14. dec, 2019

Drie jaar en 199 dagen zonder Sunshine

De stagedagen weer achter de rug, die van de week voor deze dan als ik dit schrijf.. Ik loop een week achter zowat met plaatsen. Ik vond het zwaar die keer. Ik denk dat ik een beetje te moe ben, van alles bij elkaar. Maar ik moet nog even door ploeteren. Het is niet anders en dat zal wel lukken. Straks heb ik 2 volle weken die ik moet gebruiken om alles in te halen en te maken, wat me nu niet lukt. Het is nu zaterdagmiddag en op de een of andere manier lukt het me allemaal niet zo. Ik denk dan ook dat ik er even mee kap en even tv ga kijken vandaag of zo. Want het rekenen, ja farmaceutisch rekenen, wat van de week erg makkelijk ging, lukt me nu niet omdat ik er niet over na kan denken. Het lukt gewoon niet. Dus ik denk dat ik even pauze nodig heb. Maar ja, dinsdag moet alles toch af zijn van les 3. En ik moet van les 2 ook nog dingen maken en van les 1 ook, en de presentatie moet ik maken nog.

Ja, het is bijna teveel. Ik zou morgen visite krijgen van een lieve vriendin die ik al een tijd niet heb gezien maar ik heb maar geappt om te vragen of we het twee weken op kunnen schuiven. Want anders ga ik het helemaal niet redden voor een dinsdag. Hopelijk kan ik het morgen weer oppikken, als ik fris en fruitig weer ga beginnen. Dan moet ik alleen nog even snel stofzuigen en stoffen en zo maar dat geeft niet. En dan weer tot de late avond door dan maar. Het lukt me vandaag voor geen meter gewoon. Ik kan er ook niets aan doen. Zo zie je maar dat je zo achter loopt. De blokopdrachten van 1, 2 en 3 moet ik maken nog, maar dat doe ik in de vakantie. Die is maar 1,5 week maar die moet ik dan ook volledig en totaal elke dag benutten. Er zit niets anders op, dat is mijn hoop, dat ik het daarin ga redden om bij te benen. En daar reken ik gewoon op.

Anders ga ik me weer veel te druk lopen te maken. Doe ik al natuurlijk, ik moet gewoon doen wat ik kan en zo vaak en zo veel mogelijk tijd erin steken. Maar ik moet echt wat rusten tussendoor want anders haal ik het volgende jaar gewoon niet. En dat is nou ook weer niet de bedoeling, lijkt mij. Dus de zaterdag heb ik echt even gerust. Vorig blok hadden we de luxe niet van 2 weken geen school en toen rustte ik ook wel eens uit op de zaterdag. Alleen ging het daardoor toch bijna mis. Dus kan ik het eigenlijk niet maken maar ja, als je niet eens even simpel over een sommetje kunt nadenken, dan moet je wel even stappen nemen in een andere richting.

Dus voor vandaag is het voor mij over en uit en ga ik, nadat ik mijn blog voor de zaterdag heb geplaatst, heerlijk de cits eten geven en mijn eigen nasi opwarmen. Vers gemaakt van de week en die 2e keer altijd nog lekkerder. Morgen eet ik iets makkelijks. Vroeg op en leren, bij daglicht even snel stoffen en zuigen en de badkamer. De rest hou ik tussendoor wel bij. Maar dan tot ik erbij neer val, wordt het sommen maken, boeken leren en proberen vast wat voor te bereiden van de opdrachten. Mijn hemel, al dat Latijn ook. Al die afkortingen ook.

Dat je moet weten dat a.c. betekent voor de maaltijd en komt van ante coenam. Klinkt meer alsof je tegen koeien nemen bent dus tja. A.d is auris dexter en auris sinister, jawel a.s betekenen respectievelijk rechter oor en linker oor. Dus alles wat je met links hoort kán daardoor een beetje sinister zijn? Heel apart, dat Latijn, want hoe komt sinister in het Nederlands dan weer aan zijn betekenis? Aan de andere kant, verklaart het me weer veel van wat ik tegenkom op de recepten of gewoon willekeurig in de apotheek. We schrijven ‘disp’ en dan het aantal pillen, wat we afgegeven hebben, als we niet alles mee kunnen, of willen, geven. Dat komt van dispensia, wat ‘lever af’ betekent. Ik dacht eigenlijk dat het kwam van dispense, als in dispenser, afgeven. Maar daar zat ik naast. Guttae zijn druppels maar ja, die noemen we toch al druppels? Toch, het is een must en dat begrijp ik ook wel.

