8. dec, 2019

Drie jaar en 193 dagen zonder Sunshine

Oh jawel hoor, december is flink begonnen. Ik vind dat heerlijk, omdat dit wil zeggen dat het alweer snel wat lichter zal gaan worden. Na de 21e gaan de dagen lengen! Jippie!  Maar toch heeft het wel even wat, die decembermaand.  Pepernoten, kruidnoten, boterletters en chocoladeletters van de Sint. En als je maagzuur eindelijk is ingedamd, met of zonder hulp van zuigtabletjes of capsules, dan is het weer bijna kerst en begint het allemaal weer opnieuw. Dan met kerstkransen, die eigenlijk gewoon ronde boterletters zijn met gekonfijte kersjes bovenop en al het andere bunkeren, krijgen we weer net zo hard het zuur.

Maar je kan er niet afblijven want het is zo lekker maar helaas ook zo dik makend. Ik ben gek op amandelspijs, ik ben gek op alles met noten of notensmaak. Ik zou op enkel noten kunnen leven, dat weet ik zeker! Maar daar had ik het niet over. Met kerst hebben we ook nog allemaal van die chocolade kransjes, voor in de boom maar meestal hangen ze daar niet lang. Die met die soort taaie vulling vind ik zo lekker. Die hadden we altijd thuis bij mijn moeder. Oh echt hoor, maar goed dat ik het allemaal niet in huis haal. Alleen ontkom ik er niet aan. Want nu heb ik het, ongewild, toch in huis.

Daarom, deze maand doe ik niets aan de lijn hoor. Te lekker allemaal en als ik daar niet af en toe aan toegeef, dan vreet ik me opeens helemaal vol ergens mee. Ik werk ook weer bij een bedrijf waar ik het leuk vind én naar mijn zin heb, al is het dan stage. En daar kreeg ik weer als vanouds een roomboterletter voor Sinterklaas, van een hele goeie kwaliteit. Hier krijgen de stagiaires wel iets gelukkig. Ik heb al gehoord dat we er ook altijd erg mooie kerstpakketten krijgen, en alle stagiaires tellen mee. Nou, is dat even leuk! Aan dat soort dingen zag ik dat het bij de RMC helemaal verkeerd ging. Elk jaar kreeg je steeds minder en de laatste jaren, er werd ook steeds minder gedaan voor en met de mensen. Uiteindelijk werden dit soort dingen gewoon helemaal niet meer gedaan.

Ik loop flink voor met schrijven, omdat ik nu tot 10 uur ’s avonds zit te werken elke dag en af en toe tussendoor wat zinnetjes typ, maar dat loopt toch wel op zo. Het is, nu ik dit schrijf, 1 december en vorig jaar op deze dag, had ik mijn ontslag genomen daar. En door die cadeau gekregen boterletter, moest ik daar opeens aan denken. Daar was het ook zo leuk toen ik er begon, jaren geleden, 2005 om precies te zijn. Jarenlang is het daar leuk gebleven maar die laatste drie jaar vond ik hel, zo van 2014 tot 2017 en ik ziek werd. Dat lag ook aan de onechte mensen met de vele gezichten waar ik tussenin zat maar ook aan het feit dat de hele sfeer, de uitstraling, de onderbuik van het bedrijf veranderde van licht naar duister en daar kan ik niet in functioneren. Het ontslag, ondanks de voor mij erg enge periode van onzekerheid, was voor mij echt een zegen! Dat was zo merkbaar en voelbaar dat ik vanaf die 1e december vorig jaar, binnen een maand harder ben gaan genezen dan in dat hele jaar ervoor. Bizar toch? Hoe zulke dingen werken?

In elk geval, hoe griezelig ik het ook vond, het heeft me veel gebracht. Veel, heel veel goedgemaakt qua oorzaak en gevolg. Ook daar weer veel van geleerd en nu een totale switch toch weer terug de zorg in, wat gewoon veel meer bij me hoort. En ja, het is zwaar, 9 uur op je voeten staan. Maar het is zo interessant allemaal, wat ik nu leer. En het is ook erg verantwoordelijk werk. Ja, daar moet ik mee oppassen dat ik niet de hele apotheek weer op mijn nek ga halen natuurlijk. Aan de andere kant, en ik weet niet of dat voor alle apotheken geldt, zit ik ook wel tussen mensen met een beetje dezelfde insteek. Die werken net zo als ik. En vooral op donderdag, met Aliye en Tessa, staan er drie autisten op een rij, (oh ik voel een kinderliedje aankomen; eentje valt, plaatsje vrij!).

Wij zoeken dan dingen, waardoor we de boel weer netter kunnen krijgen. Alsof we niks te doen hebben, maar dat is dus niet zo. Zo heb ik zelf al gezorgd voor een andere manier om alles op te bergen. We hadden alles in plastic mandjes liggen. Grote nietmachines, pillenscheppers, mesjes, scharen, stiften. En dan had je niet snel iets te pakken of je deed je zeer, of het mandje ging stuk. Dus ik heb 2 kunstplantjes, ergens bij de balie, uit hun potjes gehaald en die strategisch weggezet, zodat het niet op zou vallen dat ze geen potje meer hadden. En daar heb ik de boel rechtop in gezet. Daar was de apotheker heel blij mee. Dan zochten we ons rot op bepaalde planken naar zakjes medicatie die de patiënten kwamen ophalen.

