17. dec, 2019

Drie jaar en 202 dagen zonder Sunshine

Opruimen… roept dit woord een bepaald gevoel bij je op? Zo ja, hoe zou je dit gevoel omschrijven? En hoe is dat met ‘weggooien’? Het is je misschien al wel opgevallen dat het onderwerp opruimen - met dank aan Marie Kondo, een Japanse opruimgoeroe - sinds een aantal jaren ontzettend populair is. In haar boek ‘Opgeruimd! De manier om orde en rust in je leven aan te brengen’ deelt Marie haar niet zo geheime geheim (de KonMari-methode) voor het succesvol opruimen. Kort gezegd gaat het over het bewaren van de zaken waar je echt van houdt en afstand doen van de rest. 

De gedachte erachter? Opruimen en weggooien zorgt voor meer rust in je hoofd, overzicht en energie. En daarmee draagt het bij aan je geluksgevoel. Klinkt niet verkeerd toch? Zeggen we hiermee dat je moet opruimen om meer energie te kunnen ervaren of om je gelukkig(er) te voelen? Nee, dat zeggen we niet. Wel kunnen we ons voorstellen dat je het leuk en interessant vindt om te weten dat opruimen (of weggooien) een positief effect heeft op je energielevel, stress verminderd en zorgt voor meer rust in je hoofd. Daarom de vraag:  Wat zou je vandaag nog kunnen opruimen of weggooien? Dit was dus de ‘Vertellis’ vraag van een tijdje terug. En ik ben van de opgeruimdheid, heerlijk! Maar ja, zoals ik nu leef, is het best lastig hoor, om het bij te houden. Toch, ik moet wel, anders functioneer ik maar half. Ik hou nou eenmaal van lekker opgeruimd. 

Ik ben wel iets makkelijker geworden, anders trek ik het niet. Ik heb er nu gewoon bijna geen tijd voor. En het grappige is, wat voor mezelf een zooitje is, is voor anderen een erg schoon en opgeruimd huis. Ik ben best neurotisch daarin. Ik kan niet leven in een bende. Nu is het af en toe ook rommelig en dan word ik daar nog rommeliger door. Dus tijd of geen tijd, ik moet het op zijn minst op het oog opgeruimd hebben. Losse rommeltjes moeten weg, geen berg afwas in de keuken. Ik kan daar niet tegen. Even elke dag een doekje door het toilet is nooit iemand ziek van geworden. Juist het tegenovergestelde is eerder het geval.

Toch vind ik het vervelend dat ik er minder tijd voor kan vrijmaken. Maar, ik heb echt een voordeel, zo erg als mijn oma ben ik in elk geval niet. Mijn oma is de vrouw op deze foto's. Wij konden daar de grootste lol om hebben, als kinderen. Als je op visite kwam, dan stond je je jas nog uit te doen en dan had zij je tas al in een kast gepropt. Anders was het te rommelig. En als je op de bank zat, dan kreeg je zo’n kanten rond doekje achter je hoofd, anders werd de bank vies van jouw vette haar. Echt hoor, alsof ik 3 maanden mijn haar niet had gewassen! Ik heb het bij mijn oma dan ook nooit rommelig gezien. Van de weersomstuit was mijn moeder dan weer een sloddervos. Dat vond ik ook niks maar het was niet vuil of zo hoor, dat zeker niet!

Nee, zij had bijvoorbeeld 50 van die bouquet reeks romannetjes opgestapeld in het kozijn van haar slaapkamer. Ook kon het erg rommelig in de keuken zijn. Of ze verzamelde allerlei losse rommeltjes in een lege fruitschaal, die daardoor natuurlijk niet leeg meer was. Ik kon daar wel om lachen. Ze liet het nooit echt te ver gaan, maar daar zei ik dan ook regelmatig ergens iets over en dan ging ze dat wel opruimen. Of ik deed dat, of Kim. Dat vond ze dan ook weer niet leuk. Ik zit ergens tussen oma en ma in maar ik neig meer richting oma dan moeder. Dat zit nou eenmaal in je. Ze zeggen wel opgeruimd hoofd, opgeruimd huis en dat dit twee kanten opwerkt.

Nou, dan heb ik altijd een aardig opgeruimd hoofd gehad. Behalve toen ik in België woonde, toen had ik het heel zwaar en was mijn huis zeker niet om door een ringetje te halen. In de horeca werken, wat je eigenlijk vreselijk vindt. Dan een partner hebben, die je alle hoeken van het huis én de zaak laat zien regelmatig. Je zou toch denken dat je in die hoeken dan de rommel ziet maar ja, dat dan ook weer niet. En dan ook nog eens je biologische klok andersom moeten zetten omdat je in de nachten werkt meestal, dan gaat het met je huis ook niet zo goed. Daarom had ik me toen ook voorgenomen, dat me zoiets nooit meer zou gebeuren! Niet alleen het rommelige huis natuurlijk.

