16. dec, 2019

Drie jaar en 201 dagen zonder Sunshine

Oké, ik geef het toe, 3 jaar een hoge opleiding proppen in 1 jaar is eigenlijk een beetje teveel van het goed. Vooral dit blok, alles dubbelop. En dat farmaceutisch rekenen is niet zoals je rekenen op school krijgt hoor. Je moet nog tegen je natuur ingaan ook, omdat het net even anders is dan je geleerd is. En dan ben ik nog van de generatie die mammoeten heeft zien lopen op de toendra’s dus dan weet je het wel. Mijn met kiezels met gaten en sabeltandtijgerharen gemaakte telraam, kon ik zo uit mijn door mijn eigen benen aangedreven auto gooien, daar heb ik niks meer aan. En dan is het niet netjes over het hele jaar verdeeld. Nee, 3e week, van de 10 van dit blok, of we binnen de week even Hoofstuk 3 t/m 8 willen leren en maken. Eh…

Het vorige weekend voor afgelopen weekend ook, ik kon dat wel gebruiken om zoveel mogelijk te doen. Ja, maar dat dit zo weinig tijd zou zijn, had ik niet verwacht. Want die hoofdstukken, vergden wel enige aandacht en begrip en dat ging niet in een halve dag. Daar zat ik zondagavond nog aan en toen was ik pas door hoofdstuk 4 en moest ik nog door 5, 6, 7 en 8. Ze zijn gelukkig niet zo heel lang maar toch, ze duren erg lang omdat er een berg sommen bij zit, die gemaakt moeten worden ook. Daar ben je nou eenmaal even mee bezig. En omdat het zo snel gaat, ben je dan gelijk in de war als ze de formule even omdraaien. Dan moet je direct alles weer doorlezen, en al lezend in je hoofd omdraaien en dan gaat het wel weer.

Het punt is, dat je eigenlijk niet echt de tijd krijgt om het je eigen te maken. Je raast er als een dwaze doorheen. Als een paard die naast zich een cowboy had die voor de lol in de lucht schoot met zijn 45 magnum. BAM! En ja, dan ga je als een idioot rennen en dan zie je niets meer om je heen. Blinde paniek heet dat. Als je niet uitkijkt pletter je zo het ravijn in! Volgens mij hang ik al aan het randje, zo voelt het tenminste. Wat ben ik blij met die 1,5 week tijdens de feestdagen. Wat ben ik blij dat ik die, grotendeels, alleen moet doorbrengen! Niks geen kalkoen met cranberry vulling, niks geen varkensrollades met appel en kaneel... Ja, dat laatste dacht ik ook dat het niet lekker zou zijn maar dat is heerlijk! Niks opgeprikt en opgemaakt en feestelijk gekleed, waar veel tijd in gaat zitten. Wel gewoon lekker ontbijten bij broer met vrouw op de 1e en gezellig soort van lunchen met Carla op de 2e kerstdag. De rest moet ik leren, leren en nog eens leren. 

Nee, ik mag ook blokopdrachten maken, daar zit er weer zo eentje bij over dat rekenen. Nou zou ik elke dag al die hoofdstukken weer opnieuw moeten doen, omdat ik er ook examen in moet doen. Want die voortgangstoets is zo’n examen. Als je hem niet haalt, kan je niet door. Maar het gaat te snel om alles echt in je op te kunnen nemen. Het is bijna niet te doen zo. En vooral niet met dit rekenen. Dat trouwens alleen maar in dit blok voorkomt hoor. Geen idee wat we in blok 3 krijgen maar dit niet meer in elk geval. En zo met die luchtwegen en al die medicatie, en de huid, wat is er veel huid! En wat je daar allemaal niet voor hebt of wat daar mis mee kan zijn, is dit al een heftig blok. Zelfs zonder het Farmaceutisch rekenen erbij.

Waar ik wel vreselijke lol om heb is het Latijn. Oh echt, ik heb in een deuk gelegen, ik kan toch zo lachen om mij hè, ik kan er ook niks aan doen. Dat er op recepten veel in Romeinse cijfers wordt geschreven vond ik geen probleem. Dat heb ik vroeger al geleerd. Het was alleen even opfrissen dat L 50 is en D 500. De rest is simpel. Maar er zijn een hoop afkortingen die uit het Latijn komen, die je vaak op recepten ziet. Daar had ik het van de week ook al over. Maar tijdens de les Engels, zaten Melania en ik te appen met elkaar. Die nieuwe docente is nogal saai en kletst teveel en dan ga je in slaap vallen. Dus wij hielden elkaar wakker. Dat is toch juist lief?!

We kregen het over dat rekenen, zij doet dit blok over en ik begrijp echt wel waarom. Dit is echt bijna te overweldigend. Ik had het over die uitdrukkingen en dat ik ze anders onthoud en dat wilde zij wel eens weten. Post coenam >> na de maaltijd of nadat je de koe nam. Zij lachen, zo ging zij ze nu ook onthouden. Toen kwamen we nog bij de afkorting m.f.l.a. die ik lmfao (laughing my f-ing ass off) heb gedoopt. Hij staat voor mice fac lege artis en het betekent ‘volgens de regelen der kunst’ maar waar ik in hoor ‘muizen paren in een lege dierentuin. Nou toen kon ze helemaal niet meer bijkomen. Is dit nou echte apothekershumor? Of heb ik die zojuist ontdekt? Want dat is er wel hoor, echte apothekershumor. 

