29. dec, 2019

Drie jaar en 214 dagen zonder Sunshine

Dat liep natuurlijk weer heel anders gisteren, dan ik me in mijn blog had voorgenomen. Ik heb lekker zitten schrijven. Een hele lange mail naar Amerika. Ik had een hoop uit te leggen over al het lekkers dat ik had opgestuurd. Volgens mij vielen de kruidnoten met chocolade, de boterbabbelaars, de grachtenpandjes (roomboter koekjes) en weet ik het wat ik er allemaal in had gestopt. Maar elke lekkernij wordt volledig onderzocht en van genoten en als je dat dan zo hoort, dan geniet je daar toch ook weer net zo hard van. Uiteindelijk ben ik die mail gaan schrijven en mijn blog. En ik ben even met de tram heen en weer gehopt en heb wat plantjes gekocht. En toen besloot ik dat ik beter morgen kon gaan stofzuigen, als ik alle plantjes heb verpot. Anders moet ik veel te voorzichtig doen van mezelf met die aarde. En dat valt altijd op de grond, dat kan je nooit eens netjes doen.

Gisteren had ik ook uitgeslapen, ik werd exact 08u08 wakker en de katten zaten me wakker te staren dus ik moest wel. Goh, niks voor mij, zo laat mijn bed uit. Nou ja, het mocht eens een keer. Ik zal het nodig hebben gehad want normaal word ik altijd rond zessen wakker. Dus laat maar even los, het moeten. Vandaag dan wel de wekker gezet om 7 uur en ik had daar een liedje aangehangen. En oh wat vind ik dat mooi, bijna té mooi want dan blijf ik ernaar liggen luisteren. Dat is nu niet erg, nu ik even niets moet, maar dat moet ik niet doen als ik straks weer van alles moet natuurlijk. Het is van Anthony & the Johnsons, het liedje. Die man zijn stem, kippenvel krijg ik ervan. En als je het liedje ‘Crazy’ van Beyoncé zo kan zingen, dan kan je echt wat overbrengen. Die man zijn stem, klinkt als mijn leven, vol drama en pijn, vol gevoel, emotie.  Misschien is dat het waarom hij me altijd zo raakt? Maakt niet uit wat hij zingt of waarover maar zelfs dat is bij hem ook bijzonder. Hij heeft ook nog een prachtig liedje gemaakt met onze eigen internationaal bekende actrice Carice van Houten, die ook niet onverdienstelijk kan zingen. Klik hier als je wilt horen waar ik wakker van werd.

Ik zing zelf ook zo graag, soms hele tijden niet maar dat komt dan door omstandigheden. Toch ben ik het nu juist weer gaan doen. Omdat het me wel beter laat voelen. Ook al voel ik me nu niet echt prettig, dan moet ik het juist een stukje beter maken door te zingen toch? Stom eigenlijk dat ik dat niet eerder zo gedaan heb. Ik kan er zo heerlijk van genieten, lekker mee te blèren op muziek die ik goed vind. Zoals Seal, Adele, Simply Red, oh teveel om op te noemen eigenlijk. Als ik daaraan begin, dan heb ik zo 10 blogs vol. Voor degenen die niet wisten dat Carice ook goed kan zingen, klik  hier. Anthony zingt maar een klein beetje erin mee, maar hij maakt wat mij betreft het liedje weer helemaal van hem. Misschien vind ik het daarom wel zo mooi?

Ik weet het niet, maar muziek doet veel met een mens, trillingen die onze trillingen beroeren. Daarom is muziek emotie en bij Anthony druipt dat er gewoon uit. Ik vond hem ooit per ongeluk en ik begrijp niet dat die man niet wereldberoemd is. Maar goed, dat zal wel een reden hebben, denk ik zo. En als muziek me niet raakt, dan raken de aparte aanvallen van synchroniciteit me wel. Zo apart elke keer. En ik weet dat ze me zeggen dat ik op de juiste plaats zit, op het juiste moment. Toen ik van de week een berichtje kreeg van John uit Amerika, omdat hij zo zat te genieten van een stroopwafel, gebeurde er ook weer zoiets raars. Ik kijk opzij, om mijn telefoon te pakken en ik zie mijn glas staan.

