21. dec, 2019

Drie jaar en 206 dagen zonder Sunshine

Het was echt vrijdag de 13e op stage zeg, vorige week! Ik loop nu echt officieel meer dan een week achter met plaatsen van mijn blogs. Al kan ik ook zeggen dat ik meer dan een week voor loop met het schrijven van mijn blogs. Hm, dan kies ik uiteraard voor die laatste optie. Donderdag, de 12e dus, was een fijne dag, altijd gezellig met Aliye en Tessa. Alleen had Aliye haar bui aan. Ze is heel jong nog, 23 geloof ik, maar ze weet niet goed wat ze wil in het leven.

Ze gaat binnenkort verloven en of apothekersassistent nou is wat ze eigenlijk wil worden of zijn, ik denk het niet. Ze heeft altijd erg last van rug en voeten. Maar ja, 23? Hoe zou ze zich voelen over 45 jaar? Dan is ze net zo oud als ik nu. Het is dat ik het een lieverdje vind, anders zou haar geklaag me op mijn zenuwen werken. Maar je hoort in haar verhalen ook al, dat ze niet goed weet wat ze wil. Allemaal verschillende studies, niets wat ze echt wil, dat weet ze niet. Deze heeft ze ook 1,5 keer langer over gedaan dan had gekund. En nu heeft ze echt net haar diploma, de inkt is nog nat. En eigenlijk vindt ze dit ook niets.

Je staat te lang, je krijgt rugpijn, pijn je voeten, je plakt steeds etiketjes, je moet steeds alles maar opzoeken, patiënten zijn lastig, bazen doen moeilijk en ze had nog wel meer dingen hoor. Ik heb haar ook gevraagd of ze dan niet beter iets anders kan gaan doen. Ik snap daar ook niets van hoor. Zij zal die luxe wel hebben, dat ze kan doen wat ze wil. Anders kan je dit niet maken. Als je bij je ouders thuis woont, en al je geld mag houden, dan wordt het leven wel opeens een stuk makkelijker. Die luxe heb ik echt nog nooit gehad, vanaf mijn 16e of zo. En voor die tijd werkte ik ook al, omdat ik anders geen geld had. Mijn moeder kon zich geen zakgeld veroorloven.

Ik werkte bij Bas van der Heijden, achter de kassa. Ik was 12 maar had gezegd dat ik 16 was en met een beetje make up en een vroeg ontwikkeld lichaam, ging dat super makkelijk. Ik heb nooit niets gedaan, juist meestal wat dingen tegelijk. Misschien had ik het wel ook fijn gevonden, die luxe te hebben maar ik heb het nooit gemist. Ik wist niet eens dat het bestond. En als ik naar de onvrede kijk van Aliye, dan denk ik dat je zonder die luxe, beter af bent. Je kan het ook niet vergelijken want zij heeft nog maar erg weinig levenservaring. Ik was al verder toen ik 16 was, zeg maar. En dat scheelt ook een berg. Moeilijkheden maken je echt groter en sterker. En ook al zijn ze niet leuk om doorheen te gaan, ze leveren je ook wel veel op. 

Nu heb ik ook de luxe niet, om te zeggen, weet je wat, stik maar met je opleiding. Ik ga gewoon mijn boek schrijven en ik zie het allemaal wel. Als ik in maart 2021 in de bijstand kom, dan is dat maar zo. Oh, ik zou willen dat ik dat durfde en als ik alleen was, dan denk ik dat ik er niet eens  over na zou moeten denken. Maar ja, mijn hartjes hè, die wil ik kunnen blijven geven wat ze gewend zijn. Al zou ik diep in mijn eigen hartje dit wel willen. Ik vind werken niet erg. Als je dat al vanaf je 12e doet, zit dat in je systeem. Je hoort voor jezelf te kunnen zorgen, op elk gebied. Maar zoals de maatschappij tegenwoordig is, en zoals het allemaal gaat, hoe mensen behandeld worden soms, nee dat is niet fijn. En daar zou ik het liefst tussenuit stappen.

Ik zou heerlijk in een hutje op de hei kunnen leven. Ja, oké, wel met internet en zo, zodat ik kan schrijven. Want daar zou ik dan alle tijd voor hebben. Al die boeken die al in mijn hoofd geschreven zijn en er nog uit moeten. Die zou ik dan binnen no time af hebben. Elke dag een hoofdstuk, dat is echt zo gebeurd. Een klein huisje hoeft niet veel schoongemaakt te worden, qua vierkante meters dus ook hier tijd over. Oh wat kan me dat soms heerlijk lijken! Gewoon, ergens in de natuur, met de katten die meewandelen en ook de tijd van hun leven hebben daar. Oh ja, die had ik dan niet, dat is toch opeens een stuk minder leuk. Nee, toch maar liever met cits de heide op. Het hoeft niet op de hei te zijn hoor, bossen, strand, alles mag. Bergen vind ik ook zo mooi, maar ja, hier hebben we molshopen en een heuvel in Limburg die ze berg durven te noemen.

