9. dec, 2019

Drie jaar en 194 dagen zonder Sunshine

Ik bewaar die “Vertellis” vragen, als ik ze leuk vind. Om er hier over te schrijven. Want zo goed ze mij aan het denken zetten, doen ze dat bij anderen ook natuurlijk. Nu had ik er weer eentje over complimenten geven. De vraag was ‘van wie kreeg jij een compliment, wanneer en waarover?’ Normaal zou ik daar lang over moeten denken maar nu wist ik het gelijk. Want ik had op de vrijdag van mijn stage er wel een paar gehad. Oh, en nog een grote op de donderdag ook. Op de donderdag zei Aliye dat haar gevraagd was met wie ze het liefst werkt. En dat waren Tessa en ik! Nou, dat vond ik me toch lief en een groot compliment. Want zo lang ben ik er nou ook weer niet.

Ik moet eerlijk zeggen, dat ik het met allemaal wel leuk vind. Tessa en Ineke zijn daar vast eigenlijk en als het goed is Aliye ook op de donderdagen. En nu is er eentje aan het re-integreren, die had een auto ongeluk gehad. Kubra heet ze geloof ik, ik ben een ramp met namen vaak. Maar dan denk ik aan cola met rum, Cuba Libre en zo heb ik het onthouden. Ik ben nou eenmaal een rare. Ik vond haar best aardig en voor de rest zien we het wel. Met Ineke werk ik ook leuk, die is alleen razend snel, echt hoor, met alles. En op vrijdag, als meestal Saskia er is, dan vind ik dat ook prettig want dan kan je haar weer van alles vragen en van haar leren.

Ik doe nu in principe alles. Mijn stageopdrachten komen daar ook een beetje mee overeen. Het is geen bereidingsapotheek, wat trouwens bijna nergens hier meer zo is. Behalve vaak in de ziekenhuizen, waar ze bv  chemo’s maken. Poldervaart, de andere apotheek zit dan wel in het ziekenhuis maar het is geen ziekenhuisapotheek. Het is een poli apotheek en dat is weer net anders. En de Polder, mijn plekje, is een stadsapotheek. Net als de Rubroek, die er ook bij hoort, hier in Rotterdam Centrum en we hebben Furiade nog in Maassluis, wat ook een stadsapotheek is. Als ik wil mag ik in allemaal een keer een kijkje gaan nemen. Dat lijkt me wel leuk maar ik wil eerst wat meer overal mee op mijn gemak zijn.

De apotheker, die al de apotheken onder zijn hoede heeft, is, op de bezorgers na, de enige man tussen al die vrouwen. Allemaal vrouwelijke apothekers en vrouwelijke assistenten en hij en een handjevol bezorgers. Hij is pas vader geworden van een 3e zoon, volgens mij ter compensatie van al die vrouwelijke hormonen overal. Ik vind het wel grappig. We hebben met zijn allen een mooi cadeau gekocht van de week. Vrijdag stond ik tien dingen tegelijk te doen en ook aan de telefoon. En die mevrouw was erg moeilijk te verstaan en ze eiste haar medicijnen maar ik kon niets vinden in het systeem. Ineke en Saskia waren bezig in het keukentje, met de baxter rollen.

Ik krijg moeizaam uit de patiënt wat ik wil weten en ze heeft haar recept bij Poldervaart afgegeven maar ze wil het van ons bezorgd hebben. Oh, hè hè, eindelijk snap ik wat ze wil. Ja, en als ze daar op PV nog niets hebben ingevoerd, zie ik hier ook niets, probeer ik haar uit te leggen. Ze moet daarheen bellen. Of ik dat even kan doen. Nou, dat kán ik wel maar dat doe ik niet. Leg dat maar eens beleefd uit, maar laat ik dat nou net goed kunnen! Wat bleek later, Ineke en Saskia waren heel stilletjes naar mij en het gesprek aan het luisteren. Om te zien of ik eruit zou komen. En dat kwam ik en goed ook. En daar kreeg ik grote complimenten over. Want echt hoor, patiënten zijn ook net mensen zo af en toe. Drammerige mensen soms zelfs.

Baxter rollen zijn van die rollen plastic, met medicijnen erin, in vakjes. Erg handig voor mensen die diverse medicijnen door elkaar slikken en sommige dan ook niet tegelijk mogen of juist 2 uur ervoor of een uur erna. En voor die mensen wordt dan alles in zakjes gedaan, met tijden en medicijn erop. Om 8 uur dat zakje innemen, die pillen zitten erin. Om 10 uur dat zakje, met maar 1 pil, om 12 uur weer die met 4 pillen. En zo verder. Zo’n rol is voor een hele week. Elke week krijgen ze die thuisgebracht en mocht er iets veranderen, dan moet dat even doorgegeven worden. Sinds kort doen wij het erbij voor Vlaardingen, dat deed eerst Poldervaart, maar het is exact en erg systematisch werken. En nee wij doen niet de medicijnen in zakjes gelukkig, dat doet een bedrijf.

