11. dec, 2019

Drie jaar en 196 dagen zonder Sunshine

Soms moet je eventjes de boel helemaal omgooien. Omdat ik al zo’n eind vooruit ben gaan lopen met mijn blogs, die dus nu zo ongeveer een week later worden geplaatst dan ze geschreven zijn, zou dit verhaal er pas over een dikke week komen. Maar ik loop er zo van over, ik vind het weer zo’n mooie stunt van hierboven, dat ik het moet delen. Niet na een week maar nu, vandaag! Soms is een verhaal nou eenmaal echt bijzonder genoeg. En dit is er eentje van en daarom schuiven alle blogs, die toch al van eerder zijn dan geplaatst, gewoon nog een dagje op. Dat maakt nu ook niet meer uit. Nu heb ik gewoon de drang om het direct en wel vandaag te vertellen. Niet pas over een week.

Het is voor mij best een lastige periode nu, ik voel dat wel degelijk. Ik voel me weer zo uitgeput en dat ik gisteren niet naar school ben gegaan, dit blijft raar om te zeggen op je bijna 58e, maar het zegt ook wel iets natuurlijk. Want ik vind dat juist erg leuk. Ik voel me dan, buiten dat mijn lijf niet meedoet, net een puber weer. Het is ook leuk om met mensen te praten die hetzelfde doen als jij. En het zijn ook nog allemaal leuke mensen. Wat dat betreft heb ik het echt getroffen met mijn studiegenootjes. Dat is ook altijd maar afwachten natuurlijk. En gisteren werd dat nog eens extra duidelijk, omdat er een heel stel voor me aan de slag is gegaan.

Eentje heeft de foto’s van de hoorcolleges gekopieerd, die krijg ik van de week. Dan heeft er weer iemand aantekeningen gemaakt voor me en die doorgestuurd. En ook heb ik gisteravond nog even zitten bellen met José, die altijd zo lief voor me is. Echt, dat zijn dus van die zegeningen, die ik tel. Dit soort tel ik voor 2 ook! Ook al denk je er niet zoveel te hebben, ga ze dan maar eens tellen, die zegeningen. Het lijkt dan wel alsof ze zich als een gek vermenigvuldigen. Zoiets als die gekke fruitvliegjes. Op het moment dat je er eentje opmerkt, heb je er opeens 20. Karina weet dat wel, dat er zo’n raar vliegje hier in huis zit, eentje is dat er maar. En die is altijd in mijn buurt. Ja, ik was me echt genoeg hoor. Nee, echt, zo’n ieniemienie vliegje is het. En vaak in de buurt van mijn gezicht. Dan ben ik bang dat ik hem inadem via mond of neus.

Maar goed, daar wilde ik het helemaal niet over hebben. Ik wilde het hebben over de vroege ochtend van de 11e van de 12e. Oh, en ik tel die op, zoekend naar nog een 13 vandaag, en dan is dit dus 23 bij elkaar en dat is 10 én 13, mijn moeder dubbelop. Voor de mensen die al een paar jaar meelezen, en ik ben nog steeds verbaasd dat die er zijn en dat het er zoveel zijn, die weten hoe het zit met die 13 van mijn moeder. Dat verhaal op zich is al zo bijzonder, dat ik het eigenlijk steeds opnieuw zou moeten vertellen. Maar dat doe ik niet. Je kan terugzoeken want ik schrijf hier al sinds mei 2016, toen Sunshine vermist raakte natuurlijk. Mijn moeder ging over op de 15e augustus 2017 en al voor ze overging, was die 13 belangrijk voor ons. Alleen wisten we nooit waarom. Nou, binnen de kortste keren snapten we dat ook. Maar dat kan je terug lezen in blogs uit die tijd.

En in de 2 jaren na haar overgaan, waar we nu zitten, is het heel vaak voorgekomen dat ik over die 13 vertelde. In het begin vaak genoeg maar ook lang niet alles. Want anders kan ik wel aan de gang blijven. En soms ben ik haar heel even kwijt, en dan vind ik haar weer terug, in zo’n kleine oneindigheid. Die laatste zin is van Marco Borsato hoor, maar die zin raakte me behoorlijk. Want die 13 is voor mij, zo'n kleine oneindigheid. Het is voor ons, een groet van onze moeder. De 13 én de 10 natuurlijk. Ze heette Christina, werd Tien of Tiny genoemd en is geboren op 10 10 41. Ze wist nooit hoe laat ze geboren was, maar ik heb een flauw vermoeden dat het iets met 13 over of voor moet zijn geweest. Ik meld het de laatste tijd nog alleen maar, als het weer bijzonder is. Ik weet dat een aantal meelezers dit geweldig vinden ook, als ik het deel.

Nu was ik vanmorgen al om 6 uur op, zoals elke dag. En ik moet nog zoveel inhalen van school, dat ik tijd tekort kom. Ja, oké, ik zit nu te typen maar dit moet even! Dus ik wilde vroeg beginnen, dan ben je nog fris en fruitig en voor je het weet, ga een half uurtje Farmaceutisch rekenen, ben je totaal murw. Dus beter om zeven uur al doen, dan kan je even bijkomen en weer verder. Ik vraag zo met blik naar boven om een klein beetje hulp, dat ik niet weet of ik het anders wel kan redden. Het is best pittig zo’n studie op je 57e. En dan die 3 jaar in 1 jaar, het is bijna niet te doen.