De plekken waren niet genummerd. Er was geen lettertang meer maar ik ben niet voor niets creatief. Met kleinste post-its en plakband kom je een heel eind en nu is daar alles ook genummerd qua plekjes. Dat zoekt veel beter en bespaart veel tijd. En vorige donderdag, toen het even rustig was, ben ik al de stickers, en dat zijn er nogal wat, gaan opruimen en beter ordenen. Ik wist dat eerst ook niet maar die stickers, die zijn wettelijk verplicht om bij het etiket te plakken. Zoals die dat je rijvaardigheid beïnvloed kan worden en zo, die gele. En zo hebben wij er heel erg veel, aan 2 kanten zelfs. Maar het was zo’n zooitje geworden, dat je ze nooit kon vinden.

Dus nu hebben we aan beide kanten nette stickerbakjes. Stickers per groepen bij elkaar. We hebben ze met van alles; bezorgen, omschudden, oor-, neus- en oogdruppels, inhalatie via mond, inhalatie via neus, niet om in te nemen, rectaal inbrengen, vaginaal inbrengen. Ik kan zo nog wel even doorgaan hoor. Dat doe ik maar niet, je begrijpt zo ook wel, dat het er veel zijn. En als alles door elkaar zit, en elke keer ergens anders, dan kost dat veel tijd. Dus ook hier waren ze blij mee. Ja, zet een paar halve autisten neer en je hebt zo je zaak in orde en op orde.

Vorige zaterdag had ik een lekkere dag. Veel gedaan voor school, veel in huis gedaan. Pakjes voor de cits en mezelf ontvangen, die kwamen heel gunstig allemaal op dezelfde dag. Ik heb mezelf verwend voor de kerst. Ik heb, en die wilde ik al heel lang, in de UK bij FitFlop mooie hoge laarzen gekocht. Met gepatenteerde buitenkant, ja dat leer dan, daar zit een soort ruit in. Maar daar niet voor hoor, maar omdat ze in de black Friday sale nu eindelijk te betalen waren! En ik vond wel, dat ik iets verdiend had. Ik kan ze overal bij aan, op de foto zelfs met mijn pyjamabroek. Vroeger had ik ongeveer zulke rijlaarzen, toen ik nog paardreed. Ik ben er wel blij mee. En omdat het zo goedkoop was, deed ik er ook hoge gympen bij voor in de apotheek.

Ik dacht, voor mijn dikke enkels te verbergen. Maar ik zag afgelopen week, dat ik die dus niet meer had. Ja, oké, het is koud buiten, dat scheelt wel maar toch. Normaal heb ik dan echt van die hele dikke enkels. Dan moet ik gelijk aan mijn oma denken. Ik blij! Ook met die gympen hoor, alles van FitFlop loopt zo geweldig en het is zo goed voor je voeten. Sinds ik die hielspoor heb gehad, ben ik erg dankbaar voor elke pijnvrije stap die ik maak. Maar ik ben wel verwend weer door Sinter-kerst-en-nieuw. Dat pakken ze me niet meer af. Ik hoef verder toch niets uit te pakken met de kerst. Oh ja, wel! Het pakje van Karina! Nou ja, toch erg leuk om iets te kunnen uitpakken.

Voor de cits had ik een dubbele dosis van hun favoriete maar stik dure snoepjes gekocht. Ook black Friday sale. Normaal voor 3 blikken, waar ik de maand niet mee haal, 40 euro, nu 30. Dus gelijk maar dubbel besteld. Want dat scheelt wel veel. Dus ook al ben ik geen voorstander van al die achterlijke dingen, zoals die black Friday, die opeens vanuit Amerika hier is, of die 11-11 die opeens vanuit Azië hier is. Al die hebberigheid, daar heb ik het niet zo op. Maar ja, als je krap zit en het nodig hebt, dan vind ik het nog wat anders. Maar het zijn juist die rijken die dan gewoon meer kunnen kopen van hun toch al hoge budget. Oh eens zijn we financieel allemaal elkaar gelijken, lijkt me heerlijk.

Niemand meer te kort, schulden of honger. Dat je dat basisinkomen hebt en dan kan je voor extra’s gaan werken. En diegenen die het dan goed rijk hebben, die werken gewoon hard en veel. En die keus heb je dan zelf ook. Dan hoef je niet jaloers te zijn, dan moet je maar meer gaan werken, als je extra’s wil. Dat is toch veel eerlijker? Maar kan je echt niet werken, om wat voor reden dan ook, dan ben je toch gedekt en kan je toch goed leven. Wordt je ouwe moedertje ziek, of je kind of je partner, dan blijf je thuis, zodat je ze kunt helpen. Zonder dat het je de kop kost. Zo hoort het! Maar, dat is nog even wachten, het komt ooit zo. Alleen nu nog even niet. Komt goed, altijd. Maar wat mij betreft, liever vandaag dan morgen!