23. dec, 2019

Drie jaar en 208 dagen zonder Sunshine

Ik schrijf dit de 16e, en ik vind de afstand wel wat groot worden nu. Als ik vrijdag te moe ben, dan wordt deze blog pas maandag de 23e geplaatst, anders zondag, de 22e. Aan de ene kant is het makkelijk, zo’n voorraadje te hebben. Aan de andere kant, is het een beetje raar. Voor mij. Omdat ik normaal altijd direct reacties krijg. Ja, die krijg ik nu ook wel maar voor mij is het dan een week later alweer. Ik denk dat ik in de vakantie weer ga proberen synchroon te lopen. Dat kan ik wel. Synchroon zwemmen is een ander verhaal. Ik kan niet tegen knijpers op mijn neus, dus dat doe ik ook maar niet. Alhoewel ik vroeger gek was op van die Ester Williams films, als ik me de naam goed herinner.

In die tijd had je allemaal van die grote Hollywood producties met dansen en dus ook synchroonzwemmen. Ik was dus gek op die films en ook op Bing Crosby, Fred Astaire en Doris Day en Rock Hudson. Geweldig waren die, van die grote showproducties of met veel mooi liedjes en zang en dans. Dat maken ze nu niet meer en er is ook niet echt zo’n groot publiek meer voor. Denk ik toch. Anders waren ze die wel blijven maken. Maar de wereld is natuurlijk ook stukken duurder  geworden in verhouding. Ik ga zomeeten dit toetsenbord door het raam gooien. Dat draadlozee gedoe heeft weer eenss kuren. Het is lang ged gegaan maar het gaat nu totaal mis. Erg irritant. En opeens gaat het weer heel even goed.

Over duurder worden had ik het, in de hele wereld. Kijk eens naar wat voetballers verdienen, terwijl er mensen honger hebben. Oh dat begrijp ik gewoon niet. Als alles eerlijk verdeeld zou worden, werk je meer uren? Oké dan krijg je ook meer geld. Maar voor de rest gelijk trekken die boel. Maar ja, dat vinden de arme mensen dan geweldig maar de rijke stinkerds pikken het niet. Toch gaat het een keer gebeuren. Ik hoop het nog mee te maken hier. Ook met wat je vroeger als cadeau kreeg of wat mensen nu aan cadeaus geven. Ook zo bizar dat verschil.

Met Sinterklaas net achter de rug en Kerst al om de hoek, kan je wel stellen dat december de maand van de cadeaus is. Ik had ze gelukkig al maanden van tevoren gekocht en door omstandigheden, heb ik ze al weken geleden weggebracht. Waarom altijd cadeaus geven eigenlijk? Met cadeaus hopen wij aan de ander ons gevoel van waardering te laten blijken, maar… maken cadeaus wel gelukkig? 

Van geluk in je hand naar geluk in je hart, is dat wel zo? Zaken van buitenaf, zoalsspullen, geven een boost aan ons dopamineniveau. Het resultaat? Een kortdurend geluksgevoel. Daarentegen geven zaken van binnenuit, zoals ervaringen, een boost aan ons endorfineniveau. Dus, en hier komt het: ervaringen geven ons langdurig(er) geluk. Dat heb ik niet verzonnen hoor, maar dat stond in zo’n ‘Vertellis’ mailtje.

Toch, ik vind het juist zo leuk om te geven! Gewoon om iemand blij te maken met iets, wat ze graag wilden hebben. Ik geniet daar meer van dan cadeautjes krijgen. Maar ja, het is dan ook maar zelden gebeurt dat iemand daar voor mij moeite voor deed. Mijn dochter begon het net een beetje door te krijgen de laatste tijd, maar ja, dat is weer een ander verhaal. Het is niet anders en het zal wel zo moeten lopen. Daar is niets aan te veranderen. Het ging net over endorfinen en daar had ik zo’n leuke gif van. Maar ja, zo’n gif kan ik hier niet plaatsen.

Wat je dus op de niet bewegende foto ziet, is een proteïne die over een weefseltje loopt en hij is bezig om die grote bal naar je hersenen te slepen. Want die grote bal is namelijk endorfine. Als je de bewegende gif ervan ziet, is het nog mooier maar ja, helaas pindakaas. Met die leuke voetjes van die kleine stapjes nemend, is het zo’n schattig proteïnetje. Onderweg om je gelukkig te laten voelen, zodra de bal vol endorfine op zijn plekje is. Mooi hè, zoals ons lichaam in elkaar zit. Zoals alles in elkaar zit eigenlijk wel. Hoe mooi is de natuur? Op de foto zie je een paar van mijn orchideeën, ze staan allemaal zo prachtig! Daar krijg ik endorfine van hoor. Hoe mooi zijn de dieren, bomen, bloemen, planten, mensen wel niet? Nou ja, oké niet alle mensen maar dat ligt eraan wie er kijkt. Want schoonheid zit in de ogen die kijken, niet waar ze naar kijken.