Niemand zegt iets terug, niet dat ik dat had verwacht hoor. Ik zie iemand iets in mijn Rulof-groep Wayti plaatsen, en ik ga even kijken wat dat is. Nog bedankt aan Wiebe trouwens, want zonder het te beseffen was jij de katalysator van een prachtig verhaal! Een bordje van Jozef Rulof met een schildering erop. Ik kijk er met open mond naar, het is maar 10 euro en ik vind het prachtig! Oh wacht, als het me lukt, dan hou ik het niet zelf maar geef ik het aan iemand. Ik weet al gelijk wie.

Dus ik reageer erop en krijg vrijwel direct antwoord. Dat had ik niet verwacht want het is net na zevenen of zo. Ik zeg gelijk dat ik het graag wil hebben en na wat gegevens te hebben uitgewisseld, stuurt ze me een tikkie, om te betalen, mét verzenden, 15 euro. Voor wat het voor mij waard is, is dat echt niet te geloven. En zo is het ook eigenlijk, emotionele waarde valt niet uit te leggen. Totaal iets anders als een banaan tegen de muur plakken en zeggen dat het kunst is. En wat voor een ander ouwe meuk is, is voor weer iemand anders goud. Ik betaal het direct, voor het geval ze van gedachte verandert! Ze stuurt me; ‘zo jij bent snel!’ want we hebben elkaars telefoonnummer nu natuurlijk.

Ze stuurt me dat ze het al ontvangen heeft ook. ‘Mooi bordje’, stuurt ze, ‘mooie herinnering aan en nu door naar jou ❤.’ Ik stuur terug dat ik er erg blij mee ben en dat ik het aan iemand ga geven die net als ik een Rulof aanhanger is. Of hoe noem je zoiets? We zijn een soort van zijn discipelen maar dat klinkt weer zo heftig en kerks en dat moet niet. Adept heb ik wel eens gelezen, maar dat klinkt ook weer zo ‘Jomanda’. Ik hou het maar bij Ruloflezers. Nou ja, ze begreep me direct, dat dan weer wel. Ze stuurt me terug; ‘Ohhh wat een mooi kado. Ik heb de boeken ook gelezen... Dit bordje ooit aan mijn moeder kado gegeven na een zware operatie. Ik heb het zelf nu 13 jaar in bezit en vond het dat het nu weg mocht. Een mooiere bestemming had ik niet kunnen bedenken. Kreeg er kippenvel van toen ik het las. Toeval bestaat niét.’ En nu is het mijn beurt om in de tranen te schieten, op het moment dat ik die 13 zie staan! Hoi mam!

‘Dit is bizar! Tranen in mijn ogen  want dit is een groet van mijn moeder, van hierboven’, stuur ik haar direct terug. Nou ja zeg, dit is toch niet te geloven eigenlijk! Zij met haar moeder en ik met de mijne! Alsof we allebei gegroet worden door onze moeders, zo voelt het! Ik vraag of ze Facebook heeft en ja, dat heeft ze dus nu zijn we daar vrienden en zo kon ik haar uitnodigen voor Wayti, waar zij weer de post ziet staan over haar bordje op Marktplaats. Ze reageert daar weer, dat ze het nu erg mooi voor me gaat inpakken! En zo is het cirkeltje weer rond. Wat een prachtig begin van de dag. Deze zegening telt wel zeker voor 20! Of meer!

Ik kom er ook gelijk achter, dat diegene waar ik het aan wilde geven het bordje al heeft. Dat maakt me dus gelijk duidelijk dat ik het niet weg moet geven. Het is een  cadeautje van mijn moeder. Jawel, echt waar, ik ben ervan overtuigd! Hierboven kunnen ze alles als ze willen. Ze laten ons hier alleen maar modderen omdat we ervan moeten leren. Alleen soms, soms vinden ze dat we een hart onder de riem nodig hebben. En die geven ze dan ook echt in de vorm van een stel hele lieve klasgenoten, een nieuwe Facebookvriendin die ook de boeken van Rulof leest en om het helemaal af te maken; een kerstcadeautje van mijn moeder, met een hele grote 13! Misschien wel omdat ik deze kerst alleen zit en moet leren. André Hazes staat al klaar hoor!

Ook al lijkt het soms niet altijd zo, maar er wordt voor ons gezorgd, er wordt op ons glet. En mijn moeder, die kan niet zien dat een kind van haar zo’n verdriet heeft. Dan springt ze in actie. Het duurt ff, maar dan heb je ook wat! Een bordje met een schilderij van Jozef Rulof erop, en als ik het goed heb, laat het de vele levens van één mens zien, die je steeds hoger en hoger brengen, op de harp des levens. In de verte zie je het licht waar we naar op weg zijn allemaal. Zo interpreteer ik de afbeelding in elk geval, zoals ik hem zie. Een kerstcadeautje van mijn  moeder en ik moet zeggen, ze is in haar keuze voor cadeautjes vooruit gegaan, sinds ze daarboven is. Ik voel nu de quasi boze blik die ze me toewerpt, ze kon mijn humor niet altijd verdragen en daar moest ik dan toch weer om lachen. Nu ook! Sorry mam, hij is best grappig!

En zo is deze dag enorm bijzonder begonnen, in alle vroegte al. Ik merkte ook, bij die post over het marktplaats-bordje, dat er zelfs andere mensen iets van oppikten en emoties voelden. Heel speciaal dit allemaal. Zoveel licht in die donkere dagen, echt bijzonder! Ik heb al bericht van DHL dat mijn bordje onderweg is, sneller dan het licht gaat dit! Ik voel mijn moeder, mijn opa en nog een paar dierbaren daarboven, alsof ze me het nu echt even willen laten voelen. Je bént niet alleen, vertrouw maar op ons. Laat ik dat dan ook maar gewoon doen! Bedankt mam, voor je prachtig mooie kerstcadeautje!