Toen ik een paar maanden geleden maar die genoemde Marie Kondo zat te kijken, ze heeft er een serie over gemaakt, vond ik het wel frappant dat, wat zij mensen leert, er bij mij eigenlijk al gewoon van nature in zit. Ik kan dat goed organiseren en plannen en ik ben praktisch en vind overal oplossingen voor, of extra ruimte. Wat ik wel van haar kan leren, is de ruimtebesparende manier van opvouwen. Daar ben ik nu nog niet zo goed in. Niet dat ik het rommelig doe of zo, maar zij heeft wel hele aparte manieren daarvoor, die veel minder plaats innemen. Dat moet ik nog eens een keer bekijken, als er weer tijd is voor iets anders in mijn leven. Alleen op zich heb ik heel Marie niet nodig. Het is wel leuk om te zien, hoe zij mensen met een vreselijke rotzooi in hun huis, dit zelf kan laten opruimen en nog goed ook. Ik ben blij dat ik het zelf kan in elk geval.

Ik heb het wel eens heel erg gezien hoor, bij sommige mensen. Dat je dan echt niet snapt, hoe ze daarin kunnen leven. Niet alleen rommel maar ook vies. Bah. Ik zou er naar van zijn geworden! Maar goed dat we niet allemaal hetzelfde zijn, want wie weet zijn zij zo gelukkig. Dat is ook zo’n voordeel van het alleen zijn. Alles blijft opgeruimd. Of, als er rommel is gemaakt, hoef ik er met niemand ruzie over te maken, omdat ik het zelf ben. Dat scheelt weer een hoop ergernis. Ja, echt, het heeft zeker weten voordelen! Ik weet er nog veel en veel meer. Maar dit is een hele fijne. Niemand die mijn spullen ergens verkeerd weg legt. Niemand die troep maakt, waar ik het net heb opgeruimd. Heel fijn is dat en ik ben er erg aan gewend.

Het is ook wel zo, zoals maandagavond, dat ik dan in slaap val en niemand me wakker maakt. Ja, de katten zaten me zowat wakker te kijken maar ik was totaal gecrasht. En ik werd na half negen wakker en ik voelde me er gewoon beroerd van. Het werd nog erger toen ik er de hele nacht niet van kon slapen en dus totaal uitgeput was tegen de tijd dat de wekker ging. Daarom heb ik school afgebeld. De hulptroepen ingeschakeld om de benodigde informatie toch in mijn bezit te krijgen. Dus dat komt wel goed. Ik heb dinsdag lekker bijgeslapen overdag en een beetje gerekend. Ik loop echt achter en dat is dan maar zo hoor. Er zijn wat dingen bij, die ik wel goed begrijp als ik ermee bezig ben maar een dag later ben ik het kwijt. Heel lastig.

Ook lastig want ik moet op school vragen hoe ik iets moet berekenen, daar kom ik zo niet uit, ook niet met het boek. En dan snap ik er al helemaal geen houtje meer van. En dan raak ik zo gefrustreerd hè. Maar de klasgenoten misten me allemaal geloof ik wel. Word ik toch nog ergens gemist. Ik kreeg volop appjes en iedereen zorgt ervoor dat ik niks zal hoeven te missen. En ik hoorde ook dat we niet eens aan dat rekenen zijn toegekomen. Nou, gelukkig maar aan de ene kant. Aan de andere kant, lopen we, net als vorig blok, flink achter in de lessen ook. Ik ga alles zelf maken hoor, alles gooi ik in die vakantie. Ik weet anders niet hoe ik het voor elkaar moet krijgen. Morgen vroeg eruit en weer een dag van 10 uur op mijn stoeltje zitten. Ik heb weer volop dikke enkels van het zitten zo’n hele dag maar ja, ik moet achter de computer zitten. Ik kan dat niet hoor met laptop op schoot languit of zo. Ik ben niet van die generatie, helaas.

Maar goed, in januari volop gaan shaken want ik wil slank de zomer in en dat gaat me in elk geval ook lukken, net als deze opleiding. En eenmaal slank, dan vallen die enkels ook weer ietsje mee, al heb ik er dan ook last van hoor, als ik zo zit. Alleen valt het dan minder op. Echt super uitgerust ben ik niet vandaag. Maar goed, nog 1,5 week en dan even niet weg, ja die ene dag die ik niet vrij kreeg in de apotheek dan. Die kom ik ook wel door hoor, en ik denk niet dat het druk zal zijn zo een dag na kerst. Al kan ik me daar in vergissen natuurlijk. Maar dat zien we dan wel weer. Al die andere dagen wordt weer alleen maar gestudeerd. Was het maar vast oktober 2020 of zo…