloeddruk was bijna onmeetbaar hoog. Door de pre eclampsie zoals ze het nu noemen, was het kindje niet goed gegroeid en toen ze niet spontaan kwam na 40 weken, werden de weeën opgewekt. Ook toen ging alles mis, haar hartje stond steeds stil, ze had niet genoeg zuurstof in haar bloed en mijn bloeddruk was 220/180. Die stond op klappen. Dus een spoed keizersnede was onvermijdelijk. Ze woog maar 1900 gram en was zo klein! Ze moest de couveuse in maar ze was toch voldragen.

Ze mocht pas mee naar huis als ze 5 pond woog en wat had ik een verdriet daarover. Ik ging 2 x per dag naar haar toe in het ziekenhuis. Een zware opgave voor mij, herstellend van een keizersnede maar ik wilde bij mijn kindje zijn. Ik ging met het ziekenvervoer en vaak ging mijn moeder mee. Tot ze 5 was moest ik op controles komen, bij het Sophia. Maar dat is een ander verhaal. Nadat ze 1,5 was en na een hele nare periode, kwam ik erachter dat mijn echtgenoot, een verhouding had met een man. Hij was homo, altijd al geweest, en was nu verliefd geworden. Tot dat gebeurde, had hij het hele toneelstuk vol kunnen houden. Nu ging dat niet meer.

Na een nacht van knallende ruzies, waar ik nog elke seconde van weet, ging hij weg. Kim was ook die hele nacht totaal overstuur geweest. De volgende dag kwam zijn moeder me vertellen dat dit mijn schuld was, dat hij door mij homo was en toen flipte ik. Ik heb haar eruit gegooid. Mijn tante Wil is me komen halen, en heeft me naar mijn moeder gebracht. Ik woonde toen in Capelle en mijn moeder in Rotterdam Overschie. Mijn kleine kindje was, door alle spanningen zo ziek geworden en ze werd alsmaar zieker. Ik belde hem voor geld, want hij was zo weggegaan en we hadden een kapsalon waar ons inkomen uitkwam. Niet dat er een loon op een rekening werd gestort. Dus ik had letterlijk geen ene cent. Ik vertel dit, omdat ik in een andere stad was, de dokter en medicatie betaald moesten worden en dat mijn moeder dat niet had, maar dat wist hij ook wel. Mijn moeder had bijstand.

Hij zei ijskoud, dat ik het maar uit moest zoeken, hij woonde toch zeker niet meer thuis. Ik weet dat ik even met open mond voor me uit heb gestaard. Toen gilde ik hem toe, dat hij het niet waard was vader genoemd te worden. Hij gooide de hoorn erop. De ruzie was dinsdag op woensdagnacht, vanaf woensdagavond was ik bij mijn moeder met mijn doodzieke kind. Ik ben nog heen en weer geweest en mijn vader had er andere sloten op de deur gezet omdat hij het huis aan het leeghalen was ook nog. En het was op vrijdag dat ik hem belde voor geld voor medicatie. Ze werd zo ziek, dat ze die zondag is opgenomen in het Sophia Kinderziekenhuis, totaal uitgedroogd.

De huisarts in opleiding, die kwam kijken, vond haar nog wel monter genoeg. Die heb ik gedreigd met het medisch tuchtcollege, mocht er iets met mijn kind gebeuren. Ik wist 1 ding zeker en dat was, dat het hier mis aan het gaan was. Daar schrok de jongedame in opleiding zo van, dat ze ons zelf, in haar lelijke eendje, zo’n deux chevaux van Citroën, naar het ziekenhuis bracht. Hij had dit allemaal kunnen checken, maar hij had opeens geen belangstelling meer.

Bij het Sophia Kinderziekenhuis zeiden de artsen dat ik nog maar net op tijd was. Als ik een uur later was gekomen, had ze het niet gered. Een reden voor de arts in opleiding om na een excuses te hebben gemompeld, met een rood hoofd weg te gaan. Die fout zou ze nooit maar dan ook nooit meer maken. Kim werd opgenomen op de strenge quarantaine afdeling en ik weet tot nu toe nog steeds niet wat ze had. Haar vader heeft niet ene keer naar haar geïnformeerd, ook niet via het ziekenhuis want dat ben ik na gaan vragen. Dat maakte mijn respect voor hem nog veel en veel minder! Wat een stuk ongeluk zeg! En daar was ik nou zo gek op geweest? Ik begreep niet, dat ik dit hoge soort van egoïsme niet eerder had geregistreerd, want nu zag ik opeens alles!

