28. dec, 2019

Drie jaar en 213 dagen zonder Sunshine

Nu had ik een ontbijt op de 1e, bij mijn broer en schoonzus gehad en dat was harstikke gezellig. Veel te veel gegeten natuurlijk en ook mooie cadeautjes gehad. Het gekke was dat ik op de terugweg opeens totaal verrast werd door een enorme huilbui. Het kwam door alles bij elkaar. De nogal behoorlijk eenzame kerst, of die nu wel of niet nuttig is besteed. De enorme berg cadeaus die ik er nog zag staan. Daardoor weet je, hier wordt vanavond de kerst volop met elkaar gevierd. En die kwam even binnen. Ik ben er niet meer gewenst en ja, dat deed zeer. Niet dat mijn broer of schoonzus er zo over denken hoor. Maar toch denk ik dat ik ook niet meer dit soort dingen ga doen. Dan maar helemaal alleen. Dan krijg ik ook dat soort harde confrontaties niet meer. Ach, over een paar jaar weet ik niet beter meer toch?

De visite die ik zou krijgen op de 2e kerstdag, ging opeens niet door. Mooi, dan kon ik die dag weer volledig wijden aan studeren. Ik was van harte welkom bij Miranda hoor, maar dan moet ik ook weer terug in het donker en dat is nou niet echt fijn voor iemand die steeds erger nachtblind wordt. En ik moet nog vroeg naar bed ook, wat dan zeker niet zou gebeuren. Want ik moet er gewoon weer heel vroeg uit de dag erna. Vrijdag is het dan alweer.  Bovendien, als je je heel erg verdrietig voelt om wat er allemaal in je eigen familie afspeelt, is het niet prettig tussen al het leuks van anderen te zitten. Voor mij is alles gewoon op en over en dat moet even nog meer dalen of zo. Ik wist het al hoor maar toch, elke nieuwe en volgende confrontatie is weer een even harde klap als de eerste.

Het is gewoon niet anders en ik zal er toch iets van moeten maken. Al voelt dat enorm ver weg van mijn bed. Als ik niet in elkaar wil storten, zal ik net zo lang moeten doen alsof dat niet gebeurt, tot ik het echt weer leuk begin te vinden. In het Engels zeggen ze dan ‘fake it till you make it’. Ik begreep dat nooit zo maar opeens valt nu het kwartje geloof ik wel. Gewoon omdat je niet anders kan of zo. Geen idee, het zal zo moeten zijn, anders was het niet zo. Dat is geen troost en ook al is het wel fijn dat ik het weet, het helpt niet bij het dragen van zoveel pijn. Maar goed dat ik al zoveel geoefend heb daarmee, anders had ik dit nooit getrokken! Maar nu klaar, verder over andere leuke dingen.  

Ik heb met de post een prachtig cadeau gehad uit Amerika! Mijn pakket is daar ook aangekomen. Op kerstavond toch zeker! Ik had mijn cadeau al vrij snel ontvangen, nadat het was opgestuurd maar mijn pakket, was langer onderweg. Ik had het al de 5e op de post gedaan. Ik was ook wel bang omdat er allerlei lekkers uit Nederland in zat. Ik wist niet zeker of dat zou mogen van de Amerikaanse douane maar gelukkig, het is aangekomen. Ik heb een prachtige set van penselen gekregen! Ik was erdoor geroerd, hoe attent het was! Ik kan niet wachten tot ik ze kan uitproberen en ik zal deze speciaal apart houden van de andere penselen! Ik ben er heel blij mee! Ik ben, ondanks de situatie, toch wel heel erg verwend met de kerst hoor. Heel apart wel.

Ik had nog een cadeau liggen ook, van Karina. Ik mocht het pas de 24e open maken en ik ben echt zo braaf geweest om dat inderdaad te laten liggen. Een handelsmerk van Karina is dat ze de kaartjes altijd helemaal versierd en zelfs de envelopjes, dus dat is altijd al leuk om te krijgen. En ik heb een heel mooi cadeau van haar gekregen. Dat komt zeker goed van pas. Een cadeaukaart van bij mijn Paranormaal therapeute. En aangezien ik daar de 3e januari een afspraak heb, komt hij al gelijk in het nieuwe jaar van pas. Daar was ik dan ook heel erg blij mee. Ik had haar ook wat kleine cadeautjes meegegeven. Net als bij mijn broer was het plan om nog iets moois te maken maar ja. Ik had echt niet verwacht zo ontzettend weinig tijd meer te hebben. En financieel is het ook niet makkelijk dit jaar en waarschijnlijk volgend jaar ook niet. Dus tja, het is even wat minder dan ze van me gewend zijn maar het is nu even zo.