Ik weet ook nog wel, dat ik, toen ik medisch secretaresse was, een bandje met brieven aan huisartsen aan het uittypen was, en ik een onmogelijk woord tegen kwam, dat ik moest opzoeken in het medisch handboek. Ik kwam er niet uit hoe het te schrijven geloof ik. Dan zag je ook gelijk wat het betekende en het was echt iets raars voor het missen van een vingertopje. Ik mopperde tegen de arts die het bandje had ingesproken. Hij moest lachen en zei me, ik heb me er rot op gestudeerd en eindelijk kon ik het gebruiken, dus deed ik dat ook. Ik kon er ook hartelijk om lachen. Zo werkt het inderdaad. En logisch gezien, als elke apotheker en arts hun recepten in het Latijn houden, dan kan het overal ter wereld begrepen worden. Of dat ook zo is, betwijfel ik hoor. In China leren ze daar dan ook die dingen in het Latijn? Ik dénk het niet maar ja, zeker weten doe ik dat ook niet.

De buurvrouw, om het maar even over iets anders te hebben, ontloopt me. Ik heb haar 2 weken geleden erop aangesproken, dat die bank boven voor mijn zolder staat en ik graag mijn kerstspullen wilde pakken. Ja, dat zou ze regelen maar het staat er allemaal nog steeds. Bizar eigenlijk, dat andere mensen zo asociaal zijn, dat het ze niet interesseert of jij de boel kan versieren met de kerst of niet. Ik zie haar niet meer en al weet ik dat ze thuis is en ik bel aan, dan wordt er niet open gedaan. Of net, dat haar zoontje achter de gesloten deur vraagt wie er is. Ja, zijn moeder is niet thuis en hij mag niet open doen. Nee, dat hoeft ook niet hoor, ik kom wel weer terug.

Als ik haar maandag nog niet gesproken heb, bel ik naar de woningstichting want ze mag dit niet eens doen. Ze blokkeert een ontsnappingsroute ook nog eens en daar kan ze dan een boete voor krijgen. Ze moet het zelf maar weten maar ik vind het wel lang genoeg geduurd hebben. Dus of ze spreekt iets met me af en haalt die bank daar weg, of ik bel maandag gewoon even op. Eigen schuld dan maar. Ontloop me gewoon niet, en neem je verantwoordelijkheid voor wat je doet. En, nog belangrijker, je moet mij niet behandelen alsof ik er niet toe doe want daar ben ik sinds vrij kort enorm allergisch voor geworden en ik pik het niet meer ook. Zo, ik heb gezegd.

Vanmorgen heb ik mijn collega Ineke een appje gestuurd, over recepten die een doseringscontrole nodig hebben. Die hebben we in onze stadsapotheek niet maar ik de poli apotheek, waar zij en Tessa ook diensten draaien, komt dat wel veel voor. Ik moet er 7 hebben voor mijn 2e stageopdracht en ze had gezegd, help het me morgen maar herinneren want ik werk op Poldervaart zaterdag. En dat heb ik gedaan. Ze appte me net, ze heeft er al 5! Dat is even mooi zeg! Daar zou ik in Poldervaart niet zo snel aan gekomen zijn. Toch is het wel apart dat er nu steeds antibiotica drankjes gemaakt moeten worden. Ik was het even kwijt hoe je het berekende maar dat was een ‘oh ja’ momentje.

En zelfs heb ik gisteren mijn allereerste keer een patiënt uitgelegd hoe ze een inhalator moet gebruiken. Gelukkig was het er net zo’n eentje, als ik zelf heb, dus dat scheelt wel. Al weet ik nu juist dat ik het zelf ook altijd niet echt correct deed, en zelfs doe… Tja. Het is algemeen bekend dat veel mensen met astma of allergieën of COPD, hun puffers verkeerd gebruiken. Dus moeten we het netjes en rustig en duidelijk uit leggen en het van alle vormen, en dat zijn er nogal wat, weten hoe ze werken. Oefening baart kunst en ik mag het ook bij de assistenten oefenen en dat is wel handig want dan krijg je direct feedback. Maar patiënten aan de balie, dat is toch even ietsje enger. Maar het ging goed, dat heb ik nog even nagevraagd. Ooit moet ik lachen om mijn gestress en onkunde van nu. Maar ja, zover is het nog lang niet…