Hij liet me zo zitten, ik heb vanaf hij opeens van de ene op de andere seconde weg ging, erna geen cent meer gekregen voor haar of voor mij. Alsof we niets waren. Ik had geen luis om dood te drukken. Ik at bij familie en vooral mijn moeder. Mijn ene oom kocht sigaretten voor me, mijn vader bracht me heen en weer van mijn moeder naar huis en weer terug. Elke vrijdag naar ma, en elke maandag terug. Het duurde 6 maanden voor ik een bijstandsuitkering kreeg en tot die tijd was ik vaak genoeg vertwijfeld over hoe ik het allemaal doen moest.

Niet zelden zat ik met mijn handen in mijn haar en voelde ik me wanhopig. Ik was ook mijn beste vriend kwijt, want dat was hij wel van me geweest. En mijn partner bleek vanaf onze ontmoeting tegen me gelogen te hebben en het kind, dat helaas geen jongetje was waardoor oma’s interesse ook miniem was, moest er van hun alleen maar komen omdat ze natuurlijk wisten dat hij homo was en dat misschien wel eens uit kon komen. Dan zou ik vast zitten, zeg maar. Maar ja, ik ben geen zielig hulpeloos vrouwmensje! Dat pik ik niet!

Maar ik was alles kwijt, mijn huis en haard ook nog eens bijna, want ik heb zes maanden lang de schuldeisers moeten ontlopen. En oh, ik laat nog zo ontzettend veel weg hier. Ik weet nog alles van die tijd, daar ben ik de afgelopen maanden wel achter gekomen. Hoe hard ik ook had geprobeerd om dat weg te stoppen. Elke seconde kwam weer boven. En die pijn zat er allemaal gewoon nog. Het verraad, het verlies, het machteloze van de hele situatie voor mij. Kijk, als je man vreemd gaat, dan is dat pijnlijk. Andersom ook natuurlijk. Maar dan weet je wel, dat jullie begin echt was. Dit was het ultieme verraad. Dit was al vanaf de eerste seconde allemaal gelogen en geacteerd. En dat kwam zo hard aan, dat ik om te kunnen overleven, alles weg ben gaan stoppen. Maar ook het probleem had, hoe vertel je je kind, dat haar vader haar niks waard vond.

Want ik kwam bij de dierenarts, met mijn Timmy, die dierenarts waar ik met die homo al kwam. Die dierenarts vroeg hoe het ging met mijn Briards. “Eh. Wat is dat?” Nou dat is een hondenras, mijn man had er toch twee gekocht pas? Mijn kin raakte de grond met een rotklap. Dus eh, geen medicijnen voor zijn dochter, maar wel twee honden??? Mijn hemel, wat heeft die nog vreselijk moeilijke levens voor de boeg. Hij zal het allemaal zelf ook voor zijn kiezen krijgen. Maar daar komt hij nog wel achter, ooit. En dat is dus één van de redenen waarom ik zo fel tegen liegen ben. Ik kan er gewoon echt niet tegen. Ervoor vond ik dat ook al niet prettig maar erna?! Echt hoor, lieg nooit tegen me want je bent me a la minute kwijt.

Als hij me verteld had, dat hij homo was, had het ook nooit echt leuk overgekomen natuurlijk. Maar toch had het heel anders gekund. Hij had kunnen zeggen, kijk, het is nou eenmaal zo. Ik heb het geprobeerd maar het is me niet gelukt. En nu ga ik bij je weg maar hé, we hebben een dochter samen en daar blijven we samen voor zorgen. Ja, je bent nu boos maar je blijft niet boos. Als je klaar bent met erg boos zijn, gaan we goed praten. Ik zal voor jullie blijven zorgen, tot jij iets geregeld heb. Daar help ik je ook mee natuurlijk. En we komen er wel uit, ik laat jullie niet stikken. Heus, ik had echt nog flippend boos geweest maar als hij de poorten der communicatie had open gehouden, dan hadden we er inderdaad wel uitgekomen. Maar dat deed hij niet, nee oprotten met dat wijf en die baby.