De 27e, waarvan ik gehoopt had dat het 3e kerstdag zou zijn, moest ik toch gewoon naar stage, helaas is het niet anders. Dus daarom ga ik gewoon die zaterdag erna, en dat is vandaag, mijn huisje doen. Lekker op mijn gemakkie hoor. Ik heb de wc en de badkamer al gedaan. Een bak verschoond en ik hoor net mijn wasmachine muziek maken, Die Forelle van Schubert is het geloof ik. Dan is hij klaar met wassen. Dus zo maar even de droger laten werken. Het is al na twaalven dus zo eerst even stoffen, zuigen en dweilen. Dan blinkt alles weer en dat vind ik heerlijk. Daarna ga ik lekker een stuk lopen. Als de winkels nog open zijn op het Mathernesserplein, dan even plantjes kopen en koffie moet ik ook hebben. Vandaag heb ik schoolvrij en het huis schoon maken, ja oké, geen hobby maar ik leef op van het resultaat altijd.

Dan stort ik me morgen weer volledig op het schoolwerk en wat er allemaal gemaakt en geleerd moet worden. Ik voel dat ik ook even moet ontspannen, gewoon even helemaal los van school en de druk die het op me legt. En daar ga ik maar gewoon aan toegeven vandaag. Ik weet alleen nog niet hoe lang. Ik zie wel hoe vlot het gaat verder met die opdrachten allemaal. Ik heb toch al wel wat voor elkaar. Ik heb die presentatie helemaal in mijn eentje gemaakt en herschreven en een mooie PowerPoint gemaakt. Ook mijn 2e stage opdracht heb ik al af en die is gisteren nagekeken en goedgekeurd. Ik deed het goed, ik deed alleen teveel. Zo maakte ik het lastiger voor mezelf dan nodig. Ik grijnsde een beetje en dacht ‘story of my life’.

Voor kunst absoluut geen tijd, op 1 ding na dan maar dat is al klaar. Ik heb in elk geval de uil afgekregen op tijd, die heb ik dus vorige week donderdag, toen was het de 19e geloof ik, meegenomen. Hij is erg in de smaak gevallen want Tessa kon niet wachten om hem te geven. Zij vond hem ook prachtig dus dat is weer leuk ook. Dus dat scheelde dan alweer. Voor hetzelfde geld vinden ze er niks aan, ja toch? Ik kijk nergens raar meer van op. Dat is niet gek ook met alles waar ik tegenaan loop altijd. Wat wel leuk was, is dat ik voor kerst nog gebeld ben door een patiënt die mijn visitekaartje had meegenomen. Ze wilde heel graag die grote fles hebben. Die grote die ik vorig jaar heb gemaakt, met het hele schilderij erop.

Ik zei haar wat ik alleen al kwijt was aan materiaal kosten en dat ik daar in elk geval niet onder kon gaan. Dat vond ze helaas al veel te duur maar niet te duur voor de fles, wel te duur voor haar portemonnee. Maar zei ze, dat ik hem ook zeker niet voor goedkoper weg moet doen, want hij is het zeker waard. Mocht ze ooit opeens geld krijgen, dan gaat ze zeker contact opnemen om te vragen of ik hem nog heb. Ze was er namelijk totaal verliefd op geworden en vond het echt het mooiste wat ze ooit gezien had, wat kerstdecoraties betreft. Toch wel leuk om te horen! De kerstspullen ga ik weer mee naar huis nemen. De grote fles nam ik gisteren mee, de rest na de vakantie. Misschien ga ik er weer iets anders neerzetten. Ik moet alleen nog even kijken wat. Ik moet het al hebben want ik ga voorlopig nog niets anders maken. Maar die tijd komt wel weer, ooit. Ooit komt alles goed. Kan ff duren maar dat geeft niets want eerlijk duurt sowieso het langst…