24. dec, 2019

Drie jaar en 209 dagen zonder Sunshine

Deze dag, de 24e, als ik deze blog plaats, heb ik geen school. Of tenminste, dan hoef ik er niet naartoe. Genoeg te doen natuurlijk en ik moet toegeven, dat ik nu 3 dagen mis van de 10 dagen die ik thuis ben. Helaas de 27e wel naar stage. Maar goed, het is niet anders. En dan de 2e naar PeeT (Paranormaal Therapeut), dat is al lang geleden dat ik bij haar geweest ben. Ik zal helaas geen tijd hebben om dit keer een fles te maken, ben ik bang maar dat maak ik nog wel goed. En dan kerstontbijt bij San en Ben op 1e kerstdag, ook onverwacht en daardoor erg lief en erg leuk ook. 

Ik had er nog over zitten denken om met kerstavond naar een kerstmis te gaan. Ondanks het mooie gezang, ik zing zelf ook zo graag en niet onverdienstelijk, vind ik naar het niet kloppende kerstverhaal luisteren toch te ver gaan. Maar ja, toch, die sfeer, wat kan ik dan doen? En toen kwam ik het volgende tegen, op Facebook. Na het gelezen te hebben, dacht ik, ja, dát ga ik doen! Met mooie ouderwetse kerstliedjes als ‘Ere zij God’ zachtjes en ‘nu zijt wellekome’ op de achtergrond. Het is weer eens van Hans Stolp, hoe doet hij dat toch?

Bidden en/of mediteren in de Kerstnacht: Het is inmiddels een vaste traditie geworden, om op Kerstavond, 24 december dus, ’s avonds om elf uur gezamenlijk te bidden en te mediteren
en om ons in stilte, waar we ook zijn, met elkáár te verbinden, met de diepste kern in ons zélf en met Christus. Ook dit jaar willen wij iedereen weer uitnodigen om met ons mee te doen. Steek op Kerstavond, 24 december, om elf uur een kaars aan en bid of mediteer in stilte. Waar je ook bent, in je eigen huis, bij familie of vrienden, trek je even terug in stilte, of nodig je vrienden en familie uit mee te doen. Word innerlijk stil, bid om de geboorte van de innerlijke Christus, bid om het licht van de vrede en vóel, hoe je op dat moment verbonden bent met een grote kring van biddende en  mediterende mensen.

En besef daarbij dat de geestelijke kracht van onze verbinding genezend uitwerkt op de aarde en de mensheid. Want elk jaar is het zo voelbaar: de geestelijke en verwarmende kracht van die  onzichtbare kring van mensen die zich verbinden met elkaar en met Christus. Spreekt dit je aan,  weet dan dat je van harte uitgenodigd bent om deel te nemen aan ons/onze jaarlijkse  Kerstgebed/Kerstmeditatie. Elk jaar weer vind ik deze gezamenlijke meditatie een heel bijzondere ervaring, want de onderlinge verbondenheid is op dat moment zo voelbaar. Het lijkt, alsof de verbinding met de geestelijke wereld juist door die onderlinge verbondenheid, ook zo sterk voelbaar is. Ik hoop van harte dat we ook dit jaar deze ervaring van verbondenheid met elkaar en met de geestelijke wereld op Kerstavond weer mogen opdoen! Hans Stolp Bron: "Verwachting" nr 93

Dus om 23 uur weet je wat ik aan het doen ben vanavond! De laatste boodschapjes zijn alweer gehaald. Ik hoef weinig te doen verder. Ontbijten op de 1e, weet ik zeker dat ik de rest van de dag vol zit. Wat ik die avond ga eten, goh, nu nog geen idee. Dat zie ik dan wel weer. Ik ga eens informeren of de chinees op de hoek open is. Dat vind ik ook best lekker. Vanavond haal ik chinees, lekker makkelijk. Morgen kan ik daar ook nog van eten. Ik heb nog een wijntje liggen. Aangezien ik bijna niet meer drink, ben ik tegenwoordig al tipsie van een glas of 2. Ik heb niet veel meer nodig. Ik heb wat lekkers en gewoon een colaatje voor in de avond. Ik vermaak me wel hoor. Ik heb een planning gemaakt en er is nog  volop werk voor school te doen. Ik vermaak me wel, de rest van de kerstdagen. 

Onderweg naar school, vorige week dus, had ik een nare trambestuurster en een lieve conductrice. De check in automaten deden het niet, heen was het reizen dus gratis. De bestuurster was zo’n typje, dat ze de deuren dichtdeed en weg reed bij een meisje omdat ze vond dat ze niet hard genoeg doorliep om de tram te halen. Als ze eens wist dat je altijd terugkrijgt wat je geeft, zou ze zich misschien iets hoffelijker gedragen. Dat zal ze door schade en schande gaan leren, ooit. Ik ben ook zo’n ezel soms hè, want de conductrice begon een praatje met me. Ik zei blij te zijn dat ze weer de oude route reden. Door er zo over te praten, kwam ik erachter dat ik 10000 x beter met tram 8 kan gaan. Die hier om de hoek stopt en redelijk vlakbij school ook. Klein stukje lopen. Dat doe ik al vanaf september totaal verkeerd dus... 

