12. dec, 2019

Drie jaar en 197 dagen zonder Sunshine

Mijn beste vriend: “Ik” ben mijn beste vriend, dat heb ik nooit geweten. Ik was ernaar op zoek en voelde mij vergeten. Ik vroeg een ieder ‘hou van mij’ en ‘help me door het leven’ maar kreeg nooit wat ik nodig had, hoe konden zij ook geven… Datgene wat ik in me heb, mijn ware Ik, mijn wezen. Het leidt mij door het leven heen en kan mijn pijn genezen. Mijn wezen weet wat nodig is, weet van een hoger plan, en laat mij voelen wat ik moet, het vraagt een volgen van… Mijn wezen is mijn beste vriend, dat mij met Al was Is verbindt. En samen zijn we onderweg, om dat te ervaren als een kind. Te leren wat ik nog niet weet of in mezelf herken, zodat ik eindelijk begrijp en zie, wie ik werkelijk ben.

Ik kwam dit gedichtje tegen, ergens tussen de duizenden plaatjes met wijsheden die ik opgeslagen heb. Hoe dit zo opeens kwam bovendrijven, geen idee. Blijkbaar was de tijd gewoon rijp voor mij om dit tegen te komen. Zo werkt dat in mijn leven. En oh wat kan ik me erin vinden. Alsof ik het zelf heb geschreven, al kan ik helaas niet vertellen wie het geschreven heeft. Het is zo ontzettend waar. Ik heb het eindelijk door dat het echt zo is! En dat mijn wezen en ik onszelf door niets of niemand naar beneden willen laten halen. Het kan niet eens, tenzij wij dat zelf toelaten. Dat ben ik dan ook aan het leren, om dat aan niemand meer toe te staan, mij in die zwakheid te krijgen. Nee, je mag hard trekken, ik wens niet meer mee naar beneden te gaan. Ik blijf op mijn eigen plek en in mijn eigen waarde. Dat is in elk geval de bedoeling, het is mijn streven.

En wat daar ook bij hoort is vergeven. Maar dat kan ik al behoorlijk goed, al zeg ik het zelf. Dat verhaal van afgelopen week, van vroeger, hem had ik al vrij snel vergeven. De gebeurtenissen, het verraad, de pijn, en alles wat erbij hoorde had ik wel weggestopt, maar ik had het hem allang vergeven. Want ik voelde dat zoiets niet goed is, niet goed voelt voor mij dan, om te haten. Ik ken mensen, die ik erg lief en leuk vind, maar die het heerlijk vinden om te haten. Die vinden dat gevoel lekker. Ik heb het er daar wel eens mee over gehad. Mij verbaast dat. En ook toen, die 36 jaar geleden precies nu, reed ik met iemand mee in de auto, en die wilde hem doodrijden! Ik schrok me rot daarvan!

Nee, echt niet! Zeker niet doen! En zeker niet in die haat blijven zitten! Dat deed ik zelf toch ook niet? Maar hij snapte niet dat ik het zo kon zien. Ja, leg dat dan maar eens uit aan iemand, die dat nog een fijn gevoel vind ook. Ik vind er niets fijns aan. Ik vind het juist een rot gevoel! Bah, zo negatief, dat ik er naar van word. Vergeving uitleggen aan iemand die niet vergeven wil, is niet zo makkelijk hoor. Dan zeggen mensen snel, ja maar dat verdient hij of zij toch helemaal niet?! Maar dat is het hem nou juist! Het gáát helemaal niet om hem of haar! Het gaat om jou! Het gaat om wat je jezelf ermee geeft juist!

Als je iemand haat, dan borrelt er iets rottigs van binnen, bij jou. Daar heeft die ander geen last van! Waarschijnlijk beseft die het zich niet eens, met hoeveel haat jij van binnen rond loopt. Bovendien heeft die er weinig boodschap aan, dat jij je zo voelt. Want weet je, dat is jouw probleem namelijk. Haat is iets wat je jezelf aan doen, het niet kunnen vergeven van iemand, is waar jij mee blijft zitten. Die ander hoeft dat niet eens te weten. Haat is als gif dat bij jou van binnen alles kapot maakt. Het is alsof je iemand wilt vergiftigen, zo boos of gekwetst ben je, maar je drinkt die beker zelf. Dat is wat haat is voor mij, en daar vind ik mezelf veel te waardevol voor.