Daarom vond ik toen ooit dat liedje van the Nits zo geweldig! In the Dutch mountains. Toen ik dat horde moest ik al gelijk lachen. Het was nog een lekker nummer ook. Hoe lang is dat al geleden eigenlijk? I was born in a vally of freaks… In the Dutch mountains! Mountains Mountains Mountains… Heerlijk, ik ga hem eventjes zoeken op YouTube, komt ie: hier klikken Zo grappig eigenlijk. Als je hier in de Polders op een stoel gaat staan, dan zie je Duitsland geloof ik. Zo plat als een dubbeltje is het hier allemaal. Maar je kan er leuke liedjes over maken, over die niet bestaande Hollandse bergen. Hunebedden zijn wel iets hoger maar ja, teen bergen. Ze liggen nog steeds ergens in Drenthe uit de oertijd. Die hebben we wel maar ja, daar mag je niet eens op klimmen meer tegenwoordig. Logisch ook hoor.

Ach ja, ik wauwel maar wat. Ik had vanmiddag zo’n leuk telefoongesprek gehad met Carla, die van het bordje van Jozef Rulof. Ik ben de enige niet met zo’n achterlijk leven. Ik dacht heel eventjes van wel. Nou niet helemaal hoor, want ik weet dat iedereen zijn deel wel krijgt. Bij mij is het alleen een beetje non stop al jaren, al mijn hele leven, wat de grote drama’s betreft en dan ga je toch wel eens twijfelen aan jezelf. Ik weet ook dat ik het daar wel eens eerder over gehad heb hier. Dat ik zelf ergens heb geroepen, toen ik nog boven verbleef, zo van, hoeveel oorzaak en gevolg nog? Oké joh, geef mij dat maar in 1 leven, wedden dat me dat lukt?! En tja, ik weet niet met wie ik toen gewed heb maar eh, nu wil ik die weddenschap winnen ook natuurlijk! Want daar ben ik er al te ver voor in gegaan, nu moet ik het wel trekken. Me and my big mouth! En dan is het toch wel erg fijn om weer eens tegen een gelijkgestemde ziel op te lopen, die ook van die dingen meemaakt. Of nou ja, digitaal dan.

Ik zat te worstelen met die sommen vandaag weer (het is hier nog steeds vorige week dus), tot ik er misselijk van werd. Ik zag het gewoon niet meer. Dat heb ik dan even in de groepsapp van school gegooid en ik kreeg antwoord van iemand. Toen bleek dat ik gewoon ene hele stap niet had gezien. Vandaar dat ik dacht dat ik gek werd even. Ik ben er daarna maar mee gestopt. Maar echt, het wordt een dobber hoor. Een hele zware. Dus ik riep weer om hulp maar nu wilde ik praktisch geholpen worden bij het rekenen, niet alleen vandaag maar ook tot na de toets. Want zo’n bordje is een prachtig geschenk natuurlijk, zo via via en het hiernamaals maar ik moet hier praktisch ook doorheen.

Toen ik het boek net opzij had geschoven, ging de telefoon en dat werd een erg leuk gesprek. Dan blijkt, zoals ik de laatste jaren wel vaker mee maak, dat een wildvreemde nooit een wildvreemde kan zijn. Daar is de klik te groot voor. Je voelt dat gewoon. En nu gaan we van de week nog even contact houden om nog een paar dingen glad te strijken en dan spreken we wat af. Daar kom ik nog wel op terug. Wordt de kerst toch opeens iets leuker dan ik dacht. Want van de week belde mijn broer opeens, want die vindt het maar helemaal niks zoals het allemaal gaat en is gegaan. Hij is daar natuurlijk ook wel een beetje de dupe van.

Dus daar ga ik nu 1e kerstdag ontbijten. Omdat ik zo weinig tijd heb en zij op een andere manier met de anderen de kerst vieren, doe ik het dan maar zo. Dan kan ik me de rest van die 1e kerstdag op het leren storten want ik heb nu al veel om in te halen. Maar nog een dagje plezier maken, dat moet ook kunnen en ik denk dat dit wel nodig is ook. Kudelstaart blijkt helemaal zo ver niet te zijn. Zo’n beetje 3 kwartier, naar Miranda is het 3 kwartier en daar zit ik voor mijn gevoel zo. Als het maar niet donker is. Het ligt ook wel een beetje aan de route, vind ik.

Toch apart eigenlijk hè, hoe zo’n post in mijn Rulof groep, kan leiden tot een ontmoeting met iemand, die volgens mij in mijn eigen zielen-clubje hoort. Die komen uiteindelijk allemaal weer terug op je pad. Zeker als je het nodig hebt. Jullie weten wat ik van toeval vind, dat bestaat totaal niet. En om dat te bevestigen was eergisteren het berichtje, die mail van het Universum, dit: Not the pain, Ria, or the relief. Not the answer or the question. Not the challenge or the victory. The song or the sparrow... Nothing is random. I'm like that,   The Universe PS Not the email, Ria, not even this one. Ik bedoel maar…