Vandaag heb ik de online school al achter de rug, ik probeer les vier samen te vatten maar ja, dat is een pokke lang hoofdstuk zeg! Jeetje! Ik had tegen de docenten gezegd dat ik misschien een keer niet kon antwoorden omdat ik 3 pakketten verwachtte van 3 bezorgdiensten. Nou, ik ben blij te mogen zeggen dat de wedstrijd is gewonnen door PostNL! Die kwam op 12u47. Hij gilde; Hoi lieverd, is een kleine doos, ik gooi m op de 1e verdieping! En weg was hij. Ik gilde nog terug OK maar hij was al weg geloof ik. Ach ja, druk in december hè! Exact een uur later, 13u47 kwam DHL. Die doos moet ik nog uitpakken. Hij was ook een stuk zwaarder. De brave man bracht hem helemaal boven. Thank you!!!

Dat ga ik zo wel doen, even stukje schrijven, dan doos doen, dan even stukje hoofdstuk. Oh ja en die sommen, waar ik van de week zo stuk op liep, dan ben ik nu net ook gewoon doorheen gefietst. Nu begreep ik weer niet waar ik zondag nou zo moeilijk over deed. Ik maak het mezelf gewoon veel te moeilijk. Ik begrijp ook niet dat ik die ene stap helemaal niet zag? Te moe of zo? Maar ja, wat moet je dan? Ik  denk gewoon duimen dat ik een zooi sommen krijg die voor mij makkelijk te maken zijn. Want die zitten er ook bij. Het is meer die faalangst of zo, die het zo lastig maakt voor me. Dan zie ik het 10 x moeilijker dan het is. Dat moet ik gewoon niet doen, lijkt me beter!

Als ik weer genoeg heb van het samenvatten, dan ga ik beginnen aan het maken van de wraps, die ik morgen meeneem naar school. Gewoon tortillawraps lekker insmeren met kruidenkaas, daar plakjes kipfilet op leggen of tonijnsalade op doen, ijsbergsla grof gesneden daar weer op leggen, misschien snufje peper erop en dan rollen. Huishoudfolie eromheen en klaar voor morgen. Ik denk er een stuk of 20 te maken. Ik leg ze tot morgen in de koelkast. De bedoeling is ze in 3 te snijden daar en dan prikkers erin, al moet dat niet. De folie zorgt ervoor dat de tortillawrap vast zit. Echt een lekker hapje. Ik had ook nog met zalm willen doen maar dat 3was ik vergeten. Nou, zo vind ik het ook prima hoor. Lekker frisse hartige hapjes zijn het in elk geval. Ik ben benieuwd morgen, dinsdag de 16e dus.

We kleden ons een beetje in kerststijl. Ik heb al glitternagels. Glitterlegging onder mijn foute kersttrui, die zo lang is dat ik hem als jurk gebruik. Zwarte laarzen van Fitflop en de diadeem met glitterkerstmutsje maken het tenue af.  Dat wordt wel leuk, lijkt me zo. Die diadeem doe ik wel in mijn trolley. Zo gek ben ik nou ook weer niet. Ik hoorde net dat we alleen de 1e bladzijde van sommen moesten maken. Natuurlijk heb ik ze alle 3 maar ja, ze zijn maar vast gedaan dan. Die gaan we in de ochtend doen. Ik heb ook nog het hoofdstuk met promillages gemaakt, dat ik opeens ook weer gewoon kon. Al die spanningen en vermoeidheid maakten dat ik het zondag gewoon niet meer zag of zo? Geen idee, wel heel raar dat je hoofd zulke rare dingen kan doen. Maar ja, dat wist ik sinds ik ziek werd ook al. Het blijft me verbazen alleen.

Zo dan, ik zie dat de bezorger van DPD nog 3 stops bij me vandaan is, dus ga ik nu eerst even die tweede doos uitpakken en ervan uitgaan, dat deze man de doos ook boven brengt. Deze is het zwaarste, met de sylicaatkorrels en dat weegt lekker door. Hij zal wel moeten hoor, vind ik. Nou ja, dat zien we straks dan wel weer, tussen 14u56 en 15u56 moet hij hier zijn. Met nog maar 3 stops te gaan, zal hij aan de vroege kant van die marge zijn, hoop ik toch. Je kan het maar binnen hebben. Dan heb ik die ellende voor deze maand vol met pakketten voor heel Nederland al weer gehad. Nog een week of 3 en dan beginnen we weer opnieuw. Maar, in januari is het toch anders dan in december. Gelukkig maar!