Wij houden wel bij wie er wat mag en hoe laat of weet ik veel en dat heten de baxter-lijsten, ik doe het nog niet. Gelukkig, zou ik bijna zeggen. Zowel Ineke als Tessa zijn er best lang mee bezig en dat wil wat zeggen. En die vinden het al best wat werk. Dus kan je nagaan hoe ik het zou vinden. Toch, ook hierbij, is alles een kwestie van ervaring en ik weet zeker dat ze er over een aantal weken hun hand niet meer voor omdraaien en alles veel sneller zal gaan. Ik vind het dan wel weer grappig om te zien, hoe totaal anders Tessa en Ineke het aanpakken maar bij beiden gaat het gewoon goed. Het is meer het verschil in persoonlijkheid of gewoonte van iets aanpakken. Dat vind ik dus leuk om op te merken.

Wat ik totaal niet opgemerkt heb in al mijn drukte en drama, is het feit dat mijn lieve vriendin, nu dit geplaatst wordt, meer dan een maand geleden jarig is geweest! En dat ik dat totaal vergeten ben. Nu ben ik meer uit die tijd aan het wegstoppen geweest in mijn hoofd, en is haar verjaardag ertussen geglipt. Maar ik zag ook niets op Facebook voorbijkomen of zo. Bij anderen wel en die heb ik dan braaf een felicitatie gestuurd. Bij een andere vriendin, die meestal ook een kunstwerkje van me krijgt, heb ik het nog gezegd; sorry geen tijd, geen geld, volgende keer beter. Maar bij haar? Helemaal niets gezegd. Oh ik voel me nu zo schuldig!!! Wat enorm lullig van mij! En zij doet altijd zoveel voor mij en ze doet altijd zoveel moeite voor mij. Juist zij verdient het om je best voor te doen om een leuk cadeautje te kopen.

En dat had ik dus wel gedaan, ik weet ook zeker dat ze het leuk zal vinden maar ja, dan moet je het wel opsturen hè. Ik vind het zo ontzettend stom van mij! Ik wist het, begin november. Maar er gaat zoveel langs me heen de laatste tijd. Ik vergeet van alles. Mijn moeder zei vroeger altijd hoofdschuddend; ‘als jouw hoofd niet vast zat…’ Nou, ze zou me nu eens bezig moeten zien, zoals ik nu alles vergeet, slaat alles wat ik ooit gedaan heb… Té erg gewoon nu. Ik heb nog een geluk, dat ademhalen vanzelf gaat want anders! Lag ik binnen de kortste keren hartstikke dood ergens op de vloer. Dan kwam er op mijn grafsteen te staan ‘zo blond ook weer van haar, ze vergat te ademen’. Echt hoor. Ik weet van gekkigheid niet hoe ik me moet verontschuldigen. Ik had iedereen mogen vergeten, maar haar niet. Ze verdient veel beter dan dat! Ik was maar met 1 ding bezig en dat was die toets die eraan zat te komen, en waarvan ik wist dat het niet echt goed in mijn hoofd zat.

Maar dat is geen excuus. Ik had het nooit mogen vergeten. Het laat me wel zien, dat ik echt vol zit want het is ook zo niets voor mij. Ik ben juist altijd heel attent op dat gebied. Ik had dat cadeautje niet weg moeten zetten, maar voor mijn neus ergens moeten laten staan. Het punt is, ik heb ook niet in mijn agenda gekeken want dan had ik het gezien. Daar staat het wel in namelijk. Karina, jij verdient een veel betere vriendin dan ik kan zijn, maar ik ben echt wel heel gek op jou hoor! Je cadeautje stuur ik je nog na.

En om het goed te maken, trakteer ik je, zodra mijn studie klaar is en ik een baan en dus weer centjes heb, op een etentje in een restaurant van jouw keuze! Het kan even duren maar ja, dan heb je ook wat! En je mag ook, zodra ik weer kan schilderen omdat ik weer wat tijd heb, een kunstwerkje naar keuze uitkiezen. En verder zal ik in het stof kruipend om je vergiffenis smeken… Dat doe ik hier digitaal, maar wil ik ook wel in het echt doen hoor. ALSNOG VAN HARTE GEFELICITEERD!!!