22. dec, 2019

Drie jaar en 207 dagen zonder Sunshine

Nou, van dat leren kwam zondag ook niet zoveel meer. Als je al zoveel uren hebt gemaakt, dan lukt het ook niet meer. Daarom ga ik ook steeds meer achter lopen. Dus als ik nou in die 1,5 week voor kan gaan lopen, dan moet dat goed komen. Toch? Dat gaat me gewoon lukken. Alleen hoe ik die formules allemaal in mijn hoofd ga krijgen, ik weet het niet. Als ik naar de voorbeeldjes mag kijken, dan kom ik er wel uit hoor. Maar ja, tijdens je tentamen mag dat niet. Vind ik stom. Het erge is, dat je dit in de apotheek zowat niet tegenkomt meer en zo wel, dan heb je alle ruimte om dit online op te zoeken. Net als de bereidingen bijna niet meer gebeuren in apotheken, zo is dat ook met doseringscontroles en die we hebben, die zijn heel simpel.

Maar goed, je moet er toch voor slagen natuurlijk. Dat maakt de opleiding 10 x moeilijker dan het beroep zelf. Al doende leer je daar en je leert er meer in een dag, dan een week op school. Dat weet ik zeker. Ik zal er toch doorheen moeten komen en dat gaat me ook lukken. Wat wel leuk is, is dat ik maandag de 16e, wraps moet gaan maken. Want we hebben dinsdag een kerstlunch op school. Iedereen neemt wat te eten of te drinken mee, en ook bordjes, bestek en bekertjes. Ik heb al van alles voorbij zien komen in de app.

Mini pizzaatjes, chocoladetaart, stol met roomboter, pasta salade, kwarktaart, en weet ik het nog wat meer allemaal. Omkomen van de honger zullen we zeker niet. Het groepje dat naar een ander blok verder is, komt ook even buurten. Dat wordt vast gezellig. Ik ben niet te de enige die het zwaar heeft op de opleiding hoor, dus vorige week is er besproken, dat we de zware en moeilijke dingen voortaan in de ochtend doen. Niet, zoals het tot nu toe ging, laat in de middag. Dan is bij de meesten hun lichtje al uit, bij mij ook. Dan komt het niet meer binnen. Ook met het rekenen zou ze ons extra gaan helpen. Dat hebben de dames me van de week allemaal doorgegeven. Ik hoop dat het gaat helpen. Anders heb ik een zwaar hoofd in die rekentoets. Die moet ik halen, koste wat het kost.

Maar wie weet dus, hoe ons dat zal helpen allemaal. Morgen zal er na de lunch weinig komen van leren volgens mij hoor. We zijn vast niet binnen een uur klaar, dat weet ik wel zeker. Al dat voedsel en al die mensen die komen buurten. Nou ja, we zien het wel, gezellig en lachen zal het zeker worden.

Ik moet op de een of andere manier toch ergens een keertje kunnen bijtanken want ik loop weer op mijn reserves en zo begon die burn out ook ooit. En daar wil ik toch echt nooit meer in terecht komen. Dat staat wel vast. Het is ook eigenlijk teveel om na 2 jaar zitten op de bank opeens zo lang te moeten staan, zoveel zwaarder dan je ooit geweest bent, nog niet helemaal beter en dan geen seconde te kunnen rusten. Dat ga je wel merken en dat doe ik dan ook. Hopelijk gaat mijn energie ook lengen, als de dagen gaan lengen. Daar reken ik maar een beetje op. Dat ik nu door het donkerste stuk van die tunnel moet, dat is dat stuk waar je niks meer ziet.

Als je achter je kijkt, kijk je in een donker gat. Kijk je voor je uit, dan zie je ook helemaal niets dan duisternis. Dan kan je moedeloos worden en terug gaan, maar wat nou als je al meer dan ver over de helft bent? Dan is teruglopen dus echt zonde van je tijd! Dan is teruglopen punt 1 eigenlijk verder dan verder lopen en punt 2 ben je dan weer waar je was. Dat schiet niet op natuurlijk! Daarom kan je maar beter doorlopen en dan zal je uiteindelijk toch weer het licht zien. En hoe verder je dan loopt, hoe groter en helderder het licht zal worden. Daar ga ik gewoon vanuit, daarom loop ik ook stug door. Want er komen zal ik altijd! Al ben ik dan nu af en toe eventjes te moe, wat anderen daar ook van vinden. Laten ze het maar eens na doen, voor ze wat zeggen…

