7. dec, 2019

Drie jaar en 192 dagen zonder Sunshine

Zo, nu weer even terug naar het heden. Die lap tekst van gisteren is eruit. Die verhalen ben ik in elk geval kwijt en er komt steeds meer bij uit het heden, dat ik nog moet melden allemaal. Of moet, dat wil ik gewoon zelf natuurlijk. Ik loop ondertussen een behoorlijk stuk voor, met mijn blogs. Maar ik moet me er eigenlijk niet zo druk om maken dat anderen het dan niet volgen of zo. Stel er gaat iemand opeens mee lezen en die begint van vooraf aan. Nou, dan maakt het toch ook niet uit. Nee, maar ja, ik ben dan zo autistisch weer, ik kan er ook niks aan doen. Wat een lieve commentaren kreeg ik er ook allemaal op! Want ik ben echt en 100% zeker niet zielig hoor. Ik hoop dat dit wel duidelijk over kwam. Maar het wordt tijd om dat hele verhaal kwijt te raken en dat het een totaal ander einde gaat krijgen dan het tot nu toe had. Komt wel goed. 

Er gebeuren ook allemaal leuke dingen hier in Casa el Catos Locos! Ongelofelijk gewoon zelfs. Wat ik ook ongelofelijk vond, is wat ik vorige week in het nieuws zag. Dat nieuws over dat katten volgens Europese wetgeving helemaal niet buiten mogen lopen. Dat ze veel te veel dieren doden. Muizen en zo. Eh… Ben ik nou gek of was dat juist een van de redenen dat de kat gedomesticeerd is? Want wij vonden dat zo handig, dat hij het ongedierte liet verdwijnen. Als ik ernaast zit mag je het gerust zeggen hoor. De kans zit erin dat iedereen zijn katten binnen moet houden. Verplicht! Net zo achterlijk als die ene stad, of was dat een provincie, die 'zwerfkatten' wilden gaan afschieten. Stelletje gekken! 

Kijk, nou ben ik geen voorstander hoor, als je midden in de stad woont, om je kat naar buiten te laten. Maar, en ik spreek uit pijnlijk verdrietige ervaring, sommige katten kan je echt niet eens binnen houden. Hoe hard je ook je best doet en ik kan dat echt weten. Mijn hemel! Dat is de reden juist dat deze website is ontstaan. Er zouden geloof ik maatregelen genomen worden, zodat je katten wel binnen moest houden. Nou, dat zullen we nog wel eens even zien. Nederlanders zijn het meest tolerante volk ter wereld, met een enkele idioot die dat probeert te ontkrachten af en toe, maar van onze huisdieren blijf je af! Ik zal er geen last van hebben, tenzij ze Sunshine ergens vangen en dan zo bij mij terecht komen. Maar ja, dan is dat eigenlijk juist feest. Oh? Hee! Misschien moet ik dit beleid eerst wel even aanmoedigen! Ook een idee!

En er was nog iets raars in het nieuws, dat auto’s met die nieuwe led koplampen, veel te fel licht hadden. Joh?! Nou, wat raarrrrr. Dat zeg ik pas een jaar of vier of zo? Daar zijn ze nu achter dan? Toch knap! Voor hetzelfde geld waren ze daar nooit achter gekomen. Daar werken zeker alleen maar mensen die in het daglicht op de fiets komen? Dat moet het zijn. Rare berichten af en toe, in het Nederlandse nieuws. Gekkies!

Ook gekkies zijn de cits hier. Want ik zie het prille begin van toenadering tussen Skylar en Aurora. Nog niet veel, en het kan zo weer omkeren maar toch, ik heb het nog niet eerder zo gezien. Dus dat belooft wel beterschap dan. Wat ik 2 jaar geleden al zei, eens Skylar uit de puberteit gaat komen, moet je eens opletten. En hij is er nog niet helemaal uit maar het begint te komen. Ze begint in elk geval niet meer te gillen als hij langs komt. Dat was al iets maar dat lag meer bij haar dan bij hem. En nu ik hem systematisch meer aandacht ben gaan geven en extra knuffels en dat soort dingen, begint hij ook te zien, dat hij niet altijd de enige is die op zijn kop krijgt. Dat dacht hij alleen maar en hij begint het nu ook te zien volgens mij.