Ik had nog een restje Southern Comfort en ik vond wel dat ik die verdiend had. Maar terwijl ik mijn telefoon had gepakt, wilde ik erna mijn drinken pakken. Ik draai ook mijn hoofd weer naar de tv en ik zie daar een glas staan op de rand van een bad. Zelfde glas zowat, zelfde kleur vloeistof ook en evenveel erin en ook een hand die er naartoe gaat! Bizar was dat! Nou dat was toch wel een hele aparte zeg! Zo was het wel heel erg duidelijk. Gelukkig kon ik de tv een stukje terugspoelen, dat kan gelukkig met Ziggo. Zo kon ik ook snel een foto nemen van dat glas op tv, al was het live met de handen echt veel meer creepy hoor. Heel apart vond ik deze wel. Dus dank je wel Universe, om me zo te laten weten, keer op keer, dat het goed is zo. Alles gaat zoals het gaan moet, schrale troost maar desalniettemin toch troost.

Dus vandaag had ik met stofzuiger en al aan de bak gemoeten maar morgen heb ik ook al zo weinig tijd voor schoolwerk. Ik moet tussen 8 en 9 mijn auto wegbrengen want die moet voor de 16e gekeurd zijn voor zijn jaarlijkse APK. Lila krijgt gelijk een onderhoudsbeurt, dan is dat ook weer gedaan. En dan moet ik terug lopen, dik een drie kwartier denk ik. Dan kan ik thuis blijven tot ik het telefoontje krijg dat ik hem op kan komen halen. En ja, wéér zo’n stuk lopen. Ik ga ervan uit dat ze wordt goedgekeurd. Zo ja, dan rij ik even door naar de autowasserette, daarna kan ik bij het winkeltje bij mij om de hoek mijn pakje van DHL ophalen. Het is het deel van mijn kerstcadeau van de apotheek. De parfum had ik al snel binnen maar dit is wel vrijdag bezorgd maar ja, toen was ik er niet. Ik had niet eens bericht gekregen van ze ook.

Had ik wel thuis geweest, dan had ik er dus niet voor thuis gebleven, omdat ik het niet wist. Het is een autostofzuiger, een goeie, die op de sigarettenaansteker kan aangesloten worden. Heel handig vind ik dat. Hoef ik niet meer persé bij mijn broer voor de deur aan de slag. En het bijhouden maakt het dan niet zo’n klus. Me liky! Dus tja, morgen kan ik de tijd thuis dan maar beter gebruiken om te poetsen en zo en wat te schrijven eventueel nog. Dus gisteren wel toilet en badkamer gehad. Vandaag de plantjes geplant, maar ik ben bang dat ik mijn hangplant die het zo mooi deed, heb vermoord door hem over te potten. Nou ja, het was goed bedoeld. Dus vandaag dan wel stoffen maar stofzuigen en dweilen is voor maandag. Al is het wel erg nodig nu hoor.

Dan die heerlijkheid van een Moonlight, die kan me toch zo opvrolijken. Hij weet niet eens dat hij het doet maar hij doet het toch maar even. Geen gemakkelijke klus tegenwoordig. Maar hij ligt zo graag bij me op de vroege ochtend. Ik zit dan wakker te worden met een beker koffie. Hij gaat dan de borstel pakken. Jawel, dat doet hij zelf. Die ligt op het plankje in mijn tafel, en die trekt hij er dan uit. Het maakt een klap maar ja, dan heeft hij wel direct mijn aandacht. Ik pak dan de borstel en dan springt hij direct op de bank en gaat op het plaid liggen. Als hij zijn borstelbehoefte totaal bevredigd heeft, dan gaat hij heerlijk naast me liggen.Vaak tegen me aan, met zijn pootjes melk trappend, en ik ben dan blij dat het plaid ertussen zit. Flinke poten hoor, die Moonlight.

Je ziet hem dan echt genieten ook. Daar geniet ik dan weer zo van. Zijn borstel ligt er dan weer verlaten bij, meestal dan. Dit keer lag hij andersom en hij hield met zijn pootje de borstel vast. Alsof het zijn knuffel was en eigenlijk is dat ook zo. Hij had vroeger die hengelobsessie, die filmpjes staan hier nog op de site. Maar door de komst van de 2 jongsten ging voor hem daar de lol vanaf. Hij wil zelf de totale aandacht en dat ging niet meer want dat vonden zij ook veel te leuk, zo’n hengel. Nu heeft hij zijn borstel en toevallig vindt Skylar dat ook lekker maar dat vindt Moonlight niet zo leuk. Ach ja, ik geef hem met alle liefde zijn extra beetje aandacht. Ze komen gelukkig niets te kort.