Zoals met die berichtjes van ‘the Universe’ loopt het hier ook over met synchroniciteit. Synchroniciteit is het betekenisvolle of zinvolle toeval. En je weet het, toeval bestaat niet. Het is voor mij een soort bevestiging, dat ik, ook al lijkt het tegendeel het geval, ik toch op de juiste weg zit. Als om me te stimuleren in het donker toch vooruit te blijven lopen, zeg maar. Een duwtje in de rug. Het is echt de hele dag door. Net als met die 13 van mijn moeder, ik registreer het en ik glimlach erom. Ja ja, ik zit op de juiste tijd, op de juiste plaats en ik doe het juiste. Heb jij weleens fasen in je leven meegemaakt waarop situaties op een ongelooflijke manier samenkomen, waarop het lijkt of je (soms ondanks jezelf) gestuurd en geleid wordt op je pad door een ‘toevallige samenloop van omstandigheden’? Dat is een voorbeeld van synchroniciteit. Zo voelt het voor mij.

Zoals van de week, Skylar doet iets en ik zeg, ‘hou nou eens op Sky!’ en tegelijkertijd klinkt op de tv ‘Kerst vier je op Sky’ waarbij het OP SKY echt tegelijkertijd valt. Met de 2 laatste lettergrepen op exact hetzelfde moment uitgesproken. En dan is het voor mij dus meer dan toevallig. Normaal zeg ik namelijk altijd Skylar, en normaal wordt over die zender altijd gezegd Sky Radio. Dus tja, dan is dit zo’n duwtje van boven voor mij. Maar zo kan ik er veel meer noemen. Doe ik niet, maar kan wel. Ik vind het altijd wel prettig, een soort van geruststelling of zo.

Carl Gustav Jung is er mee begonnen, en dat vind ik een psychologische kanjer met meer van zijn dingen die hij voor de psychologie gedaan heeft. Beroemd is Jungs voorbeeld van een behandeling sessie met een patiënte die hem een droom vertelt waarin een scarabee voorkomt. Terwijl zij dit vertelt, wordt er tegen het raam van de kamer getikt. Als Jung het raam opendoet vliegt er een scarabeeachtig insect naar binnen, in het betreffende jaargetijde een zeldzaamheid. De vrouw is zo perplex door dit toeval dat al haar weerstand waardoor de therapie al enige tijd vast zat, doorbroken wordt en deze gebeurtenis gelijktijdig ook een doorbraak in de therapie betekent. Overigens is de scarabee in de Egyptische mythologie een klassiek symbool van wedergeboorte, wat de patiënte niet wist. Prachtig verhaal vind ik dat!

Waar katten al niet goed voor zijn hè. Skylar niet alleen hoor, allemaal natuurlijk. Roortje die al weer 5 is geworden vorige zondag. En dan Moonlight die ten alle mijn held zal zijn en blijven. Rainbow, oh die is zo aan het slijmen bij me. Ah nee hoor, hij is gewoon zo lief. Hoe geduldig hij dan tegen achten al op de tafel gaat zitten, als ik op de bank zit. Omdat 20u20 de snoepietijd wekker gaat. Nu zit ik tegenwoordig bijna altijd nog aan mijn bureau rond die tijd. Dan komt hij hier naast me zitten en gaat hij me zo aan zitten staren. Vanaf het bureau of vanaf de grond. Het liefst heeft hij het, dat ik op de bank zit. En een enkel keertje, komt hij dan op me liggen. Hij houdt het liefst met zijn pootjes mijn handen vast. Zo lief is dat. Ja, ze zijn me allemaal even lief, op een eigen manier.

Zo ik vertelde dat Skylar die snoep puzzel toren van Moonlight heeft ontdekt nu, heeft hij ook een snellere manier gevonden dan Moonlight juist zo leuk vindt. Moonlight vist, al hengelend met zijn pootje, elk snoepje drie verdiepingen af, tot het in het bakje eronder valt. Zo, dat heeft hij mooi als prooi gevangen. Lompe Skylar doet het anders. Die rukt gewoon dat hele ding om en dan valt alles eruit. Dan rolt hij het ding opzij, en vreet snel alle snoepjes op. Volgens mij moet ik maar op zoek gaan naar snoepjes die Moonlight wel lekker vindt, en hij niet. Want het is me een bende elke keer hier. Ach ja, katten! Al hou ik niet van religies toch ben ik kattoliek, ik geloof dat katten heilig zijn en ik aanbid ze dan ook. Niet gek toch? Dat wisten ze in het oude Egypte ook al en die katten zijn dat niet vergeten!