31. dec, 2019

Drie jaar en 216 dagen zonder Sunshine

Gisteren ben ik me helemaal wezenloos geschrokken! Ik kwam thuis van mijn wandeling naar mijn goedgekeurde autootje. Ik had haar nog willen wassen maar het was al zo laat en bijna donker aan het worden. Ik realiseerde me ook, omdat het vuurwerk hier altijd idioot veel is, idioot hard ook trouwens, dat het weinig zin zou hebben zelfs. Zonde van mijn geld op deze manier. Dus ik heb Lila beloofd het de 2e te doen. Wel heeft ze al een stofvrij interieur want ik had mijn pakje opgehaald en omdat het toch in de auto moet blijven, heb ik het in de auto uitgepakt. Het was een deel van mijn kerstpakket van DWS, het overkoepelende orgaan van apotheken waar ik stage bij loop. Een deel was die bon voor parfum, had ik zelf voor gekozen, achteraf liever een boek genomen maar daar had ik net even geen erg in.

Dit was een autostofzuiger, een soort grote maar erg krachtige kruimeldief, die je kan aansluiten op de sigarettenaansteker. Ik moest hem natuurlijk wel even uitproberen. Woah Baby! Daar zit een power in zeg! Jeetje! Met hulpstukken erbij en je kan er zelfs vloeistoffen mee opzuigen, stel dat je je beker koffie door je auto gooit. Niet dat ik dat van plan ben maar dan kan ik het zo droog zuigen. In elk geval, ik ben er blij mee! Hoef ik niet lastig te doen, stoffig in de auto? Hup, stofmondhulpstukje erop en zuigen maar. Blaadjes op de vloer? Hup, gewoon even stekkertje erin, aanzetten en uitkijken dat je je sokken er niet af zuigt. Hij is best krachtig! Fijn ding dus en daarom bedankt Apotheek en DSW!

Maar ondertussen weten jullie nog steeds niet waar ik nou zo van schrok. Je zou het nooit raden maar dat kwam door Rainbow. Hij draait altijd wel rond bij de deur als ik thuiskom. Hij stort zich ook altijd op zijn rug om op zijn buikje gekriebeld te worden. Maar echt in de gaten hou ik hem allang niet meer. Oh mijn God, en hij glipte vanuit niets opeens zo tussen de net door mij open gedane deur door, de gang op. Ik hoop niet dat ik hem pijn heb gedaan hoor maar ik knalde mijn tas en mijn been tegen hem aan en schoof hem met een rotgang zo weer naar binnen. Boos dat ik was, van angst natuurlijk! Hij liep heel beschaamd de kamer in en ik riep hem van alles na. Ik was er helemaal duizelig van!

Oh dat zit nog diep hoor, die ontsnapping van Sunshine. Maar weet je, ook al was Sunshine pas 10 maanden oud, hij was zo stoer en zo vastbesloten. Ook al weet ik, door die mevrouw die hem bevroren zoals katten dat doen, onder een auto had gezien, die 1e nacht, dat hij wel bang moet zijn geweest, hij is totaal anders dan Rainbow. Rainbow zou het namelijk niet overleven. Ik weet ook nog, toen hij voor zijn tandjes naar de dierenarts was geweest met hem, en hij moest blijven onder narcose en zo, dat ze daar hem zo zacht vonden. Hij kroop van angst helemaal weg, en stopte zijn koppie ook weg. Alsof hij een soort van struisvogelpolitiek voerde, als hij het niet ziet is het weg. Hij heeft de hele dag ontzettend zitten trillen van pure angst en dat ging pas weg toen hij al thuis was. Arme jongen!

Ik moet er niet aan denken en dan vooral nu, op dit tijdstip. Het lijkt wel een oorlogszone hier zo af en toe. Gisternacht dreunden de ruiten overal, zo hard waren de klappen van het vast illegale vuurwerk. Wat hébben ze eraan in hemelsnaam? En dan al die mensen, die gewoon in elkaar geslagen worden als ze er iets van zeggen? Het lijkt wel of het moraal van de mensen die dit soort dingen doen steeds lager wordt. Ik vind het echt niet normaal meer. Gelukkig heb ik geleerd van de vele huisdieren hier en in huis doen ze allemaal redelijk normaal tijdens en met zulke klappers. Toch als het veel is, worden ze allemaal een beetje onrustig. En dus vanavond, het begint hier al bij elven, zullen ze er wel degelijk even door van slag zijn.