Zelfs de witte diva krijgt af en toe een standje hoor. Als je iets stouts doet, dan heb je het zelf verdiend. Klaar. Het begint allemaal zijn vruchten af te werpen. En als er iemand mij ooit durft te zeggen dat ik niet consequent ben, die mep ik gelijk achter het behang! Dat doe ik echt hoor, zo consequent ben ik wel. Ik zag ze ook van de week al redelijk dicht langs elkaar heen lopen, in de kamer en op de gang. Dit was een paar maanden geleden niet mogelijk. Dan werd er aangevallen of flink gemept. Nu mopperden ze lichtjes allebei maar ze liepen wel door. Ook durft ze nu weer richting balkon te komen, als ik af en toe de deur even voor ze open doe.

En eerst ging ze dan weg als ze hem zag, maar nu niet en soms zitten ze er zelfs samen. Nou, de eerste keer dat ik dat zag, viel mijn mond open en vergat ik zomaar een foto te nemen. En vanmiddag lagen ze zelfs op de bank samen! Eerst met Moonlight ertussenin maar later met zijn tweetjes. Nou ja, bizar! Dat was nog niet eerder gebeurd. Ik wist niet wat ik zag! Met Rainbow gaat het al langer zo, die doen niet meer per direct en sowieso lelijk tegen elkaar. En ook liggen die soms samen op de bank, zij het dan niet gezellig tegen elkaar aan. Maar Aurora en Skylar zo samen? Bijzonder hoor! Zou het dan toch lukken ooit? Ik vind van wel!

Ook moest ik erg lachen om Skylar vandaag, toen hij alleen bezig was. Moonlight is namelijk al jarenlang de enige, die het leuk vindt om zijn snoepjes uit de snoeppuzzel pot te pakken. Daar gooi ik altijd een handje in want Moontje is geen snoeper. Dan vist hij daar, als hij eens trek heeft, een snoepje of 3 a 4 uit en dat vindt hij dan zo leuk omdat hij dat beslist. Denk ik hoor, weet ik veel, ik ben geen kat. En opeens zie ik Moonlight lopen, terwijl ik dacht dat hij lekker snoepjes zat te smikkelen. Ik kijken, is het Skylar! Nog wat onwennig en brommend tegen snoepjes die hij er niet uitkreeg. Heerlijk! Ik heb zo gelachen! Het duurt bijna 3 jaar, maar dan heb je ook wat! Echt hoor!

Of het lang gaat duren, ik heb geen idee. Maar hij heeft in elk geval eindelijk door dat er daar lekkers uit te halen valt. En dan die Rainbow, die met zijn delicate mondje geen harde brokjes wil eten. Het lummeltje had in de keuken geplast omdat ik de grote zak met brokjes niet ergens anders kwijt kon even zo snel. Als ik dat had geweten, dat het weer als kattenbakkorrels gebruikt zou worden, een hele rare afwijking van meneertje Rainbow, had ik het wel bovenop de aanrecht gezet want dan doet hij het niet.

Van de week had ik zo’n dik stuk speculaas, de harde soort, niet de gevulde soort, en toen pakte hij dat hele stuk toch bijna uit mijn handen! Nou ja! Ik beet er een brokje af, een groter formaat dan enig kattenbrokje dat ik ooit gezien heb. Zit hij dat toch al kauwend op te eten! Oh? Dus je kán het wel blijkbaar? En dan eet je wel speculaas maar je vergaat liever de hele dag van de honger, dan dat je 1 brokje eet? Schiet mij maar lek, ik begrijp er af en toe geen zak van. Gekke beesten zijn het toch, allemaal even gek op totaal andere manieren.

Ik heb ze gisteren allemaal, 1 voor 1, bedankt. Want echt, wat of waar zou ik zonder ze zijn? Dan was ik een trillend hoopje kwijlende ellende, ergens in een hoekje van de PAAZ afdeling van het Erasmus of zo. Nee, dat heeft niets met Pasen te maken. Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis betekent dat. Daar hebben mijn harige schatjes me van behoed. Want zo’n kracht hebben dieren in zich. En toen ik toch bezig was, heb ik gelijk al mijn planten bedankt. De orchideeën staan overvloedig in bloei, echt bizar. Eentje zelfs, terwijl zijn ene tak bijna leeg is omdat hij al zo lang bloeide, zitten er twee hele lange nieuwe takken bij, vol met knop. Daar ga ik nog lang plezier van hebben. Dat is toch prachtig! Doen ze allemaal voor mij, lief en leuk en grappig en mooi zijn. Omdat ik daar vrolijk en blij van wordt. Dat heb ik in elk geval verdiend!