Hij wilde lekker genieten van zijn nieuwe relatie natuurlijk, lekker het verliefde stel uithangen. Daar kan je geen baby bij gebruiken, en ook geen ex-vrouw.  De rechter bij de voogdijzitting had hem ook snel door, dus werd mijn moeder in plaats van hij toeziend voogd. Iets wat normaal nooit gebeurt, maar in dit geval wel. Omdat ook de rechter zag wat er gebeurde voor zijn ogen. Later kwamen daar nog bewijzen van in de vorm van rechtbankpapieren maar hij heeft ooit tegen Kim gezegd dat ik die heb laten vervalsen. Nou sorry hoor, ik lieg niet. En ik zou mezelf nooit zo naar beneden halen. Het heeft jaren en jaren geduurd, voordat ik eroverheen dacht te zijn.

Maar eigenlijk heb ik het nooit verwerkt, het deed teveel pijn, het was te vernietigend. Ik typte net vermietigend maar haalde het weg. Maar ik vond het eigenlijk zo grappig, dat ik het hier toch nog even vertel. Enniewee, dat hele verhaal moest er even uit. Ik ben van plan het complete verhaal, en wat meer verhalen die hierop zijn gevolgd, in boekvorm te gieten. Dat kan natuurlijk pas, als het studeren klaar is en ik weer een vaste baan heb. Het is geen grote bende van ellende hoor. Ik heb er veel van geleerd en ben er enorm door gegroeid maar ik gun het mijn ergste vijand niet, om hier doorheen te moeten. En door het hier allemaal even uit te leggen, eruit te gooien, is het begin van mijn verwerking gemaakt. Nu al voor de 3e keer, ging ik er bijna aan onderdoor door die man en de omstandigheden die hij maakt. En dan doet hij alsof hij het zo goed bedoelt voor zijn ‘kind’. Zijn kind??? De idioot, hij weet niet eens wat dat betekent. Alles wat hij doet, doet hij voor zijn eigen ego. Maar ja, zo zijn er wel meer.

Het is natuurlijk wel in een notendop verteld hè. Of notendop? Het is nog minder dan dat, want ik heb het meeste nog weggelaten. Voor hier natuurlijk een grote lap tekst. De pijn die het gedaan heeft, moet zijn plekje krijgen. En dit is hiervan het begin. Ik lieg in elk geval niet tegen mezelf om in mijn eigen ogen in de spiegel te kunnen kijken en dat is veel meer dan je van hem kan zeggen. Dissociatie, ook uit de psychologie, daar is hij kampioen in. Maar dat is voor hem heel vervelend want ook voor hem geldt, wat je geeft, zal je krijgen. Ik wens hem erg veel, heel erg veel sterkte. Ik vind het nog rot voor hem ook, maar ik weet ook dat het de enige manier is om te leren hoe het niet moet. Voel het maar, beleef het maar. Ik heb het al 'gevoeld' en ik heb erna mijn hand in een goedmakend gebaar naar hem uitgestoken en dat werd niet eens geaccepteerd. 

Eigenlijk dus weer een afwijzing nog niet zo heel lang geleden, toen ik mijn hand uitstak in vriendschap, zij het dan digitaal, en ik snapte het eerst niet. Alsof ik hem had kwaad gedaan in plaats van andersom. Later viel mijn kwartje. Wie weet wat hij die partner allemaal voor leugens in zijn eigen straatje heeft verteld en als hij mij weer toe zou laten, dan komt dat uit natuurlijk! Want ik weet 100% zeker, dat hij daar niet eerlijk heeft verteld wat er nou precies gebeurd is. En dan hoeft ook niet hoor, dat komt vanzelf een keer uit. Want ook al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel. Al duurt het levens lang, neem dat maar van mij aan. Daar komen ze allemaal nog wel achter. Ik hoef me nergens voor te schamen, ik heb geprobeerd het goede, het juiste te doen. Ik kijk recht en diep in mijn eigen kijkers, die onbevangen en open terug kijken en weten dat ik mezelf niet voor de gek wil houden. Mijn verhaal, is eruit. Dat ben ik in elk geval al eventjes kwijt….

En juist door wat ik nu meemaak en door wat ik dan lees bij Hans Stolp, die een grote hulp voor me is, en hij kent me niet eens, ben ik met verwerken bezig. Het voelt ook nodig om dit nu te doen. Ik zit in een enorme verandering, voor de zoveelste keer in mijn leven ja, maar voor mijn gevoel ook voor de laatste keer. En nu moet ik schoon schip maken, zodat het laatste stuk zal gaan zoals ik het wil en zoals ik het ook verdiend heb. En daarom werk ik zo hard aan alles. Misschien wat veel tegelijk voor anderen, voor mij gesneden koek. Dat kan ik echt wel!