En vergis je niet, als je iemand vergeeft, wil dat niet zeggen dat je alles maar moet vergeten. Dat zeker niet. Maar laat die haat in jezelf los, omdat die niemand anders treft dan alleen jou. Dat is een inzicht, waar je in moet groeien denk ik. Ik kan wel zoveel vertellen als ik wil hierover maar je zal het toch zelf zo moeten voelen. Dat is een kwestie van leren en groeien, in de geest. Want eens zal alle haat uit de wereld zijn. Maar dat kan alleen door liefde. Want liefde is het enige dat haat kan overwinnen. Net zoals licht het enige is dat het duister kan overwinnen. Het komt allemaal nog wel, als vanzelf. Maar als je er eerder achter komt, dan kan je eerder meewerken om al die negativiteit de wereld uit te krijgen.

Ik kan hem dan wel vergeven hebben, maar ik ben dat hele verhaal, dat hele drama toch zeker niet vergeten? En dat hoeft ook niet, want ik wil dat niet eens vergeten. Ik heb er enorm veel van geleerd. Dus waarom moet ik het vergeten? Nee, zolang er maar geen haat in mijn hart zit, daar gaat het om. En het echt verwerk, het allemaal nog eens langs laat komen en het gevoel door me heen laten gaan. Omdat ik dat eerst niet deed, omdat het al heel snel weggestopt werd. Niet gek natuurlijk, en ik was nog zo jong, zo onervaren. Nog geen 18 en getrouwd, net 21 en al gescheiden met een kindje. Ik ben er zo van gegroeid, daar is ook wat voor te zeggen hoor. Alleen het gevoel van de onrechtvaardigheid, dat heeft me lang vastgehouden. Maar daar vond ik de boeken van Jozef Rulof voor.

Die hebben me ook weer veel geleerd en in laten zien, dat ik het zelf op me af heb geroepen. Levens geleden, en dat je krijgt wat je geeft. Dus onrechtvaardig? Helemaal niet! Maar omdat je geen herinneringen hebt aan die vorige levens, die zijn er wel hoor vooral de zielsdiepe, lijkt het onrechtvaardig. Er is geen seconde van al je levens verloren gegaan en dat ga je ooit bekijken. Dan pas ga je alles zien en weten van jezelf. Oh, dat zal oneindig veel dingen verklaren, waarvan je nu niet weet waarom je zoiets voelt, of waarom je iemand op 1e gezicht niet mag, of juist wel. Dan valt alles op zijn plaats.

Heb je alles dan gezien, dan pas ken je jezelf. En dat is ook wat er op de poort staat van de tempel der Ziel, wat anderen weer kennen als de hemelse bibliotheek, waar de Akasische kronieken, of de Akashics liggen. Het boek des levens, met nadruk op het meervoud van levens. En dan zal je zien, dat alles was om te leren te groeien. Dat alles was om goed te maken wat je ooit misdeed. Om alles mee te maken, zodat je overal vanaf weet. En dan kán je niet eens haat meer voelen, of iemand anders niet vergeven. Want dan zal je zien dat je ook jezelf zult moeten vergeven omdat jij zelf meestal de aanstichter was van je eigen verdriet.

En dan kom je opeens net weer zo’n gedichtje tegen van Hans Stolp, die er precies bij past:  Wijsheid en vrede Wijsheid en vrede beginnen altijd in onszelf, in ons eigen hart. Alleen daar kunnen wij die stille genezende krachten vinden, alleen daar kunnen ze groeien. Wanneer zij gaandeweg in ons hart  mogen ontluiken, dan worden zij van daaruit tot genezende, verwarmende energieën, die alles om ons heen in een ander licht plaatsen. Hans Stolp