Dat merk ik wel in de grote app, met al de assistentes van 4 apotheken bij elkaar. Dat is af en toe echt lachen, wat daar voorbij komt. Ik gebruik dat dan weer om de leukerd uit te hangen in de apotheek klas app. Ja ja, daar maak ik gelijk gebruik van natuurlijk. Het moet ook wel, best flink verantwoordelijk werk, altijd druk en hectisch, op een enkel keertje na. En heel veel kennis in je hoofd. Je zou van minder gekke dingen gaan doen. Aan de andere kant, zijn het gewoon een groot stel vrouwen bij elkaar die humor hebben en ja, dan krijg je gewoon lol. Heel simpel. Dat heb ik ook altijd grappig gevonden. Dat onze ‘lol’ de afkorting is voor laughing out loud in het Engels. In het begin had ik dat niet eens door. Dacht ik gewoon dat iemand me stuurde dat ze het lollig vonden door LOL te sturen. Maar ja, ik ben dan ook flink blond. Doe je niks aan, ja, verven kan natuurlijk. Kunstmatige intelligentie is dat dan.

Ja, die meiden van PolderVaart, waar de afkorting PV van komt, bij PV schort, die houden wel van een lolletje. Ik doe regelmatig even mee, al ken ik er maar 2 of 3 van of zo. Want ik ben nou eenmaal lollig geboren. Dan doe je dat heel snel. Tenminste, ik wel, ik flap er alles altijd uit, of ik het nou schrijf of zeg. Oeps, al gebeurd! Zoals van de week, waren ze de Ibuprofen kwijt in Poldervaart, vliegen de appjes om je oren. Even later zie ik voorbij komen dat ze het gevonden hebben onder de F, wat ze zelf niet snapten. Ik snapte dat wel dus hielp ik ze even. Want ze hadden zelf steeds gezegd; ‘waar is die Ffing Ibuprofen nou gebleven?!’ Tja, ik had het ze zo kunnen vertellen hoor, kijk eens bij de F. Ze konden er wel om lachen gelukkig.

Toen ik nog niet mijn knopje had gevonden om weer verder te gaan, een tijdje geleden, stuurde een vriendin me iets, wat dan weer zo frappant is hè. Want het is dan alsof je het aan die schrijvende persoon verteld hebt, hoe het zit en dat je daar rechtstreeks antwoord op krijgt. Hoe bestaat het zou je bijna denken maar ja, er bestaat geen toeval. Het moet dan gewoon zo zijn. Ik ben nu al weer een paar weekjes zover gelukkig, dat ik het knopje kon omdraaien maar toch, ik vond het zo apart, dat ik het bewaard heb. En daarom kan ik het hier even delen. Want op zich is het toch wel weer bijzonder, dat je zo’n antwoord in je schoot geworpen krijgt, nadat je er zo naar opzoek bent gegaan. En misschien heeft iemand anders er dan via hier weer iets aan. Zo verspreid het zich om iets meer licht te brengen. Komt ie:

“Lief kind...kom eens hier. Je trapt telkens in dezelfde valkuil...en hoewel je je ervan bewust bent gebeurt het toch. Ten gunste van je eigen welZIJN mag je beseffen, dat je energie verspilt door telkens weer de discussie aan te gaan. Jouw goedbedoelde intenties om de ander te laten inzien wat er telkens gebeurt en waarom het mis gaat, vallen dood. Ze kunnen eenvoudigweg niet landen bij de ander. En ook al heb je je eigen aandeel in het geheel al onder ogen gezien... er rest je niets anders dan bij jeZelf nog een stapje de diepte in te gaan. Accepteer wat er is. De ander is niet in staat om zó te voelen zoals jij voelt...om zó waar te nemen als jij waarneemt. Dat is niet beter of slechter...alleen anders. En ja, ik weet dat je niets liever probeert om de ander ook zover te krijgen...maar dat is verspilde moeite. Het is geen onwil van de ander...maar onmacht. Alsof jullie allebei een andere taal spreken, doch door dingen te blijven herhalen of harder te gaan roepen, zal er eerder een nog slechtere situatie ontstaan.

De engelen komen je hier vandaag vragen om de situatie te accepteren zoals ze is, en ze dan los te laten. Alle energie en tijd die je er verder aan besteed, mag je als verloren beschouwen. Breng de focus terug naar jeZelf...en wees mild. Werp een blik naar binnen...en maak contact met je innerlijke kind. En met alle Liefde die je in je hebt, mag je haar in gedachten omhelzen en zeggen dat je van haar houdt. En daar waar jij je in de situatie met de ander niet gehoord voelde...daar zal zij zich nu wel gehoord en geliefd voelen. En dat is het begin van de rust die je zoekt. Je zult je spoedig beter voelen...❤Lichtinzicht” En dat deed ik en zo ging het…