Aangezien het doorgaat tot een uur of 3 a 4 vannacht, als ik mazzel heb dan, komen ze op een gegeven moment toch wel tevoorschijn. Als de traditie zich doorzet, komt Moonlight weer dicht tegen me aanliggen. Want nooit maar dan ook echt nooit, zal ik die bijzondere nieuwjaarsnacht vergeten van 2015 op 2016. Mijn voornemen om niets meer te geven om feestjes op oudejaarsavond, die toch op het laatste moment niet doorgingen, of meer van die rotte ongein die aankomt, had ook gewerkt. Ik zat heerlijk met wat lekkers en een wijntje op de bank met een boek van Rulof, ik heb de oudejaarsconference van Guido Weijers zitten kijken, hilarisch en toen het klappen begon, kropen mijn 2 kittens van vijf maanden oud toen, tegen me aan.

Niet bang, maar toch veilig bij mij, zaten we door het raam te kijken naar het soms prachtige siervuurwerk, dat knettert en spettert. Oh wat heb ik genoten toen, van het tevreden gevoel, van het geluksgevoel en van mijn kittens, die me in die korte tijd al zo dierbaar geworden waren. Ondanks de rare vermoeidheid die me continu overviel. En geloof me, de kittens genoten net zo hard met mij mee. Mijn prachtige en stoere Sunshine en mijn zachte en lieve Moonlight. . En misschien mocht ik dat gevoel even hebben, want niet lang erna stortte hele werelden weer in. Die van mij maar ook van mensen waar ik veel van houd. Mijn ex-man overleden, mijn moeder diagnose terminaal eigenlijk, en als klap op de vuurpijl Sunshine die ontsnapt van 3 hoog af. En, achteraf gezien, werkte ik al 2 jaar met een burn-out, het leek maar door te blijven gaan.

Ik denk dat de meeste mensen kwijlend en licht katatonisch op een afdeling hadden gezeten, en soms voelde ik het die kant even opgaan maar ja, dat kon niet. Ook al wist ik toen niet dat mijn zware vermoeidheid een burn out was, kon ik er toch niet aan toe geven. Mijn moeder had me teveel nodig, mijn dochter had me ook nodig en Moonlight had me nodig, toen Aurora erbij kwam had zij me ook nodig. Tja, dan blijf je maar doorgaan en probeer je die zwaarte die je voelt maar weg te stoppen of in elk geval te doen alsof je niets merkt. Ik had ook geen idee waarvan het kwam, ik nam aan dat er gewoon een beetje teveel gebeurd was in te korte tijd. Ach ja, zo kan ik al die jaren wel achter elkaar blijven plakken met de enige narigheid na de andere. En met de meest pijnlijke van alles wat ik ooit had meegemaakt nog niet zo heel erg lang geleden.

Maar ik verklaar plechtig, dat is klaar nu. Ik heb ook recht op een beetje geluk dus vanaf nu gaat het tij voor mij keren. Vandaar ook mijn voornemens, niet alleen voor 2020 maar ook voor al de jaren nog erna. Vergeef de mensen in je leven, zelfs die, die het niet spijt wat ze gedaan hebben. Als je vasthoudt aan boosheid, dan heb je daar alleen jezelf mee, niet hen. Dat is er eentje. En niet echt een voornemen maar een weten, waar ik mezelf alleen steeds aan wil herinneren; wat je werkelijk toebehoort, kan je nooit verliezen. Zelfs niet als je het weg werpt. En dat is ook zo. Wat bij je hoort, komt altijd bij je terug. Dat is een kosmische wet. Goed om te weten, maar verwacht niet dat het morgen zo is.

Dan de derde, accepteer hoe het is, laat hoe het was gaan en vertrouw op hoe het gaat zijn. En dat ga ik dan ook doen. Doe ik al hoor, deed ik al. Alleen vergeet je het soms even als de pijn te zwaar is. En de laatste, maar dat is meer om mijn hartje te sparen; Laat de kat niet naar buiten!!! Nu niet en nooit niet, en zeker niet op oudejaarsavond! Die Rainbow wordt voorlopig bij het binnenkomen weer scherp in de gaten gehouden. Komt vast goed! Het jaar 2020 wordt voor mij de jaar van de kentering in alles en in hoe het was.

En langzaam maar zeker, komt alles zoals het hoort te komen. Is het niet in dit leven, dan is het wel erna. Maar het komt goed, altijd! Fijne jaarwisseling aan iedereen op deze lastige planeet, de mensen waarvan ik hou, de mensen waar ik niet van hou en zelfs de mensen die ik niet mag en de mensen die ik niet ken. Ik wens iedereen het allerbeste en veel geluk in het komende jaar. Tot volgend jaar, dan ben ik er weer, samen met de cits!