Langer lopen naar school dan met tram 4 maar daar moet ik lang voor lopen om bij de tram te komen of terug naar huis. Dus 8 is beste keus. Al die maanden al stom gedaan maar vanaf nu niet meer. Tram 8 naar school en terug, is voor mij beste voor heen. En terug kan ik 4 pakken als die er toevallig net aankomt en op Centraal overstappen op 8. Ik weet dat wel, 8 gaat langs het Erasmus MC en dan door naar de stad maar zover ga ik nooit mee. Het ziekenhuis was het verste eigenlijk. Maar inderdaad, langs het Erasmus en verder de Schiekade op. Ik had het kunnen weten! Dan kan ik bij Pompenburg eruit. Dat heb je als je een hekel hebt aan het OV. Dan krijg het openbare vervoer ook een hekel aan jou… Of nou ja, je weet er dan te weinig vanaf, zo blijkt maar weer.

De kerstlunch was voor mij gisteren, dinsdag de 17e, en was hartstikke leuk. Zelfs hier weer had ik veel te veel gemaakt. Ik maak me blijkbaar echt veel drukker dan de meeste mensen, als het om verzorgen van anderen gaat. Dan ga ik overboord geloof ik, met wat ik doe en wil doen. En dan te bedenken dat ik twijfelde of ik wel genoeg had. Ik heb een derde deel weg kunnen gooien maar ja. Ligt aan mij, niet aan hun. Ik had ook meer mensen geteld dan er waren dus dat laat ik een klein beetje meetellen maar. Dan is het niet helemaal mijn rare gedoe met altijd teveel in huis willen halen voor het geval je tekort komt. Als ik al het geld van wat ik weg gegooid heb in mijn leven, op de bank zou hebben staan, dan was ik vast en zeker rijk! Ik kan me daarover schamen maar het lukt me niet om het goed te doen... 

Gisteravond, diezelfde dinsdag dus, deden de katten zo raar! Of nou ja, Rainbow dan. Ze liggen allemaal opeens vrij vaak bij elkaar. Gisteren had ik ze zelfs alle 4 op de foto nou, dat is best bijzonder hoor! En ook Rainbow en Moonlight, die nooit bij elkaar in de buurt zijn omdat Rainbow die arme Moonlight altijd lastig valt, liggen ook steeds bij elkaar. Vlak voor ik wilde gaan slapen, lagen die 2 ook zo heerlijk in elkaars pootjes. En opeens schrikt Rainbow op, Alsof hij in zijn kont werd gebeten maar Moontje schrok wakker van hem. Rainbow gaat als een stokstaartje zitten en kijkt richting de keuken, alles is al donker. En opeens vliegt hij, alsof de duivel hem op zijn staart heeft getrapt, als een gek de gang in en dan door naar boven.

Hij stort bijna van de trap! Moonlight, geïnteresseerd in wat er aan de hand is, vliegt er achteraan. Ik hoor boven van alles gebeuren en dan is het stil. Aurora is naar de gang aan het sluipen en ook Skylar tijgert naar de gang. Eh… Hallo?! Mens hier met miezerige menselijke zintuigen! Wat is er aan de hand? Geen antwoord natuurlijk. Dan hoor ik boven ook weer allemaal gerommel en is het even stil. Maar ze zijn allemaal boven nu en dat is heel ongewoon. Na een tijdje ga ik toch maar kijken. Ik ben een beetje ongerust als ik Rainbow nergens zie maar ja de zolderdeur stond open en daar zijn vele behoorlijk goeie verstopplekken. Ik zeg tegen mezelf dat ik niet zo raar moet doen, hij kán niet weg zijn!

Zo merk ik toch dat ik nog steeds een beetje trauma heb, van het weglopen van Sunshine. Pas als hij diep in de nacht even voorzichtig een kroel komt halen, kan ik eindelijk echt in slaap vallen. Maar wat er nou was en waar hij nou zat? Ik zal er nooit achter komen, ben ik bang. Niet dat het uitmaakt of zo hoor, maar toch, je vraagt je wel eens af wat er in die koppies omgaat. Oh dat lijkt me wel iets wat ik ga uitzoeken, als ik op deze wereld klaar ben. Want ik zat net een beetje raar tegen Rainbow te wauwelen, die kroelen wilde op mijn bureautje. En ik zag de ‘zij is echt gestoord’ blik in zijn ogen. Ik vroeg het hem nog, ‘wat denk je nou, ventje?’ Maar hij zei niks. Ooit zal ik het weten, maar dat kan nog even duren!

Op de foto een stukje van mijn reis naar/van school met tram 8. Van linksboven met de klok mee: Wachten op het Marconiplein, voor de brug staan, de Noorse kerk, de Euromast, Erasmus Medisch Centrum, Stukje bij de Kruiskade, een van de vele moskeeën die we hier rijk zijn, geen idee welk standbeeld dit is, Starbucks zit tegenwoordig ook overal, net als MaccieD met deze gevestigd op de Schiedamseweg. In het  midden de prachtig grote kerstboom midden op het plein voor Centraal Station. En boven de Mac zie je mij in de klas wraps snijden en daarboven nog een paar klasgenoten met de tafel vol eten. Veel plezier allemaal op deze kerstavond!